کودک آنلاین: نشخوار کردن از کلمۀ لاتین Ruminare گرفته شده است که به معنای جویدن مواد برگشتی از معده است و معادل یونانی آن merycism می باشد که بالا آوردن غذا از معده، جویدن دوباره و بلع مجدد معنی می دهد.
نشخوار در کودکان به صورتی است که به عمد تلاش می کنند غذا را بالا بیاورند و از این کار خود لذت می برند. اگر عمل نشخوار ادامه پیدا کند، می تواند مشکلات عدیده جدی برای کودک فراهم آورد و حتی منجر به مرگ او شود.
اختلال نشخوار اکثراً در بچه های سه ماهه تا یک ساله و افراد عقب ماندۀ ذهنی دیده می شود و شیوع آن در دوجنس برابر است.
کانِر اعتقاد داشت که این گونه کودکان به طور اتفاقی در می یابند که می توانند نشخوار کنند، آنگاه عمداً سعی می کنند غذای بلعیده شده را مجدداً بالا آورده و گاه برای این کار حرکات مخصوصی به سر و بدن خود می دهند. این عمل با تکرار به صورت عادت درمی آید.
گاهی حتی مشاهده شده است کودکان بزرگتر با تحریک حلق خود با انگشت، سبب استفراغ یا بازگرداندن غذا شده و دوباره شروع به جویدن آن می کنند.
در رابطه با علت این اختلال، فرضیه های متعددی مطرح شده است از آن جمله می توان به فرضیه های روان پویایی که اشفتگی های گوناگون را در روابط مادر – کودک فرض کرده اند اشاره کرد.
از دیدگاه این فرضیه، مادران چنین کودکانی معمولاً افرادی کم تجربه هستند که درگیر تعارض ها و کشمکش های زناشویی بوده و قادر نیستند به کودکان خود توجه کافی مبذول دارند.
این موضوع باعث می شود رضایت هیجانی نوزاد و تحریک لازم برای او مهیا نشود و کودک رضایت را در درون خود جستجو کند. به عبارت دیگر، نشخوار کردن تلاشی برای تجربۀ دوبارۀ فرآیند تغذیه از جانب نوزاد است که می خواهد رضایت فراهم نشده از طرف مادر را جبران کند.
همین طور رفتار گرایان، نشخوار کردن را به تقویت مثبت تحریک لذت بخش خود و نیز توجهی که کودک در نتیجه این اختلال حاصل می کند، نسبت می دهند.
به عقیدۀ ریچموند و ادی، مادری که از نظر روانی قادر نیست رابطۀ بدنی گرم و نزدیکی با کودکش برقرار سازد، باعث اختلال نشخوار در کودک می شود. نشخوار تلاشی است از جانب کودک که برای پر کردن خلاء خشنودی انجام می گیرد.
در یک تجربه نشان داده شد که اگر به کودک اجازه داده شود هر چقدر دلش می خواهد غذا بخورد، میزان نشخوار کردن کم می شود.
ارزیابی چگونگی درمان اختلال نشخوار مشکل است زیرا اکثر گزارش ها و درمان ها انفرادی است. اما با این وجود، می توان از شیوه های بهبود بخشیدن محیط روانی – اجتماعی کودک، مراقبت محبت آمیز بیشتر از جانب والدین مخصوصاًمادر و روان درمانی مادر یا والدین استفاده کرد.
همین طور شرطی سازی انزجاری شامل شوک الکتریکی خفیف یا چکاندن ماده ای نامطبوع مانند: آب لیمو در دهان کودک پس از وقوع نشخوار مورد استفاده می باشد و ظاهراً این روش مؤثرترین طریقۀ مداوا است.

منبع: روانشناسی کودک