سوره نباء در مکه نازل شده است و چهل آیه دارد. نباء به معنی خبر است. نام این سوره از دومین آیه آن گرفته شده است...

 چه خبر است؟

پیامبر اکرم (ص) زمانی به پیامبری مبعوث شد که مردم از پرستش خدای یگانه دست برداشته بودند و به جای او بتهای بی جان را ستایش می کردند. آنان حتی خانه کعبه را به بتخانه تبدیل کرده بودند. 

حضرت محمد (ص) مردم را به خدا پرستی دعوت کرد و از آنان خواست که از پرستش بت ها دست بردارند و خدای یگانه را بپرستند؛ خدایی که بازگشت همه به سوی اوست و در روز قیامت، تمام مردم در پیشگاه او حاضر می شوند. روز قیامت هر کس کار نیکی کرده باشد، پاداش م یگیرد و هر کس کار بدی انجام داده باشد، مجازات می شود. 

سخنان پیامبر (ص) برای مردم جالب و شگفت انگیز بود. آنان در مورد خداوند یگانه و روز قیامت پرسش های مختلفی مطرح می کردند. بیش تر مردم باور نمی کرند که روزی مردگان دوباره زنده شوند، و در این باره بسیار گفت و گو می کردند و با یک دیگر اختلاف نظر فراوان داشتند.

خداوند مهربان در قرآن می فرماید:

به نام خداوند بخشنده مهربان

از چه می پرسند؟ از خبر بزرگی که در آن اختلاف دارند؟ چنین نیست؛ به زودی خواهند دانست. پس چنین نیست، به زودی خواهند دانست.                                                                                                                     (آیات 1 الی 5)

گهواره ای بزرگ

زمین محل زندگی، آرامش و آسایش انسان هاست. خداوند مهربان هر آن چه لازم بود، در زمین آفرید و در اختیار انسان قرار داد؛ خاک مناسب و مساعد برای رویش گیاهان مختلف؛ هوا برای تنفس؛ آب که همه چیز از آن زنده است؛ معادن بسیار و کوه ها که مانند میخ هایی زمین را در فضا نگه می دارند و سبب می شوند سطح زمین از توفان ها و لرزش های شدید در امان باشد.

قوه جاذبه، حرکت زمین حول محور خودش و به دور خورشید، این کره را به صورت گهواره ای در آورده است که با چرخش آرام و منظم خود، شب و روز را به دنبال هم پدید می آورد تا انسان، روزها به فعالیت و تلاش بپردازد و شب ها با استفاده از تاریکی و سکوت، استراحت و آسایش داشته باشد.

و خداوند مهربان برای هر انسانی زوجی قرار داد تا با او آرامش یابد و زندگی روی زمین ادامه داشته باشد و فرمود:

آیا زمین را محل آرامش و کوه ها را میخ ها قرار ندادیم؟ و شما را جفت جفت آفریدیم و خوابتان را آسایش قرار دادیم و شب را پوشش قرار دادیم و روز را برای تلاش و زندگی قرار دادیم.

                                                                                                                                    (آیات 6 الی 11)

خورشید، چراغی تابان

خداوند مهربان زمین را محل زندگی بشر قرار داد و هفت آسمان را برافراشت و آسمان اول را با ستارگان و سیارات زینت بخشید. 

در این آسمان، میلیون ها ستاره و سیاره درخشان وجود دارد و خورشید یکی از ستارگان است که با نور و حرارت خود به زمین زندگی می بخشد. نور و حرارت خود به زمین زندگی می بخشد. نور و حرارت خورشید، بارش باران و مواد موجود در خاک، باعث رویش گیاهان و سرسبزی زمین می شوند تا موجودات زمین از آن بهره مند شوند. 

خداوند یگانه می فرماید:

و بالای سرتان هفت طبقه استوار بنا کردیم و چراغی بسیار تابان قرار دادیم و از ابرهای متراکم، آب فراوان فرو فروستادیم تا از آن دانه و گیاه و بوستان های پر درخت برویانیم.

                                                                                                                                 (آیات 12 الی 16)

روز جدایی

فصل یعنی جدایی و روز فصل یعنی روز قیامت؛ در این روز، حق از باطل و نیکوکاران از بدکاران جدا می شوند.

در این روز در شیپور دمیده می شود و مردم گروه گروه از زمین جدا می شوند. زمین و آسمان هم وضعیت عادی خود را از دست می دهند. درهای آسمان باز می شود. کوه ها به حرکت در می آیند، در هم کوبیده می شوند و به صورت گرد و غبار پراکنده می گردند و در آخر به صورت سرابی در می آیند و این همان روزی است که خداوند مهربان وعده کرده است که به حساب تمام مردم رسیدگی می شود.

 در قرآن چنین می خوانیم:

همانا روز جدایی، وعده گاه است. روز ی که در شیپور دمیده می شود. پس گروه گروه می آیید. و درهای آسمان باز می شود و کوه ها حرکت می کنند و مانند سراب می شوند.

                                                                                                                             (آیات 17 الی 20)

ادامه دارد....

کانال کودک و نوجوان تبیان
منبع: کتاب آشنایی با قرآن کریم

جهنم منتظر گناهکاران است

روز قیامت به اعمال تمام مردم رسیدگی می شود و هر کس نتیجه اعمال خود را می بیند. کیفر یا پاداش افراد، موافق و مناسب اعمالشان است و به هیچ کس ذره ای ستم نمی شود. جهنم در انتظار گناهکارانی است که به روز قیامت اعتقاد نداشتند و آیات و نشانه های خداوند را دروغ می دانستند. 

در قرآن چنین می خوانیم:

به راستی جهنم در انتظار بازگشت سرکشان است که مدت های طولانی در آن می مانند. در آن جا خنکی و نوشیدنی نمی چشند مگر آب سوزان و خون و چرک. این کیفر با اعمال آنان موافق است. آنان روز حساب را باور نداشتند و آیات ما را به سختی تکذیب کردند و همه چیز به حساب آمده و نوشته شده است.

پس بچشید که هرگز چیزی جز عذاب بر شمانمی افزاییم.

                                                                                                                           (آیات 21 الی 30)
       
پاداشی از جانب پروردگار

جایگاه آنان که به روز قیامت ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، باغ هایی سرسبز است و در آن جا هر چه بخواهند فراهم است.

 خداوند مهربان می فرماید:

به راستی برای پرهیزکاران، رستگاری است. باغ ها و درختان انگور و دختران زیبای همسن و جام های مالامال. در آن جا سخنان بیهوده و دروغ نمی شنوند. پاداشی از جانب پروردگارت است. بخششی حساب شده.

                                                                                                                           (آیات 31 الی 36)
 
هیچ کس نمی تواند سخن بگوید

در روز قیامت، همه اهل آسمان ها و زمین، فرشتگان و پیامبران و تمام مردم در پیشگاه خداوند متعال حاضر می شوند. در آن هنگامه عظیم، هیچ کس قدرت سخن گفتن ندارد، مگر آن که خداوند اجازه دهد.

از امام صادق (ع) روایت شده که فرمودند: به خدا سوگند در روز قیامت به ما اجازه داده می شود و سخن می گوییم. از ایشان سوال شد: در آن روز شما چه می گویید؟ فرمودند: پروردگارمان را ستایش می کنیم، بر پیامبرمان درود می فرستیم و پیروانمان را شفاعت می کنیم و خداوند شفاعت ما را رد نمی کند.

در آن روز برگ، تمام مردم نتیجه اعمال خود را می بینند. مومنان از نتیجه اعمال خود خشنود هستند و کافران با اندوه و حسرت می گویند: ای کاش خاک بودیم و هرگز زنده نمی شدیم. در قرآن مجید چنین می خوانیم:

پروردگار آسمان ها و زمین و آن چه در میان آن هاست. بخشنده ای که هیچ کس نمی تواند نزد او سخن بگوید. روزی که روح و فرشتگان به صف می ایستند و سخن نمی گویند، مگر کسی که آن را بخشنده، به او اجازه دهد و سخن صواب می گوید. آن روز حق است، پس هر کس مس خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگارش بجوید.

به راستی ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم. روزی که هرکس آن چه را با دستانش از پیش فرستاده، می بیند و کافر م یگوید: ای کاش خاک بودم.

                                                                                                                           (آیات 37 الی 40)

 
کانال کودک و نوجوان تبیان
منبع: کتاب آشنایی با قرآن کریم