امام علي (ع) میفرمایند:
إنَّ اللّهَ سُبحانَهُ وتَعالى جَعَلَ الذِّكرَ جِلاءً لِلقُلوبِ تَسمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرَةِ وتُبصِرُ بِهِ بَعدَ العَشوَةِ؛(نهج البلاغة ، خطبه ۲۲۲)
خداوند پاك و بلندمرتبه، ياد [خود] را صيقل دهنده دل ها قرار داده است . گوش هاى سنگين شده دل ها، با ياد خدا، شنوا مى شوند و چشم هاى [كور و] تار شده دل ها به وسيله آن، بينا مى گردند.
