لزوم پیش پرداخت No! Spec

برای ما که سابقه ی کار در مدرسه، موسسه آموزشی یا شرکت را داشته ایم به دلیل اینکه پرداخت ها به مبلغ معین انجام می شود، شاید به فکر مطالعه در مورد مباحث مالی نرفته باشیم. در نهایت تنها در ابتدای قرار داد یا در شرایطی که قرار بر انجام کار اضافه ای مثل برگزاری مسابقات یا نمایشگاه بوده وارد مباحث مالی شده و بعد از رسیدن به توافق دیگر بر روی کار تمرکز کرده ایم.

اما در سبک پذیرش سفارش از سازمان ها و افراد متفاوت داستان به کلی فرق می کند، یک فریلنسر باید مهارت های مالی، برنامه ریزی، تبلیغات و اجتماعی بودن را هم در برنامه اش بگنجاند.

در این حالت مثل حضور در یک شرکت یا موسسه نیست که بعد از توافق شما از پرداخت حق الزحمه حالا چه زود چه دیر اطمینان داشته باشید. اما واضح نبودن این مساله باعث می شود که گاهی دوستان تازه فارغ التحصیل یا تازه وارد کارهای سنگینی را با هدف مقبول شدن انجام بدهند و در نهایت با عدم پذیرش یا پیشنهاد رزومه شدن کار مواجه بشوند. و گاهی این مساله به اشتباه به عنوان یک روال عادی برای مشتریان جا می افتد،به طوری که یادم می آید حدود دو سال پیش رسما ایمیلی از یکی از فدراسیون های ورزشی داشتم که از من خواسته بود لوگویی را طراحی کنم و اگر مورد قبول واقع شد هزینه را می دهند و طبیعتا من هم نپذیرفتم.

حتماً با کمپین «من طراحم» آشنا هستید، من در اوّلین روزهای شکل گیری اش اسمش را شنیدم و در اوّلین جلسه اش که در فرهنگسرای اندیشه بود شرکت کردم، جلسه کمی طولانی بود و من برای برگشت به خانه زودتر جلسه را ترک کردم اما شنیدن سخنرانی وکیل حاضر در جلسه بسیار برایم آگاهی بخش بود. اگر علاقه مند به شنیدن برخی مطالب هستید به کانال آپارات من طراحم مراجعه کنید و یا مطالب قبلی را بخوانید

جناب نعناکار، در صحبت هایش به موارد متعددی مثل تفاهم و مرحله ی بعدی آن قرارداد اشاره کرد. اما صحبت او در مورد پیش پرداخت بسیار مفید بود، این که طبق قانون کارهایی که در آن خدمتی ارائه می شود حق دریافت پیش پرداخت دارند.

صحبت از پیش پرداخت شاید در ابتدا عجیب به نظر بیاید اما به متوجه شدم به راحتی می تواند جلوی بسیاری از تماس ها و پیشنهاد هایی که غالباً از وقت گذاشتن برای آن ها پیشیمان شده ایم را بگیرد مواردی چون:

1- زمانی که مشتری دنبال جمع کردن ایده های رایگان از چند منبع است.

2- افرادی که در دقیقه ی نود و با فرصت کم و با بودجه ی بسیار کم دنبال دریافت سفارش خود هستند، به طوری که زمان و بودجه اثری جز انجام نشدن کار و یا آسیب فیزیکی برای طراح یا مجری ندارد.

3- افرادی که خود پروژه ای را پذیرفته اند که توانایی انجام آن را ندارند و قصد واسطه گری و دلّالی دارند.

4- افرادی که قصد آشنایی یا دوست یابی دارند، اما فکر می کنند بهتر است عنوان کنند که کاری دارند اما در نهایت هیچ سفارش مشخصی ندارند.

5- افرادی که تعریف مشخص و دقیقی از کار و نظم در زمان ندارند و بیشتر ترجیح به استفاده ی بدون هماهنگی و بدون وقت از پیامرسان های فوری و چت دارند، تا اینکه برای مکالمات تلفنی- اینترنتی یا حضوری وقت قبلی هماهنگ کنند.

6- افرادی که به طور قطعی قصد انجام سفارش را ندارند یا در اواسط کار قصد دارند خودشان از منابع آماده امتحان کنند، با اینکه غالباً این افراد بعد از مدتی بر می گردند اما این عدم تعهد خود شامل خسارتی است که پیش پرداخت جلوی آن را می گیرد و یا آن را تامین می کند.

7- افرادی که توقع کار در ساعات غیر کاری و روزهای تعطیل را از کارفرما دارند.

مسلّما هرکسی ترجیح می دهد وقتش را بیشتر برای تولید بگذارد و کم کردن سفارش های ناموفق هم به تولید بهتر کمک می کند و هم جلوی این مسأله را می گیرد که خدای نکرده فرد از کار خود دلسرد شده و نسبت به جامعه و همه ی تلاش هایش بدبین و مأیوس شود.

نوشته حدیث منبع بن پم