چون پيامبر از قريش است، جانشين او هم بايد از قريش باشد[1] (قانون عرب چنين بود). دليل ديگر اين که ابوبکر صحابي پيامبر و از سابقين در اسلام بوده است[2] .حضرت امير(ع) در اينجا فرمايشي دارد؛ مي فرمايد: اِحْتَجُّوا بِالشَّجَرهِ وَاضاعُوا الثَّمَرَه يعني به درخت نبوّت (که از قريش بوده) احتجاج کردند[3] و ميوه آن را (که پسر عمو و داماد پيامبر است) ناديده گرفتند. آنان حجّت آوردند که از شجره پيامبرند؛ در حالي که ميوه اين شجره را، که بني هاشم هستند، ناديده گرفتند. ارزش درخت خرما يا انگور، به شاخ و برگش نيست، به ميوه آن است.و نيز حضرت امير(ع) درباره اين که گفتند ابوبکر صحابي پيامبر است، فرمود: اينها مي گويند که ابوبکر بايد جانشين پيامبر بشود چون صحابي اوست. اگر خلافت به صحابه بودن است، چگونه است آنجا که صحبت و قرابت با هم جمع شده است نمي شود؟! (يعني درباره علي بن ابي طالب، که هم صحابي پيامبر بوده و هم پسر عموي آن حضرت.) همه مي دانيم که علي(ع) کودکي خردسال بود که پيامبر(ص) او را از خانه پدرش ابوطالب به خانه خود آورد. حضرت علي(ع)، خود، در اين باره مي فرمايد: پيامبر غذا را مي جويد و نرم مي کرد و در دهانم مي گذاشت؛ بوي خوش بدنش را به مشامم مي رساند؛ در غار حراء آنگاه که اولين وحي بر پيامبر(ص) نازل شد با پيامبر(ص) بودم[4] .علي(ع)، تا وقت وفاتِ پيامبر(ص) هميشه و همه جا، با آن حضرت بود. سرِ پيامبر(ص) بر سينه علي(ع) بود که از دنيا رفت. حضرت علي(ع) هم صحابي پيامبر بود و هم از ذَوي القُرباي آن حضرت و هميشه، چون سايه، به دنبال پيامبر بود.
[1] صحيح بخاري، کتاب الحدود، باب رجم الحُبلي مِنَ الزّنا، 4: 120 و سيره ابن هشام، 4: 339.
[2] عبداللّه بن سبا، جزء اوّل، ص 121، به نقل از طبري.
[3] شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، 2: 2، چاپ اوّل.
[4] نهج البلاغه، تحقيق صبحي صالح، خطبه 192 (خطبه قاصعه)، ص 300 - 301 و شرح نهج البلاغه عبده، 1: 182، چاپ مطبعه الاستقامه.
منبع: کتاب سقیفه علامه عسکری
