تو ، اگرچه فرشته رو بودی باطن تو شبیه شیطان بود
قصۀ عشق تو برای دلم مثل گندم برای انسان بود
دلم از عرش خود فروافتاد در دیار دلت هبوطی کرد
داد نقدینۀ غرورش را از سرافرازیش سقوطی کرد
من مطرود رانده از همه را در کویر دلت رها کردی
ای که عشق توهم سرابی بود با دل تشنه ام چه ها کردی
تک و تنها مرا رهاکردی رنجها دادی ام به هر روشی
من و تنهاییم دلیلی شد تا که این قصه را به رخ بکشی
گفته بودی دوباره ما هستیم بعد از این روزگار غم با هم
وعده دادی مرا که چندی بعد می دهی در بهشت خود راهم
وعده ات هم دوباره ترفندیست که کنی باز قصه را از سر
که بیایم بهشت و تو روزی بدهی باز گندمی دیگر
گرچه تنها و بی کسم اما عشق زشت تو را نمی خواهم
می روم در جهنمی تنها من بهشت تو را نمی خواهم
شاعر : رضا هاشمی فرزاد
