ارتباط رویاهای عجیب با روان‌پریشی!

پژوهش جدید محققان دانشگاه میلان حاکی از آن است که رویدادهای عجیب در خواب از آن جهت عادی بنظر می‌رسد که بخشی از مغز انسان از تلاش برای بررسی اتفاقات دست برداشته است.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، محققان ایتالیایی به شکل بحث‌برانگیزی رویاهای عجیب را با بیماری‌های روانی مرتبط دانسته‌اند، زیرا انسان‌ها در این حالت از واقعیت جدا شده و بسادگی نتایج غلط می‌گیرند. بر اساس این پژوهش، ساختمان داستان مانند رویاها توسط یک غرابت فراگیر از رویدادها و اقداماتی مشخص می‌شود که شبیه افکار روانی هستند و و تا حد زیادی از آنچه در تخیلات طبیعی در زمان بیداری مشاهده می‌شود، تجاوز می‌کند.

این محققان از ۱۲ داوطلب خواستند تا خاطرات رویاهای خود را که به عنوان هفت رویای واضح توصیف می‌کردند، یادداشت کنند. همچنین از این افراد خواسته شد تا فعالیتهایی را که در همان روز مشاهده رویاها انجام داده بودند، ثبت کرده و یک داستان خیالی غیرمرتبط را با تصویری که به آنها ارائه می‌شد،‌ بسازند. محققان، این رویاها را با مقیاس عجیب بودن سنجیده و دریافتند که رویاهای داوطلبان بسیار عجیبتر از داستان‌های خیالی بود که آنها عمدا ساخته بودند.

یک ماه پس از تکمیل این دفترهای خاطرات، فعالیت مغزی داوطلبان با استفاده از اسکنر اف‌ام‌آرآی مورد بررسی قرار گرفت. این افراد به گزارش‌های خودشان در مورد رویاهایشان گوش داده و تلاش کردند تا مجددا این تجربیات را زنده کنند. کارشناسان دریافتند که رویاها و فانتزی‌ها بخشهایی از نیمکره راست مغز مانند شکنج فرونتال تحتانی و شکنج تمپورال فوقانی و میانی را فعال می‌کردند که معمولا با پردازش واژگان و معانی و همچنین استدلال مرتبط هستند. جالب اینجاست که این فعالیت با عجیب‌تر شدن رویاها و داستان‌ها کاهش می‌یافت، زیرا مغز از تلاش برای درک آنها دست برمی‌داشت. نتایج این پژوهش در مجله Sleep Research منتشر شده است.

محاسبه “سن بیولوژیکی” با استفاده از ژن های انسان

محققان با خوانش “امضایی” براساس ۱۵۰ ژن موفق به تعیین سن بیولوژیکی اشخاص شده اند که ممکن است متفاوت از سن تاریخی افراد باشد. افزون بر این، به گفته محققان سن بیولوژیکی افراد مقیاس بهتری برای تعیین سلامتشان به شمار می رود تا سن تاریخی ایشان.

جیمز تیمونز، استاد پزشکی دقیق در کالج کینگز لندن و نویسنده ارشد مطالعه می گوید: « بیشتر افراد این گفته را قبول دارند که به عنوان مثال همه ۶۰ ساله ها یکسان نیستند.» اما هنوز هم از سن تاریخی افراد برای تعیین بسیاری از امور زندگیشان از حق بیمه گرفته تا تجویز داروهای خاص استفاده می شود. مطالعه یاد شده که به تازگی در مجله ی Genome Biology چاپ شده است بر مبنای تحلیل ماده ژنتیکی برگرفته از افراد سالم ۶۵ ساله قرار دارد و محققان طی آن بدنبال ژن های نشان دهنده سلامت افراد مشارکت کننده علی رغم افزایش سن شان بودند.

بر این اساس دانشمندان ۱۵۰ ژنی را یافتند که از آنها برای محاسبه “نمره ژن سن سالم” افراد استفاده شد. محققان برای تایید ارتباط نمرات حاصله با وضعیت سلامت افراد، روش ابداعی خود را روی گروه دیگری از مشارکت کنندگان که تماما ۷۰ ساله بودند آزمایش کرده و دریافتند نمرات بالاتر واقعا با سطح سلامت بالاتر از جمله سلامت ذهنی بهتر ارتباط دارد. به طور اخص نیز مشخص شد افراد مبتلا به آلزایمر، نمرات ژن سن سالم پایین تری دارند.

تیمونز اضافه می کند: « به این ترتیب شواهدی بدست آوردیم که نشان می دهد زوال عقل در انسان را می شود نوعی افزایش سن تسریع شده یا عدم موفقیت در فعال سازی برنامه افزایش عمر سالم دانست.»  البته آنگونه که محققان نوشته اند مشخص نیست که بتوان از نمره ژنی سن سالم برای پیش بینی ابتلای فردی به آلزایمر هم استفاده کرد یا خیر. کیث فارگو مدیر برنامه های علمی انجمن آلزایمر می گوید: « اصل  کار همین است که بتوان تست خونی را توسعه داد تا ۱۰ سال جلوتر در مورد احتمال ابتلای افراد به آلزایمر اطلاع بدهد.»

البته وی نتایج مطالعه را باز هم ارزشمند می داند. محققان توانستند طی این مطالعه افرادی را که سن یکسانی داشتند بررسی کرده و تعیین کنند که از نظر عقلی کدام یک از این افراد سالم بوده و کدام نبودند. پس می توان اینگونه نتیجه گرفت که تست یادشده برای تعیین  تفاوت های ژنتیکی متمایزکننده فرد ۷۰ ساله مبتلا به آلزایمر از فرد سالم در همین سن و سال مفید است. فارگو احتمال می دهد که تحقیق بیشتر روی ۱۵۰ ژن مزبور حتی موجب کشف دلایل بروز آلزایمر هم بشود.

ویروس های ۳۰ هزار ساله ای که با ذوب یخ بیدار می شوند!

دانشمندان از آزاد شدن ویروس‌های باستانی بر اثر گرمایش جهانی و آب شدن یخ های قطب خبر دادند که می تواند خطراتی نیز برای سلامت جامعه بشری به همراه داشته باشد.

به گزارش بیگ بنگ، از سال ۲۰۰۳ ویروس‌های بزرگی با اندازه‌ای بیشتر از ۰٫۵ میکرون در پرمافراست نواحی قطبی که لایه‌ای از خاک یخ‌زده در این نواحی است، کشف شدند. اما اکنون این نگرانی مطرح می شود که همزمان با تداوم گرمایش زمین و ذوب شدن حجم بیشتری از یخهای قطبی، این ویروس ها سر از آبهای آزاد جهان در آورند، ویروسهایی که گفته می شود بیش از ۳۰ هزار سال قدمت دارند! این ویروس قدیمی Mollivirus sibericum نام دارد و می‌تواند به آمیب‌ها سرایت کند که همین امر منجر به بروز نگرانی‌هایی در بین دانشمندان شده‌ است.

دانشمندانی که این وضعیت را بررسی می کنند از مطالعه ی ویروسهای ۳۰ هزار ساله ای نظیر “مولی ویروس” خبر می دهند که در محیطهای یخ زده ای همچون لایه پرمافروست قطب به دام افتاده اند. آنها هشدار می دهند که این ویرسهای باستانی، می تونند آمیب های امروزی را آلوده کنند که این مسأله می تواند نگرانی های زیادی را به همراه داشته باشد.

تصویری از مولی ویروس ۳۰ هزار ساله که تنها زیر نور میکروسکوپ قابل‌ رویت است و اندازه آن ۰٫۵ میکرون است.

دانشمندان با اشاره به این موضوع که تاکنون چند نمونه محدود از این ویروس ها را شناسایی کرده و مطمئن هستند که خطری برای سلامت انسانها به همراه ندارند اما از خوش خیم بودن سایر ویروسهای باستانی اطمینان خاطر ندارند. از این رو این نگرانی در میان بسیاری از دانشمندان مطرح شده مبنی بر اینکه همزمان با ذوب شدن یخهای قطبی، دسته ای از ویروسهای مرگبار سر از آبهای آزاد جهان درآورده و به تدریج به زیستگاههای انسانی نزدیک شوند. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریه ی PNAS منتشر شده است.

افزایش آب اقیانوس ها با سرعت زیاد

محققان ناسا با بررسی داده های ماهواره ای اعلام کردند از سال ۱۹۹۲ تاکنون، سطح آب اقیانوس ها بر اثر آب شدن یخ های قطب جنوب و شمال به طور تقریبی هشت سانتی متر بالا آمده است، نکته نگران کننده اصلی این است که درک درستی از سرعت روند این فرآیند وجود ندارد.

سطح آب اقیانوس ها از سال ۱۹۹۳ تاکنون بطور مداوم توسط ماهواره ها با دقت اندازه ی گری شده است.

براساس الگوهای ماهواری فعلی پیش بینی می شود که سطح آب دریاهای جهان بین یک تا ۳ فوت (۳۰٫۴۸ تا ۹۱٫۴۴ سانتی متر) تا پایان این قرن افزایش یابد. اما دانشمندان ناسا می گویند، تحقیق جدید نشان می دهد که این افزایش می تواند باز هم بیشتر باشد. افزایش سطح دریا تحت تاثیر گسترش مولکول های آب در حین گرم شدن، کاهش ورقه های یخ و ذوب شدن یخچال های کوه قرار می گیرد. اما مشکل اینجاست که محققان هنوز بطور کامل پیچیدگی های ورقه های عمده یخی زمین، را در گرینلند و قطب جنوب نمی دانند. هر دو ورق ها در سال های اخیر دچار کاهش یخ شده اند اما دانشمندان در تلاشند تا مشاهده کنند که آیا کاهش های اخیر باعث کاهش های دراماتیک تر در آینده می شود یا خیر.

استیو نِرِم از اساتید دانشگاه کلرادو که ریاست گروه تحقیقاتی ناسا را دارد، گفت: « با توجه به آنچه که امروزه درباره افزایش آب اقیانوس ها بر اثر گرمایش زمین و ذوب شدن یخچال ها و کوه های یخی می دانیم، عملاً اطمینان پیدا کرده ایم که آب دریاها دست کم یک متر و شاید بیشتر بالا خواهد آمد. با این حال نمی دانیم چنین اتفاقی در قرن آتی به وقوع خواهد پیوست یا در مدت زمانی طولانی تر. »

اریک ریگنوت محقق دانشگاه کالیفرنیا ایروین در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا نیز می گوید: « دیدگاه رایج میان متخصصان این بوده که شرق قطب جنوب پایدار است، اما ما واقعا به این موضوع واقف نیستیم. برخی علائمی که اکنون در اطلاعات ماهواره ای دیده می شود خطرناک هستند به این معنی که این یخچال ها ممکن است به آن پایداری که تصور می کردیم ، نباشند.»

همواره توجه زیادی در زمینه تغییراتی که اکنون مشاهده می کنیم وجود داشته است اما به گفته دانشمندان اولویت بر تغییرات در آینده قرار دارد. ناسا به تازگی یک کمپین میدانی شش ساله را برای مطالعه اثرات گرم شدن آب ها و تغییر الگوهای فعلی بر اثر تخریب یخی گرینلند، راه اندازی کرده است. به گفته دانشمندان ناسا، بسیاری از جمعیت زمین در نواحی ساحلی زندگی می کنند و آنها باید خود را برای تبعات این فرآیند آماده کنند.

هوش انسان ۳۰ برابر قوی‌تر از هوش مصنوعی

 انقلاب هوش مصنوعی در آینده نزدیک، نظریه‌ای است که بسیاری آن را غیرقابل انکار می‌دانند، اما مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد انسان‌ها در برابر ربات‌ها چندان نیز بی‌دفاع نخواهند بود.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از همشهری، براساس مطالعه‌ای جدید،‌ قدرتمند‌ترین ابر کامپیوتر امروز جهان تنها یک سی‌ام قدرت مغز انسان را دارند،‌ از این رو انسان هنوز مدت زمان زیادی برای غلبه بر قدرت ربات‌ها در اختیار دارد. دو دانشجوی دکترا در آمریکا براساس محاسباتی به نام TEPS که توانایی‌های محاسباتی و پردازشی کامپیوترها را برآورد می‌کند، موفق شدند قدرت مغز انسان را با کامپیوترها مقایسه کنند. از آنجایی که مقیاسی دقیقا برابر با مغز انسان وجود ندارد، محققان از تخمینی نزدیک به واقعیت برای محاسبه دفعات شلیک سیگنال‌های الکترونیکی توسط نورون‌های مغزی استفاده کردند.

به گفته محققان دانشگاه کالیفرنیا برکلی، یکی از فواید عملی محاسبه توان مغز در موضوع ارتباطات این است که چنین محاسبه‌ای تاکنون انجام نشده‌است و می‌توان به کمک آن تخمینی مستقل از هزینه‌های سخت‌افزاری محاسبات کامپیوتری را در مقایسه با مغز به دست آورد. محققان در این مطالعه از ابر کامپیوتر سکویا به عنوان قهرمان هوش مصنوعی استفاده کرده‌اند: دستگاهی که رکورد نیروی TEPS را در اختیار دارد. محاسبات انجام شده نشان می‌دهد کمینه توان محاسباتی مغز ۳۰ برابر بیشتر از سکویا است و براساس قیمت‌های کنونی بازار،‌ این به آن معنی است که اگر انسانی می‌توانست قدرت پردازش مغز خود را اجاره بدهد، می‌توانست درآمدی برابر ۴۷۰۰ تا ۱۷۰ هزار دلار داشته‌ باشد.

با این‌همه دانشمندان هنوز به خوبی نمی‌دانند میزان بهره‌وری مغز از قدرت محاسباتی‌اش در مقایسه با بهره‌وری سیستم‌های طراحی شده توسط انسان چه اندازه‌است،‌ از این رو حتی اگر مشخص بود برای انجام محاسباتی مشابه با محاسبات مغز انسان و به شیوه مغز انسان به چه اندازه سخت‌افزار نیاز است، این تعداد سخت‌افزار تفاوت زیادی با تعداد سخت‌افزارهایی دارد که مهندسان برای دست‌یابی به عملکردی مشابه با مغز انسان به آن نیاز دارند. این مطالعه در قالب بخشی از پروژه تاثیر هوش مصنوعی انجام گرفته‌است، پروژه‌ای که به مقایسه هوش روباتیک و هوش انسانی می‌پردازد و در عین حال بر روند پیشرفت نرم‌افزارها در طول سال‌های آینده تمرکز دارد.

ساخت کامل‌ترین نمونه از مغز انسان در آزمایشگاه

گروهی از دانشمندان اعلام کرده‌اند برای اولین بار موفق به ایجاد یک مغز کامل انسان در آزمایشگاه شده‌اند، مغزی که می‌توان از آن برای تست داروها و مطالعه روی بیماری‌های مختلف استفاده کرد.

براساس گزارش گاردین به نقل از همشهری، دانشمندان دانشگاه اوهایو می‌گویند برای اولین بار توانسته‌اند مغزی تقریبا کامل از انسان را در آزمایشگاه کشت دهند و امیدوارند این مغز بتواند درک بشر از بیماری‌های عصبی و مغزی را بهبود بخشد. اگرچه این مغز مینیاتوری هشیار نبوده و شبیه به مغز جنینی پنج هفته‌‌ای است، می‌تواند برای دانشمندانی که قصد مطالعه روی نحوه پیشرفت بیماری‌های اعصاب را دارند،‌ بسیار کارامد باشد. همچنین می‌توان از این روش برای آزمایش داروهای آلزایمر و پارکینسون استفاده کرد زیرا بخش‌هایی از مغز که تحت نفوذ شدید این بیماری‌ها قرار دارند بخش‌هایی هستند که در مراحل اولیه جنینی ایجاد می‌شوند.

مغز کشت داده شده که ابعادی برابر یک مداد پاککن را دارد، با استفاده از سلول‌های پوستی یک انسان بالغ کشت داده شده و به گفته دانشمندان یکی از کامل‌ترین مدل‌های مغزی است که تاکنون ایجاد شده‌است. پیش از این تلاش‌ها برای کشت مغز کامل به ایجاد ارگانوید‌های مغزی یا اندامک‌های شبه‌مغزی منجر شده‌بودند که در بهترین حالت در بدن جنین‌های ۹ هفته‌ای ایجاد می‌شوند، و تنها حاوی بخش‌هایی خاص از مغز بودند، اما مدل جدید تمامی بخش‌های مغز را داراست. به بیانی دیگر محققان ادعا می‌کنند مدل جدید ۹۹ درصد از تمامی تنوع سلولی و ژن‌های مغز را بازتولید کرده‌است و حتی حاوی سلول‌های نخاعی، سلول‌های سیگنال‌دهنده و شبکیه است.

با این‌همه به دلیل هشیار نبودن این مغز، هیچ اعتراض اخلاقی به آن وارد نیست. محققان می‌گویند این مدل را با تبدیل سلول‌های پوستی انسان بالغ به سلول‌های بنیادین جنینی ایجاد کرده‌اند،‌سلول‌هایی که می‌توان آنها را برای تبدیل شدن به هر اندامی برنامه‌ریزی کرد. سلول‌ها سپس در محیطی ویژه که منجر به تبدیل شدن سلول‌ها به انواع سلول‌های مغزی و سیستم مرکزی عصبی انسان شده،‌ کشت داده شده‌اند.

این مدل مغزی در طول ۱۲ هفته رشد کرده‌ است و مرحله بعدی آن ایجاد شبکه خونرسانی در این مغز است که محققان هنوز قادر به ایجاد آن نیستند. با وجود تردید‌هایی که به دلیل پنهان باقی ماندن تکنیک دقیق مورد استفاده محققان در ایجاد مغز، درباره درست بودن ادعای این دانشمندان وجود دارند،‌ گروه سازنده این مدل اطمینان می‌دهند این مغز می‌تواند پزشکی شخصی‌سازی شده را متحول سازد. به گفته آنها با دراختیار داشتن نمونه سلول‌های پوستی هر فردی می‌توان از آن مغزی کامل ایجاد کرده و با کمک آن به درمان بیماری‌های هر فرد متناسب با ساختار مغزی وی پرداخت.

همچنین می‌توان تاثیر مواد مختلف بر ژن‌های مختلف را در حین مراحل رشد مغز مورد بررسی قرار داد و با دیدن عوارض منفی یک ماده،‌ افراد را از قرار گرفتن در معرض آن مواد منع کرد. اگرچه درحال حاضر محققان تنها قصد دارند از این مدل برای مطالعات نظامی و بررسی استرس پس از ضربه در مجروحان جنگی که از ناحیه سر آسیب دیده‌اند استفاده کنند.

امکان ذخیره اطلاعات در DNA برای یک میلیون سال

دانشمندان شیوه ای جدید ابداع کرده اند که براساس آن می توان حجم وسیعی از اطلاعات را تا یک میلیون سال روی یک مولکول دی ان ای ذخیره کرد.

به گزارش بیگ بنگ، انباره های اطلاعاتی در میان تمامی فناوری های دیجیتالی روز جهان با بیشتری جهش ممکن از نظر حجم و کمترین پیشرفت از نظر سرعت روبرو است. براساس این شیوه می توان یک آرشیو دیجیتال از تمام اطلاعات ممکن را فقط در یک مولکول دی ان ای ذخیره کرد که به لحاظ تئوری، می تواند برای صدها هزار سال بدون از دست دادن اطلاعات، باقی بماند.

رابرت گرس و همکاران وی در موسسه تکنولوژی فدرال سوئیس (ETH) در زوریخ می گویند: توانسته اند شیوه ای را برای کپسول بندی دی ان ای در شیشه ابداع کنند که به مثابه ایجاد یک شکل فسیلی از ذخیره اطلاعات است. آنها برای حذف هرگونه خطا به هنگام رمز گشایی اطلاعات مکتوب در کد دیجیتالی ژنتیک دی ان ای، از آلگوریتم های ریاضی استفاده کرده اند که در مخابرات امواج رادیویی دور برد کابرد دارد. به گفته این پژوهشگران، آنها توانستند از ابزارهای مهندسی اطلاعات و مواد شیمیایی برای محافظت از اطلاعات دیجیتالی واقعی به شکل یک مولکول دی ان ای استفاده کنند.

دکتر گرس می گوید تیم پژوهشی وی توانسته است ۸۳ کیلو بایت متن را از منشور پزشکی فدرال سوئیس در سال ۱۲۹۱، و همچنین کتاب “متدهای ارشمیدوس” که مربوط به قرن دهم است، را براساس تناوب های ۴ بلوک ساختاری شیمیایی (نوکلئوتایدها: A،C،T،G) را به کدهای دیجیتالی دی ان ای تبدیل و ذخیره کنند. دانشمندان معتقدند که استفاده از دی ان ای می تواند انباره سازی اطلاعات را با یک جهش بسیار بزرگ روبرو سازد. براساس تحقیقات به عمل آمده، یک رشته دی ان ای که تنها در زیر میکروسکوپ قابل رویت است می تواند حجم عظیم ۳۰۰ هزار ترابایت داده را در خود جای دهد.

عملکرد مولکولی مغز زنان و مردان متفاوت است!

محققان دانشگاه نورت وسترن در آمریکا در هنگام آزمایش اثرات یک داروی ضد افسردگی بر روی موش ها متوجه شدند که عملکرد مغزهای دو جنس نر و ماده در سطح مولکولی متفاوت است.
 

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایرنا، محققان می گویند، نتایج این مطالعه حائز اهمیت است زیرا دارو URB-597 یک داروی ضد افسردگی است که یک مولکول مهم برای آزاد سازی انتقال دهنده های عصبی را تنظیم می کند. کاترین ولی استاد نرولوژی در دانشگاه نورت وسترن معتقد است: اهمیت مطالعه تفاوت های جنسیتی در مغز در خصوص ساخت بیولوژیکی است.

در این مطالعه محققان متوجه شدند که داروی URB-597 اثر یک اندوکانابینوئید به نام آناندامید(anandamide) را افزایش می دهد تا انتشار انتقال دهنده های عصبی را در موش های ماده کاهش دهد. به گفته محققان، چرخش هورمون های تولید مثلی عامل این تفاوت نیست. محققان می دانند که اختلالات مغزی در میان نرها و ماده ها متفاوت است با این وجود تردیدهایی نیز در این مورد وجود دارد که آیا این تفاوت ها بیولوژیکی است و یا فرهنگی هستند.

اما در این مطالعه یک تفاوت شیمیایی در میان مغزهای نر و ماده کشف شده است. محققان متوجه شدند که این اختلاف در سطح مولکولی و در تعامل میان مولکول های ERalpha and mGluR1 است. جزئیات بیشتر این مطالعه درمجله Neuroscience منتشر شده است.

دستگاه تصویربرداری جدید با وضوحی در حد نانو به مغز زوم می کند

از آنجایی که مغز انسان پیچیده ترین ماشین در عالم است، ناشناخته های بسیاری در مورد آن باقیمانده است، دانشمندان تاکید دارند که دانسته های موجود از مغز انسان از نادانسته ها کمتر است؛ اما یک ابزار تصویربرداری جدید دانشمندان را قادر ساخته تا به مغز انسان از نمایی بسیار نزدیک بنگرند و امکان نگاه کردن به طور واضح به هر جزء یاخته ای یا زیر یاخته ای را ممکن ساخته است. این کار کمک شایانی به درک بهتر از چگونگی حرکت سیگنال ها به داخل و خارج از مغز (دندریت به اکسون به عصب) و دیگر فرایندها که توجه زیادی به آن نشده خواهد کرد.

به گزارش بیگ بنگ، پژوهشگران در دانشکده ی پزشکی بوستون و دانشگاه هاروارد این روش تصویربرداری را توسعه داده اند که دستگاه نوار جمع کن خودکاری مجهز به چاقوی الماس را برای نمونه برداری از بخش های بسیار نازک به کار می برد و سپس این برش ها زیر میکروسکوپ الکترونی اسکن می شوند. توسط نرم افزاری که دانیل برگر (Daniel Berger) هم-مولف این پژوهش تولید کرده است، رنگ هایی گوناگون به اجزای یاخته ای مختلف اختصاص می یابد.

اولین نمونه ی آزمایش یک موش بالغ بود. بخش حسی مربوط به سبیل این موش مورد مطالعه قرار گرفت و به درون پوسته ی بیرونی مغز (neocortex) این موش زوم شد. دستگاه تصویربرداری امکان مشاهده ی دقیق شکاف های سیناپسی (فضای مابین اکسون های همجوار و دندریت ها) را فراهم آورد. کیسه های محتوی انقال دهنده های عصبی که وسیکل(vesicle) نام دارند قطری کمتر از ۴۰ نانومتر دارند. مشخص شد که حساسیت موجود در سبیل های موش بیشتر از حساسیت نوک انگشت انسان است!

به گفته ی قانون پیتر می توان از روی موقعیت اکسون ها و دندریت ها به اتصال مابین شان پی برد. این فرضیه هیچگاه اثبات یا رد نشده است، اگرچه ارائه دهنده ی این نظریه مخالف آن است. این دستگاه تصویر برداری سرانجام اشتباه بودن این فرضیه را ثابت کرد. اکسون ها گونه های بسیاری دارند و حتی شاید سه دندریت داشته باشند که به جای یک سیناپس چندین سیناپس داشته باشد.

نارایانان کستورای (Narayanan “Bobby” Kasthuri) نخستین نویسنده ی این پژوهش می گوید “ما این طرح مشخص را داشتیم که چگونه نظمی به این زیبایی بر نحوه ی اتصال عصب ها به هم وجود دارد.” و توضیح می دهد : « اما اگر به خود ماده نگاه کنید اینطور به نظر نمی آید. این اتصالات آنقدر به هم ریخته هستند که به سختی می توان نقشه ای را برای آن تصور کرد. اما ما بررسی کردیم و به وضوح الگویی وجود دارد که نمی توان گفت تصادفی است.» دانشمندان در مخالفت کردن با این توسعه ی جدید توافق دارند، چرا که خیلی ها گمان می برند که کاوش در مورد چیزی به بزرگی و بی انتهایی مغز انسان، هدر دادن پول است. دیگران آن را به عنوان شانسی برای یادگیری می بینند و اینکه ” دلیلی برای متوقف شدن وجود ندارد مگر اینکه نتایج کسل کننده شوند.”

داروی سرطان، ویروس اچ آی وی را از مخفیگاهش خارج می کند!

محققان می گویند که امکان بیرون کشیدن ویروس عامل ایدز؛ اچ آی وی، از مخفیگاه هایش در بدن با کمک یک داروی سرطان وجود دارد.

به گزارش BBC ، هنر داروهای ضد ویروسی این است که اچ آی وی موجود در جریان خون را می کشد، اما “ذخایری” پنهان از آن را دست نخورده باقی می گذارد. مطالعه منتشر شده در نشریه پلاس وان نشان داد که این دارو در فعال کردن ویروس های پنهان اچ آی وی “بسیار موثر” است. متخصصان می گویند که این نتایج جالب توجه است، اما باید اطمینان یافت که این دارو خطری برای بیماران آلوده به اچ آی وی ایجاد نمی کند. خطر ذخایر پنهان اچ آی وی در یک کودک اهل میسیسیپی ثابت شد، او در زمان تولد داروهای ضدویروسی دریافت کرد. اما علیرغم آنکه برای دو سال عاری از ویروس به نظر می رسید، با توقف داروها ویروس دوباره ظاهر شد.

بزن و بکش

تصور می شود که یک استراتژی موسوم به “بزن و بکش” در درمان اچ آی وی نقش اصلی را داشته باشد – “زدن” ویروس های نهفته اچ آی وی را بیرون می کشد تا امکان کشتن آنها با دارو فراهم شود. تیم دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا در دیویس در مورد داروی پی ای پی ۰۰۵ (PEP005) تحقیق کرد. این یکی از اجزای درمانی برای جلوگیری از بروز سرطان در پوستی است که در اثر آفتاب آسیب دیده. آنها دارو را در سلول های کشت شده در آزمایشگاه و همچنین به روی بخش هایی از سیستم ایمنی استخراج شده از بدن ۱۳ فرد مبتلا به اچ آی وی امتحان کردند. گزارش شد که این دارو در فعال کردن اچ آی وی پنهان بسیار موثر است و نماینده شیوه تازه ای برای مقابله با این ویروس است.

دکتر ساتیا داندکار از اعضای تیم تحقیق گفت: « خیلی خوشحالیم که یک کاندیدای برجسته برای فعال سازی مجدد اچ آی وی و ریشه کنی این بیماری را یافته ایم؛ دارویی که قبلا تایید شده و هم اکنون در بیماران استفاده می شود.» با این حال این دارو هنوز مستقیما در افراد مبتلا به اچ آی وی آزمایش نشده است. پروفسور شارون لوین از دانشگاه ملبورن نتایج را جالب خواند و گفت:‌ « این مطالعه خانواده دیگری از داروها را به فهرست داروهای بالقوه آزمایشی برای حذف اشکال با دوام اچ آی وی می افزاید، هرچند کار زیادی باقی است تا معلوم شود در بیماران موثر است یا نه.» به گفته او هرچند سازمان مواد غذایی و دارویی آمریکا قبلا این دارو را تایید کرده اما آزمایش ایمنی آن در بیماران اچ آی وی کار بیشتری می برد.

نانو لوله‌‌های کربن ساخت هواپیما‌ را آسان می کند!

لایه‌ای از نانو‌لوله‌های کربن به ضخامت یک ورق کاغذ توسط گروهی از محققان در آمریکا ساخته شده است که می‌تواند مواد ترکیبی به کار رفته در بال‌ها و بدنه‌ی هواپیما را بدون نیاز به کوره‌های بزرگ صنعتی پخته و محکم کند.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از انجمن فیزیک ایران، این لایه را می‌توان به صورت لوله شده درون قطعات صنعتی قرار داد تا به واسطه‌ی رسانایی‌، گرمایی یکنواخت، قابل کنترل و موثر را به آن انتقال دهد. وقتی لایه به منبع نیروی الکتریکی وصل شود، گرمای آن پلیمر را تحریک به سفت شدن می‌کند. به گفته‌ی محققان، این تکنیک قاعدتاً باید بتواند به طور سر راست‌تر و با صرف انرژی کمتر روشی برای ساخت هر ترکیب صنعتی فراهم کند.

قطعات بزرگ صنعتی نظیر بال‌های هواپیما اغلب از مواد ترکیبی ساخته می‌شوند که شامل چندین لایه‌اند و باید به هم متصل شوند. طریقه‌ی وصل قطعات نوعاً شامل پختن آن‌ها در دماهای بالا در کوره‌های گران قیمت و غیرقابل حملی است که به اتوکلاو مشهورند. حرارت دادن قطعات چند متری تا دمای چند صد درجه در اتوکلاو- دستگاه صنعتی بزرگی که از فشار و دمای بالا برای پردازش مواد استفاده می‌کند- فرآیندی است با بازده انرژی کم زیرا خود کوره‌ها قبل از انتقال حرارت به قطعات از طریق همرفت باید گرم شوند و به این ترتیب مقادیر عظیمی از انرژی را تلف می‌کنند.

فراتر از کوره

سیت کسلر رئیس شرکت طراحی متیس در بوستون، یک شرکت وابسته به مرکز فناوری ماساچوست (MIT)، توضیح می‌دهد که انگیزه‌ی استفاده از نانو‌‌لوله‌های کربنی (CNTها) به عنوان میکرو‌ گرمکن‌های رسانا بر مبنای مطالعات پیشین بوده است. این گروه با همراهی محققان دانشکده‌ی هوانوردی و کیهان‌نوردی در MIT، میکرو‌ گرمکن‌هایی با پایه‌ی CNT ساخته است که می‌توان آنها را به طور موثری در هر سطح دلخواه لوله کرد تا گرمایش مستقیم به وجود آورد. کسلر می‌گوید «ما از گرمایش پایدار بر مبنای نانولوله‌های کربنی برای کاربردهای ضدیخ استفاده کرده و سپس به دنبال امکان استفاده از همین اصل برای پختن بوده‌ایم.

با روش «خارج-از- کوره‌ی» این گروه استفاده از اتوکلاوها به کلی کنار گذاشته می‌شود لذا اجازه می‌دهد مواد ترکیبی را بدون توجه به اندازه یا شکلشان و فارغ از دسترسی داشتن به یک اتوکلاو نزدیک، به طور موثری حرارت داد. میکرو گرمکن‌های مشابهی به طور تجاری موجود هستند اما پژوهشگران هشدار می‌دهند که «این کار به سادگی خریدن ماده و فشردن آن بر روی سطح دلخواه نیست». بلکه برای هر پروژه‌ی پختن، مهندسی دقیقی لازم است تا مقاومت و مسیرهای عبور جریان مناسب را تعیین کرد.

پخته‌شدن تا کمال: ردیف چیده‌شده از نانولوله‌های کربن

یک میان‌ماده‌ی نازک

محققان به سرپرستی برایان واردل Brian Wardle، ابتدا شبکه‌ای(mesh) از CNT های به صف شده را ایجاد کردند که در آن هر نانولوله حدوداً ۴۰۰ میکرون طول داشت. به صف کردن نانولوله‌ها پایداری الکتریکی بهتر را تضمین می‌کرد. این کار ضروری بود زیرا جریان باید از درون شبکه می‌گذشت تا در اثر مقاومت گرما ایجاد کند. آنگاه تیم تحقیقاتی یک شبکه مسی به آن اضافه کرد تا رابط‌های الکتریکی به وجود بیاید و همینطور لایه‌ای سطحی و ترکیبی افزود تا از عایق بندی الکتریکی اطمینان حاصل کند. واردل و گروهش نمونه‌ای از این لایه با اندازه‌ای در حدود تمبر پستی را روی یک ترکیب تجاری ورقه شده که در صنعت هوا‌ فضا به کار می‌رفت امتحان کردند. آن‌ها یک منبع تغذیه v30 را مستقیماً به دو الکترود میکرو گرمکن وصل کرده و ولتاژ ورودی را طوری تنظیم کردند که با تغییر دمای لایه، منجر به پخت کامل شود.

«ما متوجه تفاوتی در حدود ۱۰۰۰ برابر در انرژی مصرف شده برای پختن شدیم که منجر به کاهش هزینه‌ی ۵۰% در تولید نهایی قطعه می‌شود»، این را کسلر می‌گوید. با وجود اینکه گروه تنها بخش کوچکی از شبکه را امتحان کرده است اما به عقیده‌ی پژوهشگران، بزرگ کردن اندازه‌ی شبکه برای پوشش کل بال هواپیما دشوار نخواهد بود. کسلر عنوان می‌کند که «هرچه قطعه بزرگتر باشد، جریان امکان بیشتری دارد تا به حالت یکنواخت برسد. تا زمانی که شار جریان هوشمندانه طراحی شده شود، اندازه‌ی قطعه تاثیری نخواهد داشت».

علاوه بر این، چگالی سطحی فوق العاده کم این لایه (۵-۱۰ gr/m2) بدان معناست که می‌توان آن‌ها را بعد از اتمام حرارت به سادگی روی ماده باقی گذاشت بدون اینکه نگران وزن اضافی باشیم. کسلر به physicsworld.com گفت که با باقی گذاشتن لایه در محل، می‌توان از قابلیت‌های چندگانه دیگری مانند آشکار سازی آسیب دیدگی بر اساس تغییرات مقاومتی استفاده کرد.

از آنجایی که ترکیب‌های مختلف برای ذوب شدن به دماهای مختلف نیاز دارند، پژوهشگران همچنین اینکه لایه‌ی CNT در عمل تا چه حد بدون آسیب دیدگی می‌تواند گرم شود را بررسی کردند. گروه متوجه شد که نقطه‌ی تخریب این لایه‌ در بیش از ۵۳۷ درجه سانتی گراد است. به عنوان مقایسه باید گفت که بالاترین دمای لازم برای سخت شدن برخی از پلیمرهای هواپیما تا ۳۹۹ درجه سانتی گراد است. واردل می‌گوید «ما تا آن دماها می‌توانیم فعالیت کنیم یعنی ترکیبی وجود ندارد که قادر به پردازش آن نباشیم. این موضوع حقیقتاً همه‌ی مواد پلیمری را مشمول این فناوری می‌کند». محققان هم اکنون با همکاری صنعت درصددند تا راه‌هایی را برای گسترش فناوری مذکور به منظور تولید ترکیب‌های به حد کافی بزرگ برای ساخت بال‌ها و بدنه‌ی هواپیما بیابند. این پژوهش در Applied Materials Interfaces شرح داده شده است.

نگرانی های استیون هاوکینگ

 استیون هاوکینگ می‌تواند نماد مقاومت و سخت‌کوشی باشد. او با شرایط جسمی وخیم خود، همچنان در دنیای علم حرف برای گفتن دارد، هاوکینگ اما درد و دل‌هایی هم دارد.

تمام کسانی که این متن را می‌خوانند اگر هاوکینگ را بشناسند برای او احساس خاصی قائل خواهند شد. چندی پیش فیلمی در مورد زندگی او ساخته شد تا مشقت‌های زندگی‌اش را بهتر منعکس کند. استیون هاوکینگ اخیرا گفته که در مورد یک چیز بسیار نگران است. او می‌گوید اگر دانشجویی به وضعیت من دچار شود در دنیای امروز بدون حامی و پشتیبان باقی خواهند ماند، زیرا دانشگاه‌ها دیگر مانند قبل به این هزینه‌ها اهمیت نمی‌دهند. بنابراین این دانشجویان نمی‌توانند به راحتی وقت خود را صرف پژوهش و کسب علم کنند.

در دانشگاه کمبریج، جایی که او همیشه حضور داشته، مراسمی برای پنجاهمین سال حضور او در این دانشگاه انجام شد. او به «اسکلروز جانبی آمیوتروفیک» مبتلا است. استیفن می‌گوید: «از اواسط دهه ۶۰ میلادی بیماری‌اش وخیم‌تر شد و از همان موقع دانشکده [دانشکده گونویل و کیز دانشگاه کمبریج] مسیر را برای پیشرفت من هموار کرد. اما امروزه دیگر اوضاع متفاوت است. دانشگاه‌ها دیگر مانند قبل به این شکل کمک نمی‌کنند.»

اما چرا استیون هاوکینگ تا این اندازه نگران است؟ دلیلش این است که بودجه تحصیلات تکمیلی دانشگاه‌ها کم شده و همین مسئله باعث شده تا دست دانشگاه‌ها در کمک به دانشجویان ناتوان بسته باشد. در حال حاضر ۵۳۰۰۰ دانشجوی معلول در انگلستان مشغول به تحصیل هستند و یک بودجه مخصوص به خود را دارند. اما از سال آینده قرار است که از بودجه آنها به شکل کاملا چشم‌گیری کاسته شود. بنابراین شرایط تحصیل و معیشتی این دسته از دانشجویان با مشکلی جدی روبه‌رو خواهد شد.

بیماری پرفسور هاوکینگ در سال ۱۹۶۳ تشخیص داده شد؛ یعنی دو سال پیش از آن که به او بورس تعلق گیرد. استیون می‌گوید: «آن بورس تحصیلی نقطه عطف زندگی من بود. معلولیت من بیشتر و بیشتر می‌شد ولی با کمک آن بورس توانستم به تحصیل خودم ادامه دهم.» پروفسور هاوکینگ به چندین مورد اشاره می‌کند که در فیلم مربوط به زندگی او به نمایش در آمد. وی ادامه داد: «در اواسط دهه ۸۰ میلادی در سوئیس بودم و در آنجا پزشکان تشخیص دادند که ذات‌الریه دارم. سپس از همسرم پرسیدند که آیا او موافقت می‌کنند که دستگاه‌های کمک به زندگی را قطع کنند. اما دانشکده ما در کمبریج بود که دستور داد من را با یک پرواز چارتر به آنجا برگردانند. سپس عملی روی من انجام شد که زندگی‌ام را نجات داد.»

هاوکینگ در ادامه می‌گوید: «یک آپارتمان در وست رود به من و خانواده من اختصاص داده شد و الان یک خوابگاه دانشجویی با اسم من در آنجا ساخته شده است. دانشکده ما یک آسانسور مجهز در ساختمان نصب کرد تا رفت و آمد من راحت‌تر شود.» پروفسور استیون هاوکینگ سال گذشته در چالش «سطل آب یخ» شرکت کرد و مبلغ قابل توجهی را نیز کمک کرد، این فیزیکدان مشهور حالا ۷۳ سال دارد و معتقد است اگر کمک دانشگاه کمبریج نبود، او هرگز نمی‌توانست به جایی برسد.

اساتید و مسئولان دانشگاه کمبریج که در این مراسم حضور داشتند از تلاش‌های پروفسور هاوکینگ قدرانی کردند. سر الن فِرشت رئیس گونویل و کیز گفت که ساختمان‌های بیشتری را برای رفت و آمد معلولان آماده کرده‌ است. او اضافه کرد: «من هنوز هم از استیون حمایت می‌کنم. سال ۱۹۶۵ به ما اطلاع دادند که او تا چند سال دیگر خواهد مرد و نخواهد توانست که پروژه خود را تکمیل کند. اما در کمال تعجب دیدیم که او ۵۰ سال دیگر نیز عمر کرده است. او زنده ماند و به یکی از مشهورترین فیزیکدانان تاریخ تبدیل شد. در سال‌های اول، صدای استیون کاملا به گوش ما نمی‌رسید و فقط کسانی که او را می‌شناختند متوجه می‌شدند که او چه می‌گوید. اما خوشبختانه تکنولوژی به کمک ما آمد و توانستیم صدای او را واضح بشنویم.»

اجداد ما قادر به دیدن رنگ آبی نبودند!

دانشمندان ادعا می‌کنند نیاکان ما قادر به دیدن رنگ آبی نبودند، مطالعات این محققان نشان می‌دهد در اسناد و مدارک باستانی هیچ اشاره‌ای به رنگ آبی نشده است.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از سرویس فناوری آنا، لباس آبی و سیاه (یا سفید و طلایی) که اینترنت را در هم کوبید، نشان داد که چگونه مردم می‌توانند به طرز متفاوتی به دنیا نگاه کنند. اما این امر فقط درباره شرایط نوری یا توهم بصری نیست، پژوهش‌ها حاکی از آن است که ما قادر به دیدن چیزی نیستیم تا وقتی که راهی برای توصیف آن پیدا کنیم.

برای مثال، در زبان‌های باستانی واژه‌ای برای توصیف رنگ «آبی» وجود ندارد، در نتیجه دانشمندان گمان می‌کنند مردم باستان حتی متوجه وجود این رنگ نیز نبودند. حتی «هومر»، شاعر معروف یونانی، در اشعار «اودیسه» دریا را شراب تیره‌رنگ توصیف می‌کند. در سال ۱۸۵۸، ویلیام گلدستون که بعدها نخست وزیر بریتانیا شد، رنگ‌های توصیفی هومر در شعر اودیسه را شمرد و به این نتیجه رسید که وی به هیچ عنوان به رنگ آبی اشاره نکرده است. هومر حدودا ۲۰۰ بار به رنگ سیاه و ۱۰۰ بار به رنگ سفید در این شعر اشاره کرده است، در حالی که اشاره به رنگ قرمز کمتر از ۱۵ بار و رنگ زرد و سبز کمتر از ۱۰ بار بوده است.

به گفته ی محققان، مصریان تنها فرهنگی بودند که توانستند رنگ آبی را تولید کنند و اولین تمدن باستانی هستند که نامی بر رنگ آبی نهادند. با گسترش این محصول، تمدن‌های دیگر نیز شروع به اسم‌گذاری بر این رنگ کردند؛ امروزه همچنان قبایلی مانند مردم هیمبا در کشور نامیبیا وجود دارند که برای رنگ آبی نامی ندارند.

یکی از اعضای قبیله هیمبا در آزمایش تمایز رنگ آبی و سبز

چندین سال پیش، دانشمندان به مردم هیمبا دایره‌ای با ۱۱ مربع سبز و یک مربع آبی نشان دادند. این تحقیق نشان داد که آنها قادر به تشخیص اینکه کدام یک از مربع ها با دیگران متفاوت است، نبودند و یا زمان زیادی طول کشید تا متوجه تفاوت شوند. این قبیله اسم‌های زیادی برای توصیف رنگ سبز دارند. هنگامی که مربعی با رنگ سبز متفاوت به آنها نشان داده شد، فورا قادر به تشخیص آن بودند.

تحقیقی دیگر، بر چگونگی تفکیک کردن واژه (goluboy) در توصیف رنگ آبی روشن و واژه (siniy) به معنی آبی تیره در گویش مردم روسیه تمرکز کرده است. دانشگاه MIT در طی این تحقیق ۵۰ نفر از مردم شهر بوستون در ایالت ماساچوست را انتخاب کرد که نیمی از آنها زبان اول‌شان روسی بود. دانشمندان نتایج را این‌گونه اعلام کردند، ۱۰ درصد از داوطلبان در تشخیص آبی روشن و آبی تیره سریع‌تر از تمیز دادن بین رنگ‌های آبی مختلف با همان سایه عمل کردند.

در سمت چپ، تعداد نام‌های انگلیسی برای رنگ‌ها و در سمت راست، تعداد نام‌های رنگ‌ها در زبان چینی است. همانطور که در شکل می‌بینید، بیس رنگ‌های محبوب در زبان انگلیسی، آبی، صورتی و سبز است در حالی که در زبان چینی، رنگ قرمز، آبی و سبز کاربرد بیشتری دارند

پژوهش دیگری نشان می‌دهد با وجود این‌که رنگ‌ها در سراسر دنیا یکسان هستند اما زبانی که رنگ‌ها در آن توصیف می‌شود تاثیر به سزایی در درک آنها دارد. به طور کلی رنگ‌ها همان باور ذهنی مغز انسان از اشیای اطراف است. در واقع رنگ‌ها ماهیت خارجی ندارند و تنها تفسیری درونی انسان از نور موجود هستند.

نسل جدید پردازشگرها به سرعت نور و باریکتر از موی انسان!

مهندسان دانشگاه یوتا وسیله‌ای را طراحی کرده و ساخته‌اند که می‌تواند پژوهشگران را به تولید تراشه‌های نوری-سیلیکونی نزدیکتر کند، چنین تراشه‌هایی میتوانند اطلاعات را با سرعت نور پردازش یا منتقل کنند.

در این تصویر پردازشگر نوری-سیلیکونی را می بینید که به اندازۀ یک پنجاهم عرض ِ تار موی انسان است.

به گزارش BBC، پرتو شکاف (Beam splitter) وسیله‌ای‌ است که پرتو نور را به دو کانال اطلاعات مجزا تقسیم می‌کند که هریک می‌توانند حاوی اطلاعات جداگانه‌ای باشند. راجش منون و همکارانش در بخش مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه یوتا می‌گویند کوچکترین پرتوشکاف را ساخته‌اند که ابعاد آن ۲.۴x۲.۴ میکرون، پنجاه برابر نازکتر از تار موی انسان است. پیش از این کوچکترین وسیله‌ مشابه ابعادی بیش از ۱۰۰x ۱۰۰ میکرون داشته است. پردازش نوری-سیلیکونی می‌تواند توان و سرعت پردازنده‌های کامپیوتری را میلیون‌ها برابر افزایش دهد. این فناوری می‌تواند باعث افزایش سرعت پردازش ابرکامپیوترها، سرورهای ذخیره اطلاعات، فناوری ضدتصادف در خودروها و هواپیماهای بدون سرنشین و نهایتا در کامپیوترهای خانگی شود.

راجش منون دانشیار دانشکده‌ مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه یوتا می‌گوید: « نور سریعترین چیزیست که می‌تواند اطلاعات را انتقال دهد برای استفاده از این اطلاعات در کامپیوتر باید نور به الکترون تبدیل شود. همین عمل تبدیل باعث افت سرعت انتقال اطلاعات می‌شود. هدف این است که تمام کار با نور انجام شود.» در شبکه‌ فیبرهای نوری، اطلاعات را فوتون‌های نور منتقل می‌کنند. اما پیش از آنکه جریان اطلاعات به کامپیوتر خانگی یا محل کار کاربر برسد، فوتون‌ها به الکترون‌ تبدیل می‌شوند تا برای مودم یا کامپیوتر قابل استفاده باشد. این محدودیت مانند قیف، سرعت رسیدن اطلاعات را کند می‌کند. اگر بتوان نور را بدون تبدیل به الکترون وارد تراشه‌های کامپیوتری کرد و همانجا پردازش کرد، سرعت پردازنده‌ها میلیون‌ها برابر سرعت فعلی خواهد شد.

نسل جدید پردازشگرها بسرعت نور و باریکتر از موی انسان

پرتوشکاف روی تراشه‌های (chip) کامپیوتری نصب می‌شود تا پرتوهای حاوی اطلاعات را به داخل تراشه هدایت کند. کاهش اندازه این وسیله‌ به پژوهشگران این امکان را می‌دهد تعداد بیشتری از آن‌ها را روی یک تراشه قرار دهند. البته این پرتوشکاف یکی از چند وسیله‌ای خواهد بود که روی یک تراشه سیلیکونی نصب می‌شود تا امواج نور را در جهت‌های مختلف هدایت کند و هر چه اندازه آنها کوچکتر شود، امکان قرار دادن میلیون‌ها وسیله روی یک تراشه ایجاد خواهد شد.

مزایای این وسیله‌ تنها به افزایش سرعت پردازش اطلاعات محدود نمی‌شود بلکه هزینه‌ تولید این محصول هم کم است. همچنین به این دلیل که انتقال اطلاعات به وسیله فوتون‌ها به جای الکترون‌ها انجام می‌شود، تلفن‌های هوشمند و تبلت‌هایی که با این فناوری ساخته شوند انرژی کمتری مصرف می‌کنند (بنابراین گرمای کمتری هم تولید می‌کنند) و عمر باطری بیشتری خواهند داشت. فعلا اولین ابرکامپیوترهای نوری-سیلیکونی که کمپانی‌های Intel و IBM تولید می‌کنند هنوز تا حدی الکترونیک هستند و کاملا نوری نشده‌اند. راجش منون معتقد است وسیله‌‌ای که او ساخته است تا سه سال آینده وارد ساختار اینگونه کامپیوتر‌ها خواهد شد. جزئیات بیشتر این پژوهش در natureمنتشر شده است.

ریاضیدان الهام‌بخش «ذهن زیبا» در تصادف رانندگی درگذشت

جان فوربز نش، ریاضیدان دانشگاه پرینستون و برنده جایزه نوبل اقتصاد که زندگی وی الهام‌بخش فیلم «ذهن زیبا» بود، روز شنبه (دوم خرداد) طی یک حادثه رانندگی به همراه همسرش در نیوجرسی درگذشت.

جان نش

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، جان نش ۸۶ ساله و همسرش آلیسیا ۸۲ ساله در تاکسی در خیابا‌های نیوجرسی در حال حرکت بود که راننده کنترل خود را از دست داده و با گارد ریل تصادف کرد. نش و همسرش که به نظر می رسد کمربند ایمنی نبسته بودند از خودرو به بیرون پرتاب شدند که این امر باعث مرگ آنها شد. جان نش که در سال ۱۹۹۴ موفق به دریافت جایزه نوبل اقتصاد شده بود به عنوان یک ریاضیدان ارشد در دانشگاه پرینستون کار می‌کرد.

داستان زندگی این دانشمند از جمله مبارزه وی با اسکیزوفرنی پارانوئید توسط راسل کرو، بازیگر آمریکا در فیلم «ذهن زیبا» در سال ۲۰۰۱ به نمایش درآمد که موفق به کسب چهار جایزه اسکار شد. چندی پیش جان نش به همراه لوئیز نیرنبرگ، ریاضیدان دانشگاه نیویورک برای دریافت جایزه ریاضی ۵۰۰ هزار دلاری Abel به نروژ سفر کردند که برای کار آنها در زمینه معادلات دیفرانسیل با مشتقات جزئی توسط آکادمی علوم و مقالات نروژ به آنها اعطا شد.

راسل کرو و جان نش

کریستوفر ایگروبر، رئیس دانشگاه پرینستون در بیانیه‌ای اعلام کرد: ما از خبر درگذشت نابهنگام جان نش و همسرش آلیسیا مبهوت و ناراحت شدیم. هر دو از اعصای بسیار ویژه جامعه دانشگاهی پرینستون بودند. دستاوردهای چشمگیر جان الهام‌بخش نسل‌های ریاضیدانان، اقتصاددانان و دانشمندانی شده که از کار درخشان و پیشگامانه وی در زمینه نظریه بازی تاثیر گرفته‌اند. همچنین داستان زندگی وی با آلیسیا، میلیون‌ها خواننده و علاقمندان به سینما را که از شجاعت آنها در مواجهه با چالش‌های دلهره‌آور شگفت‌زده شده بودند، تحت تاثیر قرار داد.

تصویری از جان نش و همسرش آلیسیا

جان نش در ۱۳ ژوئن سال ۱۹۲۸ در بلوفیلد در ویرجینیای غربی از یک پدر مهندس برق و مادر معلم به دنیا آمد. وی در مقاله شرح حال خود برای کمیته نوبل از کنجکاوی خود در مورد مسائل ریاضی در نوجوانی گفته بود. دانشگاه هاروارد، نش را دعوت کرد تا به عنوان دانشجوی دکتری به دپارتمان ریاضی آن بپیوندد، وی به دلیل شرایط پیشنهادی بهتر دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۴۸ به آنجا رفت. او تنها پس از دو سال توانست کار بر روی بازی‌های غیرمشارکتی را تکیمل کند که ۴۰ سال بعد، جایزه نوبل را در اقتصاد برای وی به ارمغان آورد. ابتلای نش به بیماری اسکیزوفرنی پارانوئید در سال ۱۹۵۹ دستاوردهای زودهنگام وی را متوقف کرد.