بزرگترين عيب
مؤمن نبايد در پى يافتن كمبودها و عيب هاى اخلاقى مردم باشد و آنها را در محافل بازگوکند. يافتن عيب افراد و پخش آنها، آنان را از چشم ديگران مى اندازد و روح اعتماد و محبت را از جامعه مىگيرد.
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ 769 266.3 KB 16 0
بزرگترين عيب
كسانى هستند كه عيب و ايرادى را كه در اعمال و رفتار خودشان وجود دارد، نمى بينند و به حساب نمى آورند، اما همينكه آن عيب را، در شخص ديگرى ببينند، زبان به عيبجويى و انتقاد باز مى كنند، و همه جا و پيش همه كس، از عيب آن شخص سخن مى گويند.
خداوند در قرآن می فرماید: «... وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ؛ به يكديگر طعن مزنيد و عيب جويى نکنید».(حجرات آیه11)
مؤمن نبايد در پى يافتن كمبودها و عيب هاى اخلاقى مردم باشد و آنها را در محافل بازگوکند. يافتن عيب افراد و پخش آنها، آنان را از چشم ديگران مى اندازد و روح اعتماد و محبت را از جامعه مىگيرد. از طرف ديگر انسانى كه در خلوت مرتكب گناهى شده است، تا آن گناه مخفى است احساس شرم دارد ولى اگر گناهش آشكار شد، شرم او هم مى ريزد و به گناه جرأت پيدا مى كند و نيز با افشاى گناه، قبح آن هم در جامعه از بين مى رود.
امام علی عليه السلام در نهج البلاغه مى فرمايد: «اَکبَرُ العَيبِ اَن تَعيبَ ما فيک مِثلُهُ» اين خود، بزرگترين عيب است كه تو، عيبى را در مردم ببينى و آن را زشت و ناپسند بشمارى و زبان به انتقادش بگشايى، در حاليكه خودت نيز، شبيه همان عيب را داشته باشى، ولى به آن توجه نكنى.(حکمت 345 نهج البلاغه)
البته، منظور امام اين نيست كه وقتى در ديگران عيبى را ديدى كه خودت نيز شبيه آن عيب را دارى، همين كافى است كه عيب ديگران را به زبان نياورى، و در عوض، عيب خودت نيز، سر جايش باقى بماند. بلكه، منظور اين است كه وقتى، عيب ديگران، باعث ناراحتى ما شد، هوشيار باشيم و فورا به خود آئيم و ببينيم كه آيا خود ما نيز، آن عيب را داريم يا نه؟ و اگر ديديم كه خودمان نيز، دارى همان عيب هستيم، در صدد بر طرف كردن آن بر آئيم، زيرا آن عيب، همانطور كه در وجود ديگران، ما را ناراحت كرده است، در وجود ما نيز باعث ناراحتى ديگران خواهد شد.
یادداشت : علی کفشگرفرزقی
منبع:
تعاليم قرآنى، ج6، ص: 42
پندهاي کوتاه از نهج البلاغه، هئيت تحريريه بنياد نهج البلاغه، ص 21
