عاشورا و انسان سازي

قرآن کريم بيان مي­دارد که هدف از بعثت رسولان و پيامبران الهي «تعالي انسان» مي­باشد؛ آن تعالي که او را به مقام «خليفه اللهي»^[1] و کمال وجودي برساند. اين ارشاد به گفتة قرآن در چهار مرحله صورت گرفته است.^[2]

آگاه ساختن انسان­ها از نشانه­هاي الهي،

تزکيه آنها از پليدي­هاي دروني و اخلاق حيواني

ارائه علم و آگاهي به حقيقت جهان، بر انسان

حکمت آموزي و ايجاد شعور والا در انسان  

اين چهار هدف از برترين اهداف تربيت اسلامي هستند که به گفتة قرآن کريم در برنامة هدايت بخش تمام پيامبران الهي وجود دارد. هدف اين تربيت آن­ چيزي است که پيامبر اکرم^(ص) از آن به «اتمام مکارم الاخلاق» تعبير نموده­اند؛ و اين هدف اصلي اقامه دين است.^[3] دين اسلام و تمامي تعاليم و شريعت آن، براي تعالي انسان و رسيدن او به مقام رستگاري (قرب اللهي)، و براي قرار گرفتن انسان در «صراط مستقيم» نازل شده است. لذا هر عمل ديني بايد در اين راستا تبيين گردد و گر نه اسلامي نخواهد بود. مراسم سوگواري حسيني^(ع) نيز بايد داراي همين هدفمندي باشد و گر نه ماهيت مذهبي و اسلامي خاصي نخواهد داشت. اين جلسات آنگاه ارزش دارد که حتي اگر شده يک نفر در خلال آن اصلاح يافته و به صراط مستقيم هدايت شود. از اين رو بايد متوليان هيئات مذهبي و دستجات عزاداري تلاش کنند که برنامه­هاي اين مراسم، همگي در راستاي انسان سازي و رشد کرامت­هاي اخلاقي باشد و گر نه عملي بيهوده و حتي گاه گمراهي کننده نيز مي­تواند باشد.

قطعاً طراحان اين مراسم، هدف آن را تنها به ذکر مصيبت و اشک ريختن حضار، منحصر نکردند، بلکه مقصود آن بوده که اين عزاداري­ها به عنوان يک ابزار اصلاح مسير، تاثير مثبتي در اصلاح زندگي و تعميق ايمان شرکت کنند­گان داشته باشد، لذا هم اينک نيز، بايد علماي دين با همکاري مسئولين هيئات عزاداري، تلاش نمايند که در روند اين مراسم و در طي ده شب وعظ و خطابه، نوعي اصلاح طريق در زندگي حضار پديد آيد و با فرصت مناسبي که در اين مراسم پديد مي­آيد، ضمن بيان آرمان­هاي قيام حسيني، به تبيين شريعت و مباحث اخلاقي اسلام به پردازند تا به جاي غليان بي­محتواي احساسات، در راستاي تربيت ديني حضار، قدم مثبتي برداشته شود. اين مجالس براي  تربيت يک پيروي راستين حسين^(ع) و يک شيعه واقعي علي(ع) برپا شده است، فردي که يک مسلمان خوب و يک بنده واقعي براي خدا باشد.