جوانه‌هاي استوديوي ديجيتال

با ‌گذشت زمان، نخستين نسل استوديوهاي ديجيتال منقرض شده و جاي خود را به ايستگاه‌هاي بسيار ارزان‌تر مبتني بر كيبورد دادند. امروزه مي‌توان يك ايستگاه كاري ديجيتال همانند Pro Tools را به مجموعه‌اي گفت كه متشكل از يك نرم‌افزار صوتي چند قطعه‌اي، نرم‌افزار MIDI، كامپيوتر و سخت‌افزار صوتي باشد.

سيستم‌هاي صوتي ديجيتال عموما به 2 حالت مختلف تقسيم مي‌شوند: سيستم‌هاي مبتني بر كامپيوتر، سيستم‌هاي يكپارچه و سيستم‌هاي موبايلي يا .Mobile Audio Workstation شاخه‌هاي جديدتر MAWها نرم‌افزارهايي هستند كه مختص خبرنگاران راديو يا خبرنگاران موبايل طراحي شده‌اند كه با نصب روي موبايل‌ها، بستري ارائه مي‌دهند كه مناسب ضبط و ويرايش با كيفيت صداست.

يك ايستگاه صوتي ديجيتال مبتني بر كامپيوتر 3 مولفه دارد: كامپيوتر، مبدل آنالوگ به ديجيتال و ديجيتال به آنالوگ (كه به آن كارت صدا، درگاه صوتي و... مي‌گويند.) و نرم‌افزار ويرايش ديجيتال صدا. اين سيستم‌ها به هيچ شكل ديگري از سخت‌افزار نياز ندارند. كامپيوتر به‌ عنوان ميزبان درگاه صوتي به‌ شمار مي‌رود و پردازش لازم براي تبديل سيگنال صوتي به سيگنال ديجيتال را انجام مي‌دهد. كارت صدا همان درگاه صوتي است و صداي آنالوگ را به فرم ديجيتال عرضه مي‌كند يا براي پخش صدا به فرمت آنالوگ، مجددا صوت را به صورت آنالوگ تبديل مي‌كند. كارت صدا در پردازش صدا هم نقش دارد.

نرم‌افزار نيز اين دو مولفه سخت‌افزاري را كنترل مي‌كند و رابط كاربري مناسبي براي ضبط، ويرايش و پخش ارائه مي‌دهد. بيشتر ايستگاه‌هاي كاري ديجيتال سيستم ضبط MIDI نيز دارند. بخش كوچكي از اين ايستگاه‌هاي كاري براي ويدئو نيز كاربري دارند.

سيستم يكپارچه ايستگاه‌هاي صوتي ديجيتال، تركيبي از يك كنسول، سطح كنترل، مبدل صوتي و ذخيره‌سازي داده‌ها در يك دستگاه است. سيستم‌هاي ديجيتال يكپارچه پيش از زمان قدرت گرفتن كامپيوترهاي شخصي و توانايي آنها براي اجراي نرم‌افزار DAW محبوبيت داشتند. با رشد قدرت كامپيوتر در پردازش‌ اطلاعات و همچنين ارزان شدن آنها، محبوبيت اين سيستم‌هاي ديجيتال كاهش يافت. با وجود اين سيستم‌هايي چون Orban Audicy در بازار راديو و تلويزيون هنوز حضور دارند. امروزه سيستم‌هاي ديجيتال يكپارچه مي‌توانند قابليت‌هاي تنظيم و ضبط صدا را بدون نياز به كامپيوتر و با ارائه رابط كاربري گرافيكي زيبا ارائه دهند.

همانند سيستم‌هاي نرم‌افزاري، ايستگاه‌هاي صوتي ديجيتال مي‌توانند با هر رابط كاربري‌اي طراحي شوند، اما اين نرم‌افزارها عموما به شكل كلي ضبط‌هاي چند قطعه‌اي قديم طراحي مي‌شوند تا مهندسان صدا و موسيقيدان‌هايي كه با ضبط‌كننده‌هاي قديمي آشنايي دارند، به سرعت با سيستم‌هاي جديد به ‌روز شوند. با اين وجود، سيستم‌هاي صوتي ديجيتال كامپيوتري طرح كلي و ثابتي دارند كه شامل كنترل بخش‌هاي اصلي سيستم (پخش، بازگشت، ضبط و...) كنترل قطعه‌ها و ميكسر و همچنين نمايش شكل امواج مي‌شود. در ايستگاه‌هاي صوتي تك‌قطعه‌اي تنها يك بخش از صدا (استريو يا مونو) نمايش داده مي‌شود.

ايستگاه‌هاي كاري چندقطعه‌اي مي‌توانند عمليات مختلفي را در يك لحظه روي قطعه‌هاي مختلف موسيقي انجام دهند. درست همانند كنسول ميكس واقعي، هر قطعه براي خود كنترل‌هايي دارد كه كاربر با استفاده از آنها مي‌تواند حجم صدا يا بالانس استريوي هر قطعه را مشخص و تنظيم كند.

در سيستم‌هاي سنتي ضبط صدا، پردازش صدا با قرار دادن يك دستگاه در سر راه سيگنال انجام مي‌شد، در حالي كه اين تنظيمات در سيستم‌هاي ديجيتال به ‌صورت پلاگين‌هاي نرم‌افزاري روي صداي يك قطعه انجام مي‌شود.

سيستم‌هاي صوتي قابليت‌هاي بسيار بيشتري نسبت به سيستم‌هاي مبتني بر نوار دارند و در سال‌هاي اخير به ‌طور كامل جايگزين آنها شده‌اند. استوديوهاي پيشرفته و مدرن امروزي چندين نوع ايستگاه كاري ديجيتال دارند و براي يك مهندس صدا يا موسيقيدان، حمل يك لپ‌تاپ كه يك ايستگاه كاري ديجيتال روي آن نصب است، غيرمعمول نيست.