ایمان

حضرت محمد

ايمان عبارت از ان است كه دل ها ان را با تعظيم و تكريم فرا گيرد و اعمال مردم ان را گواهي دهد و اسلام ان است كه بر زبان جاري شود و در اثر ان ازدواج حلال گردد.
ايمان دو نيمه است: نيمي صبر و نيمي شكر.
هر كه از كار نيك خود شادمان باشد و از كار بد خويش ناراحت، او مومن است.
برترین ایمان، این است که بدانی خداوند همه جا با توست.
مومن با اشتهای خانواده خود غذا می خورد و منافق، خانواده اش با اشتهای او غذا می خورند.
هر کس، بیشترین فکر و تلاشش رسیدن به خواهش های نفسانی باشد، حلاوت ایمان از قلبش گرفته شود.
مومن، نزد خدا گرامی تر از فرشتگان مقرب اوست.
از استوار ترین دستاویزهای ایمان این است که برای خدا دوست بداری و برای خدا دشمنی ورزی و به خاطر خدا، داد و دهش کنی و به خاطر خدا، از بخشش خودداری ورزی.
مومن ابتدا به سلام ميكند و منافق ميگويد بايد به من سلام كنند.
ايا به شما بگويم كه چرا مومن، مومن ناميده شده است؟ چون جان و مال مردم از تعرض او در امان است.

تا بنده اي، دروغ گفتن به شوخي و جدي را ترك نگفته باشد، مزه ايمان را نمي چشد.
ايمان، همچون نقطه سفيدي است در قلب كه هر چه بر ايمان افزوده شود آن سفيدي بزرگتر شود و چون ايمان كامل گردد، تمام قلب سپيد شود.
مومن، کسی است که دین خود را با دنیای خود حفظ کند و تبهکار، کسی است که دنیای خود را بادینش نگه دارد.
ایمان بر چهار رکن استوار است: توکل بر خدا، واگذاشتن کارها به خدا، گردن نهادن به فرمان خدا و راضی بودن به قضای خدا.

هر كه خشونت و درشت خوئي قسمتش شود، از ايمان محروم ماند.
خدای عز وجل سه خصلت به مومن بخشیده است: عزت در دنیا و دین، رستگاری در آخرت و ابهت و شکوه در دلهای جهانیان.
دو مومن هرگاه با يكديگر ديدار كنند و با هم دست دهند، بي ترديد خداوند عز وجل به ان دو توجه كند، و گناهان ان دو بريزيد، به سان ريزش برگ از درخت.
مومن از کوه سخت تر است. از کوه کم می شود، اما از دین مومن چیزی کاسته نمی گردد.
چون دو مومن به هم دست دهند، از گناه پاك شوند.