گله هارابگذار!

ناله هارابس كن!

روزگارگوش ندارد كه تو هي شِكوه كني!

زندگي چشم ندارد كه ببيند اخم دلتنگِ تو را...

فرصتي نيست كه صرف گله وناله شود!

تابجنبيم تمام است تمام!!

مهرديدي كه به برهم زدن چشم گذشت....

ياهمين سال جديد!!

بازكم مانده به عيد!!

اين شتاب عمراست ...

من وتوباورمان نيست كه نيست!!

***زندگي گاه به كام است و بس است؛

زندگي گاه به نام است و كم است؛

زندگي گاه به دام است و غم است؛

چه به كام و

چه به نام و

چه به دام...

زندگي معركه همت ماست...زندگي ميگذرد..

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺟﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﭽﻮ ﺭﻭﺩ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﯾﻪﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ...

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺒﺮﺩ...

ﮔﺎﻫﯽ ﺟﺮﯾﺎﻧﺶ ﺗﻨﺪ ﻣﯿﺸﻮﺩ،

ﮔﺎﻩ ﮐﻨﺪ، ﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻨﺎﻇﺮ ﺯﯾﺒﺎ ﻋﺒﻮﺭﻣﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﺪ، ﮔﺎﻩ ﺗﻠﺦ...

ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ...

ﺍﯾﻦ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻨﺎﮔﺮﺍﻥ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﯾﻢ

ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺭﻭﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﯾﻢ، ﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻭ

ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﻘﺶ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﻭ ﻏﺮﻕ ﺷﻮﯾﻢ...

:o: بذر امید

هر روز صبح که از خواب بر می خیزیم،
بذری را در مزرعه ی دلمان می کاریم و به اندازه ی همتمان به آن آب می دهیم.

بعد بذر ما و همتمان در پرتو مرور زمان رشد می کند و ما به فصل برداشت می رسیم.

راستی شما چه بذری را در مزرعه ی دلتان کاشته اید؟

تشخیص دادنش چندان سخت نیست
کافیست به آنچه امروز برداشت می کنید
نگاهی بیندازید تا ببینید که حاصل دست رنجتان، میوه ی بذر امید و آرامش، بوده و یا ناامیدی و ترس.

از امروز کشاورز امید و آرامش باش، و تنها این بذر را در دل خود و اطرافیانت بکار!
 

تفاوت خوشی و رضایت

«خوشی» حالی است که زود می آید و زود می رود. «رضایت» مقامی است که دیر می آید و دیرمی پاید. «خوشی» دست می دهد، یعنی عاطفه ای انفعالی است. «رضایت» را اما باید به دست آورد، یعنی بودنی فعالانه است. انسان خوش، لزوماً از خودش و زندگی اش راضی نیست. می خندد، اما تهِ خنده اش طعم گس ملال و افسردگی است. «خوشی» اندوه را می زداید، اما ملال و افسردگی را نه. «رضایت» اما گاه ته رنگ اندوه دارد. انسان راضی همیشه شاد نیست، اما ملول و افسرده هم نیست. «خوشی» واکنش عاطفی ماست نسبت به حضور «لذّت». «رضایت» اما نوع بودن ماست در حضور «معنا». «لذّت» های زندگی خوشی می آورد، «معنا»ی زندگی رضایت. از بدی های روزگار ما این است که بیشترمان از رضایت به خوشی بسنده کرده ایم.

چای که مرغوب نباشد چیزی به آن اضافه می کنم:

چوب دارچینی، هِلی، نباتی، شده چند پَر بهار نارنج،

چیزی که آن مزه و بو را تبدیل به عطر ِخوش و طعم ِخوب کند."

زندگی هم گاهی می شود مثل همین چای باید با دلخوشی های کوچک طعم و رنگش را عوض کنی،

یک چیزی که امید بدهد به دلت، انگیزه شود، بنزین باشد برای حرکت ماشین زندگی ات،

بعد ماشین تخت گاز می رود تا آنجایی که باید امید داشته باشید به تمام اتفاقات خوب و برای رسیدن به آن تلاش کنید