تقوا به چه معنا است؟

تقوا به معنای نگهداری یا خویشتن داری است، به تعبیر دیگر:یک نیروی کنترل درونی است که انسانر ا در برابر طغیان شهوات حفظ می‏کند و در واقع نقش ترمز نیرومندی را دارد که ماشینِ وجود انسان را در پرتگاه‏ها حفظ و از تند رویی‏های خطرناک باز می‏دارد.
به همین دلیل امیرالمؤمنین(ع) تقوا را به عنوان یک دژ نیرومند در برابر خطرات گناه شمرده و فرموده است:"اعلموا عباد اللَّه ان التّقوا دار حصن عزیز؛ (1) بدانید ای بندگان خدا!تقوا دژی است مستحکم و غیر قابل نفوذ".
در روایات و کلمات دانشمندان، تشبیهات فراوان برای تجسّم حالت تقوا بیان شده است. امیرالمؤمنین (ع) می‏فرماید:"تقوا همچون مرکبی است راهوار که صاحبش بر آن سوار است و زمامش در دست او است و تا دل بهشت او را پیش می‏برد". (2)
دوری از هواهای نفسانی و از گناهان بزرگ و کوچک شرط حصول تقوا است. انسان با تقوا از گناهانی همچون:دروغ، غیبت، خوردن مال مردم، فساد و فحشا، قمار بازی، کم فروشی، دزدی، رشوه، سوگند، دروغ، پیمان شکنی، شهادت دروغ دادن، خیانت به امانت، غنا و موسیقی، شرابخواری، نسبت بد به کسی دادن، فحش دادن، لواط، ربا خواری، خوردن مال یتیم، قطع رحم (قهر کردن با خویشان)، عقوق والدین و اذیت به پدر و مادر، آدم کشی، یأس از رحمت الهی، شرک به خدا، اسراف، نماز نخواندن، ریختن آبروی مؤمن، نمّامی و سخن چینی و دیگر گناهان دوری می‏کند.
تقوا در انسان باعث می‏شود که انسان کمتر دچار این گونه گناهان شود.
درباره تقوا می‏توانید از دو اثر ارزنده استاد شهید مطهری (ره):سیری در نهج البلاغه و ده گفتار بهره‏مند شود.
پاورقی:
1 - نهج البلاغه، خطبه 157.
2 - همان، خطبه 16.