پل ضياء آباد از آثار اواخر دوره قاجاريه واوايل دوره پهلوي است. دهانههاي پل در حال حاضر داراي طاقهايي با قوس بيضوي است و شباهتي با پلهاي ساخته شده توسط ارامنه در منطقه شمال باختر ايران (ماكو) دارد. ظاهراً طاق اوليه پلها، جناغي بوده كه در بازسازي هاي بعدي به بيضوي تغيير يافته است. اين بنا در مسيرتاكستان به ضياء آباد، بر روي يكي از شاخههاي ابهررود ، در 3 كيلومتري شمال ضياء آباد واقع شده است. دو انتهاي پل با سنگ ساخته شده ودر انتهاي جنوبي، دهانه كوچكي براي كانال آبياري تعبيه شده است . پل ضياء آباد با احتساب دو انتهاي آن 50 متر درازا و حدود 5/4 متر ارتفاع دارد و قسمت اصلي پل حدود 80/37 متر درازا داشته و چهار دهانه يا چشمه دارد كه هر كدام حدود 80/5 متر پهنا دارد. پايههاي پل كه در جهت مخالف جريان آب داراي موج شكنهايي مثلثي است، 40/4 متر پهنا و60/9 متردرازا دارد. اين پايهها در دوره اخير با ملا ت سيمان پوشانده شده اند. پهناي گذرگاه پل حدود 7 متر است
