هنگام نماز
خواب ديدم که در آغوش بهار
روي سجاده گلهاي نياز
کلبهاي داشتم از جنس بلور
در آن رو به اقاقيها باز
روي سجادهي عشق افتادم
جايتان سبز به هنگام نماز
سر و جانم همه تسليم و رضا
با گل عاطفهها هم آواز
شدم از خويشتن خويش رها
غرق در رايحه راز و نياز
سرخوش و مست ز گلبادهي عشق
روح سرگشته من در پرواز
ناگهان رايحهاي خوش پيچيد
از شميم سخني روح نواز
گفت: برخيز از اين خواب گران
پسرم وقت نماز است نماز
[کتاب نور مومن؛ صفحه 24]
سيف الله خادمي «خادم»
