میان جمعم من ولی دلم تنهاست
لبم چوگل خندان دودیده ام دریاست
لب ازبرون خندد دل ازدرون گرید
زبرق چشمانم نشان غم پیداست
توشاهدی ای غم
چگونه میخندد گلی که پژمرده
دل من است ان گل که از جفامرده
زمن چه می پرسی که ازچه می نالم
همیشه می گرید دلی که افسرده
توشاهدی ای غم
