اگر نفس حرکت و فعالیتی نداشته باشد متعفن می گردد، دعوت به سوی الله یکی از بزرگ ترین مجالات حرکت وانطلاق نفس است، دعوت، وظیفه پیامبران و رها کننده نفس از عذاب است، در دعوت نیروها و استعدادها، شکوفا می گردد وکارهای بسیار عظیمی انجام می شود.
فَلِذَلِکَ فَادْعُ وَاسْتَقِمْ کَمََا أُمِرْتَ؛
پس به(سوی) این دین دعوت کن و آنچنان که مامور شده ای استقامت نما.
واین گفته که " فلانی اصلا تغییر نکرده است" به هیچ عنوان صحیح نیست زیرا اگر نفس را به طاعت پروردگار مشغول نسازی بی گمان تو را به معصیت وادار خواهد نمود وایمان کم وزیاد می گردد.
دعوت به وسیله ی زبان به سوی راه راست، توأم با تلاش فکری وجسمانی، بگونه ای که دعوت تنها هم ومشغله انسان باشد، تلاش های شیطان مبنی بر گمراهی وی را، خنثی می سازد.
علاوه بر این هنگامی که دعوت گر در میدان دعوت کار می کند، در نفس او احساس مبارزه با مشکلات و مخالفان واهل باطل ایجاد میگردد وبدین سبب ایمانش ترقی می یابد ودر کار خویش استوارتر می شود.
پس این گونه، دعوت علاوه بر ثواب بسیار عظیمی که در آن نهفته است یکی از اسباب ثبات واستقامت و عاملی است مهم که انسان را از بازگشت وسیر قهقرایی باز می دارد، زیرا کسی که هجوم می برد نیازی به دفاع ندارد؛ و خداوند همراه دعوت گران است، آنان را ثابت واستوار نگاه می دارد، داعی همانند طبیبی است که با علم وآگاهی و تجربه خویش با بیماری مبارزه می کند و باتوجه به علم تجربه اش، خود کمتر در معرض ابتلا به بیماری قرار دارد.
