در بین برخی همکاران این شائبه وجود دارد که کار برای یک همکار یا آشنا، به دلایل مختلف (از جمله استرس) پرحادثهتر و با کیفیت پایینتر نسبت به کار مراجعین عادی از آب درمیآید. این تلقی البته تا اندازهای به دلیل استرس کاری که درمان یک دندانپزشک همکار یا آشنا وجود دارد، منطقی به نظر میرسد. اما توجه کنید هیچ توجیحی برای عدم انجام درمان برای همکاران یا آشنایان وجود ندارد. ما به عنوان دندانپزشک باید آن قدر از کارمان مطمئن باشیم که تحت هر شرایط و برای هر کسی قادر به ارائه درمان با کیفیت باشیم.
اما چرا تصور می کنیم کار درمانی برای همکاران و آشنایان بیکیفیتتر درمیآید؟ چند دلیل احتمالی دارد:
- اول اینکه چون یک همکار از کار سررشته دارد، کیفیت درمان را تشخیص میدهد یا اینکه ما خود به دنبال بررسی دقیق کیفیت درمان ارائه شده هستیم! پس برآوردی از کیفیت درمان (مانند بررسی نتیجه، فالوآپ، گرافی فاینال و…) برای درمانمان انجام میگیرد؛ در حالی که مراجعین عادی شاید از این قضیه محروم باشند و نتیجه اینکه متوجه کاستیهای درمان به طور کامل نشویم!
- دوم اینکه گاهی سعی میکنیم برای همکاران و آشنایان کارهای اضافی و غیرلازم انجام بدهیم! برای اینکه نشان دهیم واقعا وقت میگذاریم، کارهای اضافی و خارج از روند عادی درمان انجام میدهیم و نتیجه اینکه احتمال بروز خطا را با این کارهای اضافی افزایش می دهیم.
- “هزینه” درمان مورد دیگری است که اعتبار درمان ما را زیر سوال میبرد. وقتی مراجعه گننده شما بداند قرار نیست هزینهای بابت کار پرداخت کند، هر قدر هم که در کیفیت کار دقت به خرج بدهید، عوارض عادی درمان (مانند درد بعد از کار یک درمانریشه عادی) به کیفیت پایین کار (چون مفت بوده است) تعمیم داده میشود. از طرف دیگر انگیزههای شما برای انجام درمان ایدهآل ممکن است متزلزل شود.
رد درمان همکاران و آشنایان در بلند مدت به نفع اعتبار حرفهای ما نخواهد بود. هر چند که از ارائه درمان زیر حد استاندارد بسیار بهتر است. در نظر داشته باشیم در مورد همکاران و آشنایان همیشه درمانهای محافظهکارانهتری انجام دهیم و از انجام کارهایی که تسلط کافی نداریم برای این بیماران خودداری کنیم. چون این افراد قرار نیست احتمالا از ما شکایت کنند، ولی تا ابد جلوی چشم ما هستند و زیر سوال رفتن اعتبار کاری ما، از هر شکایت و محکومیت در دادگاه برای یک دندانپزشک بدتر است.
