باز آمدم چون عيد نو

باز آمدم چون عيد نو تا قفل زندان بشكنم

 وين چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشكنم

..........................

هفت اختر بي آب را كين خاكيان را مي خورند 

هم آب بر آتش زنم هم باده هاشان بشكنم

..........................

از شاه بي آغاز من پران شدم چون باز من

تا جغدطوطي خوار را در دير ويران بشكنم

..........................

ز آغاز عهدي كرده ام كين جان فداي شه كنم

 بشكسته بادا پشت جان گر عهد و پيمان بشكنم

..........................

امروز همچون آصفم شمشير و فرمان در كفم

 تا گردن گردنكشان در پيش سلطان بشكنم

..........................

روزي دو باغ طاغيان گر سبز بيني غم مخور

 چون اصلهاي بيخشان از راه پنهان بشكنم

..........................

من نشكنم جز جور را يا ظالم بد غور را

 گر ذره اي دارد نمك گيرم اگر آن بشكنم

..........................

هر جا يكي گويي بود چوگان وحدت وي برد

 گويي كه ميدان نسپرد در زخم چوگان بشكنم

..........................

گشتم مقيم بزم او چون لطف ديدم عزم او

 گشتم حقير راه او تا ساق شيطان بشكنم

..........................

چون در كف سلطان شدم يك حبه بودم كان شدم

 گر در ترازويم نهي مي دان كه ميزان بشكنم

..........................

چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهي

 پس تو نداني اينقدر كين بشكنم آن بشكنم

..........................

گر پاسبان گويد كه هي بروي بريزم جام مي

 دربان اگر دستم كشد من دست دربان بشكنم

..........................

چرخ ار نگردد گرد دل از بيخ و اصلش بر كنم

 گردون اگر دوني كند گردون گردان بشكنم

..........................

خوان كرم گسترده اي مهمان خويشم برده اي

 گوشم چرا مالي اگر من گوشه نان بشكنم

..........................

ني ني منم سر خوان تو سرخيل مهمانان تو 

جامي دو بر مهمان كنم تا شرم مهمان بشكنم

..........................

اي كه ميان جان من تلقين شعرم مي كني 

گر تن زنم خامش كنم ترسم كه فرمان بشكنم

..........................

از شمس تبريزي اگر باده رسد مستم كند

 من لاابالي وار خود استون كيوان بشكنم