و خورشید ایمان، آرام آرام از مشرق نگاه تو درخشید و انوار نورانی وجودت، شهاب گونه، سینه آسمان را شکافت و
آغاز شد. صبح مبارکی که نویدگر حکومت مهر تو بر سرزمین دلها بود.
از کران تا کران، همه در تماشای جلوه های جمالت، چشم شده بودند.
خاک، مشتاقانه برای پابوسی قدم هایت جوانه می زد و می شکفت.
آسمان در پیشگاه جبروتی ات، سر بر خاک ذلت نهاده بود و گوش به فرمانت داشت. فرشتگان، در وسعتی بی نهایت
و در سکوتی عظیم، مبهوت زیبایی تو بودند.
اینک، ملکوت هستی در چنبرة ولایت تو بود.
اینک، بی کرانة لاهوت، تنها سمت کوچکی از چشم انداز نگاه تو را پر کرده بود. اینک، هستی بر مدار تو می چرخید و
زمان، افسار دقایقش را به دست تو سپرده بود.
گویی عالم به جسمی بی جان می ماند که تنها با اتصال به چشمان تو جان می گرفت. گویی آن به آن، نور وجودت
در رگهای خالی موجودات جاری می شد و روح زندگی را در تمامی ذرات می دمید.
صبح نهم ربیع الاول بود و روز آغازین فرمانروایی عشق.
صبح نهم ربیع الاول بود و روز حکومت فارس الحجاز!
هستی در تب و تاب عجیبی افتاده بود. گویی این پیامبر بود که از حرای زمان بیرون می آمد و به اذن خدا به اسم
اعظمش تکلم می کرد.
گویی این علی(ع) بود که آمده بود تا برای همیشه، ریشه ظلم و ستم را از صفحه روزگار محو کند.
گویی این حسین(ع) بود که آمده بود تا زنده کند روح حقیقت را در کالبد زمان!
چه صبح صادق روشنی بود و چه نسیم فرح بخشی می وزید!
کجایی ای ابن ملجم که بنگری ادامه حکومت عدل علی(ع) را!
اینک، ای اهالی دروغ، اهالی کفر، اهالی دوزخ و آتش، این آخرین سلالة مصطفی(ع) است که در باشکوه ترین جلوه
در آمده است تا آغاز کند پادشاهی عالم را.
این مهدی است که در شام تیره دین، به درخشیدن در آمده تا از پایه فرو ریزد کاخ حکومت شیطان را.
این بقیه الله(ع) است که می آید تا طومار زندگی تبهکاران را در هم پیچد و آغاز کند عصر روشن ایمان را...
