بِشر، از قبیله کنده و از تابعین به شمار می آمد. فرزندان او در تاریخ جنگ ها معروف بوده اند. وی از جمله کسانی بوده که قبل از آغاز جنگ، حضور ابا عبداللَّه الحسین علیه السلام شرفیاب شد.
داوودی می گوید: روز دهم محرم که فرا رسید و جنگ درگرفت، به بشر که در حال جنگ بود، گفته شد: پسرت عمرو، در مرزهای ری، به اسارت درآمده است.
وی در پاسخ گفت: او، و خود را نزد خدا به ذخیره می نهم، دوست ندارم او اسیر شود و من پس از او زنده بمانم. امام حسین علیه السلام سخنان وی را شنید و بدو فرمود:
«رَحِمَک اللَّه أنتَ فی حِلٍّ مِن بَیعَتی، فاذهَبْ و اعْمَل فی فَکاک ابنِک».
«خداوند تو را مشمول رحمت خویش گرداند، من بیعتم را از تو برداشتم، اکنون می توانی بروی و برای آزادی فرزندت اقدام نمایی».
عرض کرد: ای ابا عبداللَّه! درندگان مرا زنده زنده طعمه خویش سازند اگر از تو جدا شوم. حضرت فرمود:
«فَأعْطِ ابنَک مُحمَّداً- وَ کانَ مَعَهُ- هذِهِ الأَثوْاب البُروُد یسْتَعینُ بِها فی فَکاک أَخیهِ».
«بنابراین، این پارچه های بُرد را به پسرت محمد- که همراه پدر بود- بسپار تا به وسیله آن ها در آزادی برادرش بکوشد»
حضرت پنج قطعه لباس گرانبها به ارزش یک هزار دینار بدو بخشید.
بشر، در نخستین حمله دشمن، به فیض شهادت نایل شد[1].[2]
مرتبطات
بِشر ( بشیر ) بن عَمرو حضرمی
پی نوشت ها
[1] ر. ك: مناقب: 4/ 13
[2] بهرامى، غلامرضا، ياران خورشيد (سلحشوران نهضت امام حسين عليه السلام)، 1جلد، انتظار سبز - قم، چاپ: اول، 13899 ش.
