شاعري پيش طبيبي رفت و گفت : «چيزي در دل من گره شده است و وقت مرا ناخوش ميدارد و از آن ،افسردگي به همه ي اعضاي من ميرسد و موي بر اندام من بر ميخيزد .» طبيب مردي ظريف بود . گفت : «به تازگي شعري گفته اي كه بر كس نخوانده باشي ؟» گفت« آري» . گفت «بخوان» . بخواند . باز گفت «بخوان» . بخواند . باز گفت «بخوان» . بخواند . گفت : «برخيز كه نجات يافتي . اين شعر بود كه در دل تو گره شده بود و خنكي آن به بيرون سرايت ميكرد، چون از دل خود بيرون دادي ، خلاص يافتي. »
جامي
