خسران واقعی

انسان در زیان است و مهم ترین خسارت نه در امور مادی بلکه از دست دادن گوهر عمر است.

خسران واقعی

همان طور که می دانید تنها افراد با ایمان می توانند با انجام اعمال صالح از سفره پرفیض قرآن بهره مند شوند و خوشه چین خرمن هدایتش باشند و اشخاص ظالم از هر سنخی که باشند (کفر، شرک، نفاق، فسق و...) از گنجینه قرآن بهره ای جز زیان و خسارت ندارند و از هدایت و برکات آن محروم هستند.

ظلم آن است که چیزی در جای خودش قرار نگیرد و ظالم کسی را گوید که از نعمت های الهی، نابجا استفاده کند و حق ذی حق را ادا ننماید. چنین شخصی مانند بیماری است که نسخه پزشک را رعایت نمی کند و داروها را خودسرانه مصرف می نماید که افزایش درد و خسارت را در پی خواهد داشت.

گوهر عمر در بستر زمان جای می گیرد و سرنوشت آدمی در محدوده آن رقم می خورد. گذران عمر همانند چرخه شب و روز با سرعت تمام سپری می شود. زمانِ عصر موقعی است که هر کاسبی کار روزانه خود را ارزیابی می کند و سود و ضرر سرمایه را می سنجد تا از زیان ورشکستگی در امان باشد. شایسته است انسان نیز گذران عمر خویش را به دیده وقت بنگرد و سرمایه حیاتش را ارج نهد و آن را به بطالت و گمراهی سپری نکند. انسان در زیان است و مهم ترین خسارت نه در امور مادی بلکه از دست دادن گوهر عمر است؛ زیرا سرمایه اصلی انسان که همان عمر اوست پیوسته در حال کم شدن است و در گذر زمان همچون یخی می ماند که در مقابل تابش خورشید آب می شود.

آن کس که در مقابل لحظه های عمر چیزی به دست نیاورد و توشه ای ذخیره نکند، قطعاً زیان کار است ولی مؤمن لحظه های عمر خود را با اعمال صالح پر می کند و با خدای خویش معامله می نماید و برای آخرت خود زاد و توشه فراهم می سازد. امام حسن مجتبی علیه السلام در این باره می فرماید: «يَا ابْنَ آدَمَ إِنَّكَ لَمْ تَزَلْ فِي هَدْمِ عُمُرِكَ مذ سَقَطْتَ مِنْ بَطْنِ أُمِّكَ، فجد بما فِي يَدَيْكَ فَإِنَّ الْمُؤْمِنَ يَتَزَوَّدُ، وَ الْكَافِرَ يَتَمَتَّعُ؛[1] ای انسان از آغاز تولدت همواره عمر خود را از دست می دهی، پس آنچه داری احسان کن؛ زیرا مؤمن توشه برمی گیرد ولی کافر به فکر بهره زودگذر است».

منبع: ماهنامه بشارت، ش 117-118، ص 75، وهاب دانش پژوه.

پی نوشت ها:

[1]. تحف العقول، ص 55