انگيزه دوري از گناه‏

لو لم يتوعد الله علي معصيته لكان يجب ان لا يعصي شكرا لنعمه. ترجمه: اگر حتي خداوند، بندگانش را،از نافرماني كردن و گناه ورزيدن نترسانيده بود، باز هم واجب بود كه انسان، مرتكب هيچ گناهي نشود، تا به اين وسيله، در برابر نعمتهاي او سپاسگزاري كرده باشد. كسيكه گناه ميكند و فرمان خداوند را به جاي نمي‏آورد، در حقيقت، نعمت‏هايي را كه خداوند به او داده است، تباه ميكند. زيرا چنين كسي، براي آن كه بتواند گناهي را مرتكب شود، ناچار بايد تمام نيروهائي را كه در وجودش هست، به كار ببرد. در حاليكه خداوند، اين نيروها را، براي گناه و نافرماني كردن به او نداده است. خداوند، اين نيروها را، براي گناه و نافرماني كردن به او نداده است. فرزند عزيز، كسي را در نظر بگير، كه مي‏خواهد، بر خلاف فرمان خداوند، مرتكب گناه شود، و بطور مثال، دست به دزدي بزند: تمام اعضاء بدن آن شخص، بايد وظايف خود را، با تمام نيرويي كه دارند انجام دهند، تا او توانايي انجام چنين گناهي را داشته باشد. ششهاي او، بايد بطور مرتب هواي تازه را به خود بگيرند، تا او نفس بكشد و زنده بماند، قلبش بايد بطور منظم در حال تپيدن باشد، تا خون به تمام پيكرش برسد و او را زنده نگاه دارد، چشمهايش بايد توانايي ديدن داشته باشند، تا او راه خود را ببيند، پاهايش بايد قادر به حركت و قدم برداشتن باشند، تا او در مسيري كه با چشمش مي‏بيند، پيش برود، گوشهايش بايد توانايي شنيدن داشته باشند، تا او صداي نزديك شدن مردم را تشخيص بدهد و از خطر فرار كند، دستهايش بايد توانايي كار و حركت داشته باشند، تا او درها را باز كند و اشياي را بردارد، مغزش بايد كار خود را انجام دهد،تا ساير اعضاي بدنش از آن فرمان بگيرند، و وظايف خود را اجرا كنند... و اگر يكي از اين اعضاي، يعني يكي از اين نعمتهايي كه خداوند به انسان داده است، كار خود را به درشتي انجام ندهد، شخص گناهكار، قادر به انجام گناه نخواهد بود. پس مي‏بيني كه گناهكار، براي آنكه در برابر خداوند، مرتكب گناه و نافرماني، شود، از همان امكانات و نيروهايي استفاده ميكند، كه خداوند، آنها را، براي انجام كارهاي درست و نيك به او داده است. به اين ترتيب، آيا شخص گناهكار، با انجام هر كدام از گناهان خود، و نعمتها و نيروهايي را كه خداوند دارد، تباه و حرام نمي‏كند؟ البته خداوند، به بندگان خود هشدار داده، و آنها را از گناه و نافرماني، بيمناك كرده است. ولي اگر خداوند چنين بيم و هشداري هم نداده بود، و اگر انسان آسوده خاطر بود كه به خاطر گناهانش كيفر و مجازات نخواهد ديد، باز هم حق نداشت نعمتهاي خداوند را تباه كند. يعني در برابر نعمتهاي ديدن، شنيدن، بوئيدن، حركت، تپيدن قلب، تنفس ششها، انديشيدن، توانايي انجام كارهاي گوناگون داشتن، و هزاران نعمت ديگر، انسان بايد قدرشناس باشد، و به - شكرانه اين نعمتهاي بزرگ و با ارزش، هرگز مرتكب گناه و نافرماني خداوند نشود.

نهج‏البلاغه-ح 290 هئيت تحريريه بنياد نهج‏البلاغه(پندهاى كوتاه از نهج‏البلاغه)