گوینده رادیو با صدایی رسا، مرتب اخبار و گزارش های مربوط به عملیات را اعلام می کرد و از همه مهمتر اعلامیه روح بخش و امیدوار کننده حضرت امام بود که از رزمندگان قدردانی کرده و عملیات طریق القدس را «فتح الفتوح بزرگ» نامیده بود.
تا چشم کار می کرد کشته های عراقی روی زمین ریخته بود. رادیو عراق آن شب تعداد کشته هایش را شش نفر اعلام کرد. چند روز بعد هم ادعا کرد که ایران 1500 نفر از اسیران عراقی در اطراف بستان اعدام کرده است. ادعا می کردند که هنوز بستان را در دست دارند. شاید بعضی ها باور می کردند، ولی ما که در شهر بستان بودیم و این خبر را گوش می کردیم، می خندیدیم.
نزدیک ظهر، سرباز حسین شجاعی را دیدم. در حمله به همراه گروه چریکی بود. خیلی خسته بود، ولی لبخند بر لب داشت. از لحظه های درگیری و ورود به خاکریز عراقی ها و سقوط آن تعریف می کرد. چند نفر از بچه های ما از جمله حسین بهرامی زخمی و چند نفر شهید شده بودند.
از گروهان دوم با بی سیم اطلاع دادند، از دو نفر اعضای گروه تخلیه یک زخمی و دیگری شهید شده است. ابتدا نمی دانستیم کدام یک شهید و کدام یک زخمی شده است. با سروان نوری زاده تماس گرفتم. سرباز ابراهیم صفایی، سرباز خوب و ساکت بهداری، شهید و گروهبان ایمانی زخمی شده بود. گلوله تانک عراقی به نفربر آنها اصابت کرده بود. به گونه ای که از یک طرف داخل و از طرف دیگر خارج شده بود و شهید صفایی را از وسط به دو نیم کرده بود. بچه های بهداری خیلی ناراحت شدند، دوست نزدیکشان بود. شب قبل با هم می گفتند و می خندیدند و حالا او رفته بود. صفایی از هوفل که به ما ملحق شده بود تا آن وقت همراه ما بود، بر همین اساس انس و الفت زیادی بین ما ایجاد شده بود. برایش اشک ریختیم و فاتحه خواندیم.
