پرخاشگری یکی از مشکلات روزمره اکثر جوامع و یکی از مسائلی است که انسان به شکلهای مختلف با آن مواجهه میشود. انسان چه پرخاشگر باشد و چه شاهد پرخاشگری، این موضوع بر فرد آثار و عوارضی برجای میگذارد.
کسانی که عصبانی میشوند، به خودشان بیشتر ضرر میرسانند، زیرا سلامت فرد بر اثر عصبانیت و خشم تحتالشعاع قرار میگیرد.
پرخاشگری و عصبانیتهای زیاد فرد را به لحاظ جسمی دچار مشکلات تنفسی، گوارشی و فشارخون میکند.
از منظر روانپزشکی نیز فرد دچار اضطراب، افسردگی و گوشهگیری اجتماعی میشود و عملکرد شغلی و اجتماعی او مختل می شود. گاهی برخورد دو اتومبیل منجر به عکس العملهای فوری از سوی افراد میشود. با این که در نهایت پلیس راهنمایی و رانندگی این مشکلات را حل میکند اما افراد پیش از آن به درگیری میپردازند.
خود فرد زمینه تهاجم و پرخاشگری را چه به شکل ژنتیک و چه اکتسابی دارد و تصادف بهانهای برای بروز آن است. یکی از انتقادهای روانشناسان به رسانههای تصویری، نشان دادن درگیریهاست. پخش این تصاویر فرد را مستعد پرخاشگری میکند. فردی که با یک تصادف درگیر میشود، در اداره هم میتواند درگیر شود.
روانشناسان گاهی عصبانیت را جنون آنی میدانند که طی آن چشم و گوش فرد کار نمیکند و در آن لحظه هر تصمیمی میگیرد. آمارها نشان میدهد حدود دو سوم قتلهایی که اتفاق افتاده بر اثر عصبانیت و پرخاشگری ناگهانی بوده و فرد سابقه جرم و جنایت قبلی نداشته است.
در تصادفات خیابانی وقتی فردی عصبانی میشود فرد مقابل آن را تشدید میکند و متاسفانه کار به جای باریکی میرسد.
در تصادفات رانندگی فرد مقابل را نمیشناسیم، بنابراین باید با این ذهنیت برخورد کنیم که ما انسان سالمی هستیم که باید مشکل را مدیریت کنیم. بعد از اتفاق پشیمانی دیگر فایدهای ندارد. نباید از آثار عصبانیت بر جسم و روان افراد به ویژه کودکان غافل شد. با کمی گذشت و در نظر گرفتن شرایط میتوان جلوی بسیاری از اتفاقات را گرفت.
موقع عصبانیت سعی کنیم دیگران را آرام کنیم. بهترین راه کار در مقابل انسانهای عصبانی و پرخاشگر، سکوت و ترک آن محل است چرا که هر عکس العملی میتواند با عکسالعمل شدیدتری مواجه شود.
عصبانیت مانند تب میماند باید علت آن را جستجو کنیم با خورد قرص تببر نمیتوان آن را از بین برد. عصبانیت یکی از غرایز فطری همه انسانها است. نداشتن این غریزه غیرطبیعیتر است. مهم این است که انسان این عصبانیت را در اختیار خود قرار دهد. ورزش، نرمش، تحرک و جنبش و فعالیت در افراد به ویژه کودکان موجب تخلیه هیجانی میشود.
زندگی در آپارتمانی محبوس امکان بروز خشم زیاد میکند. توصیه میشود گاهی چند کاغذ را در اختیار کودک قرار دهیم تا آن را پاره کند.
اگر فرو خوردن خشم عمدی باشد، مشکلی پیش نمیآید،اما اگر به صورت ناخودآگاه واپس زده شود منجر به مشکلاتی میشود. هر غریزهای که از سوی انسان کنترل شود خوب است.
