خداوند می فرماید: " اِنَّ الَّذینَ قالُُوا رَبُّنََا اللهُ ثُمَّ استََقاموا فََلا خوفٌ عَلَیهِِم وَ لا هُُم یَحزَنُونَ." مراد از اینکه گفتند " رَبُّنََا اللهَ " اقرار و شهادت به انحصار ربوبیّّت در خدای سبحان و یکانگی او در آن است؛ و مراد از استقامتشان در مقابل شهادت خود، این است که از آن چه که شهادت به حقانیّّتش می دهند، منحرف نمی شوند و رفتاری برخلاف آن و برخلاف لوازم آن نمی کنند. " فََلا خوفٌ عَلَیهِِم وَ لا هُُم یَحزَنوُنَ"، یعنی در پیش روی خود، هیچ خطر محتملی ندارند و هیچ عقابی، حتّّی احتمالی در انتظارشان نیست و به همین جهت، اندوهی ندارند و نیز هیچ مکروه قطعی و محقّّقی ندارند و به همین جهت، اندوهی نخواهند داشت چون همیشه خوف، جایی پیدا می شود که پای احتمال خطری در بین باشد و اندوه، وقتی به دل می آید که خطری واقع شده باشد. 1
" ربنا الله" فقط جمله ای نیست که گفته می شود و تنها عقیده ای نیست که به درون بدود و به دل برود و بس بلکه این سخن، برنامه ی کاملی برای زندگی است و هرگونه تلاش و هرگونه رویکردی و هرگونه حرکتی و هرگونه اندیشه ای را در بر می گیرد و ترازویی را می گذارد و نصب می دارد که برای اندیشه و احساس، مردمان و اشیا، اعمال و افعال، واقعه ها و رخدادها، رابطه ها و تماس ها و خویشاوندی ها و پیوندها در سراسر گستره ی این هستی به کار می رود و بدان سنجیده و ارزیابی می شود. استقامت و ماندگاری و استمرار و دوام و ثبات بر این برنامه، پله ای است که به دنبال پذیرش همین برنامه پیش می آید. استقامت و پابرجایی و آرامش نفس و اطمینان دل و استقامت و ماندگاری احساس ها و اندیشه هایی که بر دل می گذرد، این ها باید سست و لرزان و پریشان نگردند و دچار شک و تردید نشوند: از این جا و آن جا نداها و فریادهایی برای منحرف کردن و به کژراهه کشاندن بلند می شود و به گوش می رسد. استقامت بر راستای برنامه ی " ربنا الله"، بعد از شناخت آن و برگزیدن آن، قرار دارد و پیش می آید.
کسانی که خدا، شناخت و استقامت را بهره ی ایشان می سازد، گروه برگزیده ای هستند. چنین کسانی " فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون" هستند. پس طبق این آیه، کسانی که استقامت می ورزند، از خوف و حزن به دور می شوند.
