نیکی و بدی

آورده اند که در روزگار نوشیروان دو مرد بیامدند و بردرگاه او بایستادند . یکی به آواز بلند گفت: " بد مکن و بد میندیش ." و ديگرى گفت:" نیکی کن و نیکی اندیش، تا تو را نیکی آید پیش ."
نوشروان فرمود که " واعظ اول را هزار دینار بدهید و دومى را دو هزار." خواص و ندیمان از حضرت ملک سوال کردند که " هردو کلمه را یک معنی بود، در صلت و انعام ایشان تفاوت به چه سبب بود؟ گفت:« این یکی همه نیکی گفت و آن دیگری بدی یاد کرد، و هیچ نیکی بهتر از دوستی نیکان نیست و هیچ بدی بدتراز دوستی بدان نیست. »