قرض دادن به خدا

یكى از تعبیرهاى رایج كه در این باره به كار رفته، قرض دادن به خدا است.

در شش آیه، خداوند به بیان هاى مختلف، مردم را به قرض دادن به خدا ترغیب مى كند یا كسانى را كه به خدا قرض داده اند، مى ستاید؛ مانند:

(مَنْ ذا الَّذِى یُقْرِضُ اللّهَ قَرْضَاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ) (بقره/ 245)

كیست كه به خدا قرض حسن بدهد تا خداوند آن را برایش چندین برابر كند.

این مطلب، در چند جاى قرآن با تعابیر مختلف تكرار شده است.

بعضى گمان مى كنند كه منظور از این آیات، همان مالى است كه مردم به هم وام مى دهند؛ اما باید توجه كرد كه منظور اصلى از قرض دادن به خدا در این آیات، همان صدقه دادن و انفاق كردن است و خداوند براى تشویق مردم به انفاق و دادن صدقه، از این تعبیر استفاده كرده است تا به مردم بفهماند كه مالى كه صدقه مى دهند، از بین نمى رود، بلكه آن را به خدا قرض مى دهند و نزد خدا محفوظ است و هنگامى كه به شدت به آن نیاز دارند، از او پس خواهند گرفت.

منبع:
آیت الله مصباح یزدی ،اخلاق در قرآن ج3 ص 306

تبیان