ارگ عليشاه و محوطه باستاني آن در ۱۵ ديماه سال ۱۳۱۰ هجري خورشيدي به شماره ۱۷۰ در فهرست آثار ملي ايران ثبت شدهاست و نقشه حريم استحفاظي قانوني و ظوابط حفاظتي آن در نشست ۲۹ خرداد ۱۳۵۷ شوراي حفاظت آثار تاريخي «اداره کل حفاظت آثار تاريخي» مشخص و مورد تاييد اعضا قرار گرفتهاست.امروزه تنها بخشي از ديوارهاي عظيم و محراب بسيار بلند شبستان جنوبي اين مسجد برجاي ماندهاست که خود مؤيد شکوه روزگار آباداني آن است. ديوارهاي موجود در حقيقت تشکيل دهنده ايوان طاقپوش و حمال طاقي استوانهاي عظيمي بود است که فضاي به وجود آمده به عنوان شبستان و عنصبر اصلي مسجد عليشاه به شمار ميرفتهاست. بقاياي موجود بنا، حکايت از يک ايوان به عرض ۳۰٬۱۵ متر و جرز و ديواهاي کناري به ضخامت ۱۰٬۴۰ متر و پيها و فونداسيوني ژرف و حجيم متناسب سازههاي فوقاني و ارتفاع احتمالي بنا تا خط آغاز طاق استوانهاي ۲۵ متر (البته دقت رد تناسب سازههاي اثر ۳۶ متر صحيح به نظر ميرسد) بودهاست.حمد الله موستوفي در کتاب نزهت القلوب که در ۷۴۰ هجري نگاشتهاست چنين ميگويد: «وزير خواجه تاج الدين عليشاه جيلاني در تبريز و در خارج محله نارميان، مسجد جامع بزرگي ساخته که صحن اش دويست گز در دويست گز و در صفحهاي بزرگ، از ايوان کسري به مداين بزرگتر، اما چون در عمارت اش تعجيل کردند، فرو آمد و در آن مسجد انواع تکلفات به تقديم رسانيدهاند و سنگ مرمر بي مقيسا در او به کار برده و شرح آن را زمان بسيار يابد.»
