0

چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را می شنود؟

 
a433b6090c
a433b6090c
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : اردیبهشت 1394 
تعداد پست ها : 14919
محل سکونت : خراسان جنوبی

چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را می شنود؟

چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را می شنود؟

ali_amiralmomenin-mazhabiun.ir-9.jpg

در پاسخ به این مساله باید توجه کرد که اعطای انگشتر به فقیر در هنگام رکوع از مسلمات غیر قابل تردید است. و آیه ۵۵ سوره مائده به این مساله اشاره کرده است:

«إِنَّما وَلِیُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ؛ سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها كه ایمان آورده ‏اند همانها كه نماز را برپا مى‏ دارند، و در حال ركوع، زكات مى‏ دهند.»

و ابن‌عباس‌، عمار یاسر، عبدالله بن‌ سلام‌، انس‌ بن‌ مالك‌، جابر بن‌ عبدالله و ابوذر غفاری این مساله را نقل کرده اند و در منابع روایی اهل سنت نیز مکرر نقل شده است. مثل: محب‌ الدین‌ طبری‌، ذخائر العقبی‌، ص‌ ۸۸ - قاضی‌ شوكانی‌، فتح‌الغدیر،ص‌ ۵۰ - جامع‌الاصول‌، ج‌ ۹، ص‌ ۴۷۸ - اسباب‌ النزول‌ واحدی‌، ص‌۱۴۸ - لباب‌ النقول‌ سیوطی‌، ص‌ ۱۰۵ - تفسیر طبری‌، ص‌ ۱۶۵ -تفسیر فخر رازی‌، ج‌ ۳، ص‌ ۴۳۱ - تفسیر درالمنثور، ج‌ ۲، ص‌ ۳۹۳ -كنزالعمال‌، ج‌ ۶، ص‌ ۳۹۱.

بنابراین اصل قضیه اعطای انگشتر در هنگام نماز مسلم است و روشن است که آیه این عمل را مدح کرده است. اما درباره کشیدن تیر از پای حضرت در هنگام نماز، باید توجه کنیم که:

اولا قطعیت و مسلم بودنی که در ماجرای اعطای زکات در هنگام نماز است، در این ماجرا دیده نمی شود. ظاهرا قدیمی ترین منبعی که این ماجرا را نقل کرده، کتاب "کشف الیقین فی فضائل امیرالمؤمنین" از علاّمة حلی است که متعلق به قرن هفتم می باشند و پس از ایشان این ماجرا در کتابهای متعددی نقل شده است.
ثانیا بنا بر نظر مشهور بین عالمان علوم عقلی، محکم ترین دلیل بر امکان امری، وقوع و رخ دادن آن است. پس اگر ماجرای بیرون کشیدن تیر از پای حضرت را درست بدانیم، جمع دو حالت برای امیر المومنین پذیرفتنی است که در یک مرتبه متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شوند و در مرتبه دیگر متوجه ندای گدا می شوند.

اما این که چگونه این دو حالت مختلف ممکن است روی دهد، تبیین های مختلفی شده است. و اختلافی برای دو ماجرا بیان شده است.

عده ای اختلاف دو ماجرا را به حال حضرت باز می گردانند و به امکان تغییر حال اولیای الهی اشاره می کنند. مثل اینکه حضرت یعقوب از یوسفی که در نزدیکی او در چاه افتاده بود، بی خبر بود. اما در زمان دیگری بوی یوسف از راه بسیار دور را احساس می کرد. پس ممکن است حضرت در دو حال مختلف بوده باشند که در یک حال به طور کامل مجذوب حق شده و هیچ چیز را از امور مادی درک نمی کنند و در حال دیگر ندای گدا را می شنوند.

و عده دیگر به تفاوت دو ماجرا اشاره می کنند. ( در نظر اول تفاوت درونی بوده و در نظر دوم تفاوت بیرونی است) که در یک ماجرا امری مادی بوده و حضرت متوجه نمی شوند و در دیگری امری معنوی بوده و درخواست گدا متناسب با حالات معنوی است پس شنیده شده است. و این گونه مسائل منافاتی با حال معنوی و حضور قلب ندارد. کما اینکه در ماجرایی چنین می خوانیم:

مردى به حضرت رسول دو شتر بزرگ و چاق اهداء كرد. حضرت به اصحاب فرمود: آیا در بین شما كسى هست دو ركعت نماز را با وضو و قیام و ركوع و سجود و خشوع مربوط به آنها برگزار كند و در آن‏ها چیزى از امور دنیا را قصد نكند و قلبش به فكر دنیا نباشد تا یكى از این ناقه‏ ها را به او هدیه كنم، این سخن را حضرت یك بار، دو بار و سه بار فرمود: ولى كسى از اصحاب به آن حضرت جواب نداد، امیر مؤمنان بلند شد و گفت: یا رسول اللَّه من دو ركعت نماز مى ‏خوانم تكبیرة الاحرام را مى‏گویم تا سلام بدهم و فكر چیزى از امور دنیا را نمى‏ كنم فرمود: یا على بخوان.

خدا برایت درود بفرستد. مى‏ گوید: امیر مؤمنان على علیه السّلام تكبیر گفت و وارد نماز شد و پس از سلام جبرئیل به حضرت پیامبر نازل گردید و گفت: اى محمد صلّى اللَّه علیه و آله، خدا به تو سلام مى‏رساند و مى ‏فرماید: یكى از شترها را به وى عطا كن.

رسول خدا گفت: من با او شرط كرده بودم دو ركعت نماز بگزارد و پیش خودش به چیزى از امور دنیا اندیشه نكند تا یكى از ناقه‏ ها را به وى بدهم اما او به هنگام تشهد فكر مى‏ كرد كه كدام یك را بگیرد و جبرئیل عرض كرد یا محمد صلّى اللَّه علیه و آله خدایت سلام مى‏ دهد و مى ‏فرماید: تفكر مى‏ كرد هر كدام چاق است آن را بگیرد و نحر كند و گوشتش را در راه خدا احسان كند، پس تفكرش براى خدا بوده و نه براى خودش و نه به جهت دنیا، رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله، [از شوق ‏] گریست و هر دو شتر را به حضرت على عطا كرد، حضرت هر دو را نحر كرد و آن‏ها را در راه خدا صدقه داد

و خداى تعالى این آیه را در باره وى نازل كرد:« إِنَّ فی‏ ذلِكَ لَذِكْرى‏ لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ[ق/۳۷] به درستى كه در این معنا تذكرى است براى هر كس كه فهم داشته.»[۱]

در پایان آنچه به نظر بنده صحیح تر می رسد این است که ماجرای بیرون آوردن تیر ممکن است جعلی باشد و غرض از جعل آن این باشد که کسی ماجرای اعطای زکات در هنگام نماز از جانب حضرت را باور نکند. که مطلبی بسیار اساسی در اثبات عقائد شیعه است. و طبیعتا چون ماجرای بیرون آوردن تیر به بعضی مذاق ها خوشایند بوده، به سرعت منتشر شده است. از قرائنی که می توان برای جعلی بودن ماجرا (در کنار عدم وجود سند صحیح) ارائه کرد، این است که این گونه جذبه ها که در ماجرای بیرون کشیدن تیر از پای حضرت بیان شده، از اندیشه های بی جا صوفیان است که در روایات آنها را شیطانی خوانده اند. در روایتی بیان شده است که:

جابر بن جعفى گوید بحضرت باقر علیه السّلام عرضه داشتم گروهى وضع آنها چنین است كه هنگام شنیدن مقدارى از قرآن و یا هنگام خواندن و بازگو كردن آن بناگاه فریادى كشیده و مى ‏افتد بیهوش و از خود بیخود بطورى كه اگر فرضا دست و پاهایش را قطع كنند احساس نمی كند. فرمود سبحان اللَّه عجیب است این عمل از شیطان است. این گونه دستور بآنان داده نشده. دستورى كه هست فقط عبارت از نرمى و آمادگى دل و رقت قلب و تاثر و گریه كردن و ترسیدن.[۲]

اما متاسفانه عده ای فکر کرده اند که نقل این گونه مطالب برای حضرت علی (ع) منقبتی به شمار می آید و علیرغم عدم وجود سند صحیح آن را بیان کرده اند.

[۱]. درر الاخبار ص ۲۴۶.
[۲]. الأمالی( للصدوق)، النص، ص: ۲۵۵.

 

منبع : شهر سوال

چهارشنبه 23 تیر 1395  8:44 AM
تشکرات از این پست
sayyed13737373 ravabet_rasekhoon salma57 borkhar nazaninfatemeh
sayyed13737373
sayyed13737373
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1392 
تعداد پست ها : 6674
محل سکونت : گیلان

پاسخ به:چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را م

سلام بر شما.

یخورده موضوع بالا که در جواب فرموده اند گنگ هستش و بیشتر دچار شبهه می کند فرد را.

موضوع بسیار ساده است.

 دادن زکات، صدقه و انفاق هم برای خداست و در قرآن هم بسیار به این موضوع پرداخته شده است پس آنهایی که می گویند چطور می شود علی (ع) در هنگام نماز جوری با خدای خود خلوت کرده بود و در حس آرامش و نماز و خضوع رفته بود که در آوردن تیر از پایش را متوجه نشد چطور می شود که طلب یک فقیر را بشنود و به او انگشتر خود را بدهد؟

در جوابش می گوییم در حالت اول هم که نماز بود کار خالصانه و برای خدا و رضای خدا بود و در حالت دوم هم که زکات دادن در نماز بود هم همین قضیه صدق می کند.

مگر نه اینکه در قرآن هرجا از نماز سخن رفته بعد از آن از زکات(32 بار در قرآن) سخن گفته است خداوند متعال؛ پس امیر المومنین علی (ع) در هنگام نماز و دادن آن انگشتر هم داشته در حالت معنوی، خضوع، آرامش به سخن خداوند متعال عمل می کرده .

پس حالت اول و دوم با هم منافاتی ندارند و در هر دوتا حالت حضرت سخن خداوند را عمل کرده است و لا غیر

*هر وقت که سرت به درد آید    نالان شوی و سوی من آیی

چون درد سرت شفا بدادم    یاغی شوی و دگر نیایی*

*پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب    تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم*

چهارشنبه 23 تیر 1395  10:26 AM
تشکرات از این پست
ravabet_rasekhoon nazaninfatemeh
victoryone
victoryone
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : اسفند 1389 
تعداد پست ها : 6330
محل سکونت : خوزستان
چهارشنبه 23 تیر 1395  11:05 AM
تشکرات از این پست
sayyed13737373 salma57 nazaninfatemeh
sayyed13737373
sayyed13737373
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1392 
تعداد پست ها : 6674
محل سکونت : گیلان

پاسخ به:چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را م

نقل قول victoryone

دروغ شاخ ودم نداره

عرض سلام و احترام

به نظر شما چی دروغ هستش؟

​​​​​اگر به نظرتون صدقه دادن حضرت و یا در آوردن تیر دروغ هستش باید بهتون بگم که در مورد زکات انگشتری که آیه قرآن و سخن پیامبر را نمی شود دروغ گفت. اگر در مورد تیر می گویید دروغ هستش اگر در مورد خانواده حلی بخصوص علامه حلی و اینکه چقدر در دین نخبه بوده اند از جد تا نوادگان همه جز بزرگان بودند و سخنی که می گویند حتما با سند معتبر هستش و از جمله سند شناسان بزرگ بوده اند این خانواده.

اما اگر نظرتون بر دروغ بودن شبهه هستش که بادلایل گفته شده مشهود هستش

*هر وقت که سرت به درد آید    نالان شوی و سوی من آیی

چون درد سرت شفا بدادم    یاغی شوی و دگر نیایی*

*پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب    تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم*

چهارشنبه 23 تیر 1395  11:13 AM
تشکرات از این پست
ravabet_rasekhoon salma57 nazaninfatemeh
ravabet_rasekhoon
ravabet_rasekhoon
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1392 
تعداد پست ها : 8834
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را م

نقل قول victoryone

دروغ شاخ ودم نداره

چیزی که وجود دارد و دلیل هم برآن داریم دیگر جای بحث ندارد .

دوست عزیز شما با ادله نقلی و عقلی ثابت نمایید این حرف دروغ است .ادعا کردن و حرف بدون دلیل زدن خیلی هنر نیست.

 
       
چهارشنبه 23 تیر 1395  12:29 PM
تشکرات از این پست
salma57 sayyed13737373 nazaninfatemeh
sayyed13737373
sayyed13737373
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1392 
تعداد پست ها : 6674
محل سکونت : گیلان

پاسخ به:چگونه حضرت علی (ع) متوجه بیرون کشیدن تیر از پای خود نمی شود اما صدای فقیر در هنگام نماز را م

منبع: پایگاه حوزه، شماره 2-16925

 

سوال

 

اگر امام علی (ع) در نمازشان متوجه بیرون آوردن تیر از پایشان نمی شوند پس چطور به فقیر انگشتر می دهند و متوجه او می شوند؟

 

پاسخ

 

 

کاربر محترم ضمن تشکر از ارتباط شما با این سایت ، خلاصه جواب این است که :

 

اولاً: نماز و عبادت علی علیه السلام و هم انفاق و تصدّق او برای خدا بود. چه مانعی دارد که علی علیه السلام غرق نماز باشد و صدای سائل به گوشش برسد و برای رضای خدا، در وسط نماز انفاق کند. علاوه بر آن، خداوند مقدّر کرده بود که چنین اتفاقی رخ دهد، تا آیه ولایت نازل شود و جانشینی حضرت علی علیه السلام به خلافت، به گوش همه مردم برسد.

 

ثانیا: حالات عرفانی معصومین علیهم السلام با هم فرق می کند. آن ها در نماز همیشه یک سان نبوده اند. گاهی معصومین علیهم السلام چنان غرق در عبادت بودند که اصلاً توجهی به این عالم نداشتند، همانند برخی حالات امیرمؤمنان علیه السلام و امام سجاد علیه السلام و گاهی هم با حفظ حضور قلب، به عالم ماده نیز توجه داشته اند. روزی پیامبر صلی الله علیه و آله نماز جماعت را زودتر از سایر روزها به پایان رساند. برخی علت این کار را جویا شدند. آن حضرت فرمود: آیا گریه کودک را نشنیدید؟ من نماز را زودتر از روزهای دیگر به پایان رساندم تا (مادر) بچه اش را ساکت کند.[1]

جواب تفصیلی

 

اخلاص در کار

«منظور از «اخلاص » همان خلوص نیت است، و منظور از خلوص نیت، این است که انگیزه تصمیم گیری تنها خدا باشد و بس .»

 

حق این است که، اخلاص را در کلام مخلص بزرگ، علی (ع) جستجو کنیم . و نوشتار و نثر را نورانی کنیم با کلام امام :« اخلاص، رمز تقرب به حق است» .

 

در جای دیگر می فرمایند: «قد اخلص لله فاستخلصه . . .»

 

چون بنده خدا خویشتن را برای خدا خالص می کند و خدا در اخلاص ورزیدنش او را یاری می دهد . چنین است که او از کانهای دین، و از کوههای ریشه دار زمین است . و خود را به اجرای عدالت پایبند کرده، نخستین گامش در این راه زدودن هوی و هوس از درون خویش است .

 

به گفته مولوی:

 

او خدو انداخت بر رویی که ماه

 

سجده آرد پیش او در سجده گاه

 

در مورد نماز خون بپا داشتن امام حسین (ع) شاعر می گوید:

 

در میان بارش تیر بلا

 

عاشقانه بر سر سجاده شد

 

پس برای مردان مخلص خدا، خطاب «ارجعی الی ربک راضیة مرضیة » مهم است و غیر از رضایت خداوند منان، دنبال هیچ چیز دیگر نبودند .

 

 

یکی از داستانهای معروف و معتبر، پیرامون زندگی «امیر اخلاص » این است که در جنگ صفین، تیری بر ران حضرت امیرالمؤمنین (ع) وارد شد . هر چه کردند در مواقع عادی خارج نمایند نتوانستند . خدمت امام حسن (ع) جریان را عرض کردند . فرمود: صبر کنید تا پدرم به نماز بایستد، زیرا در آن حال چنان از خود بیخود می شود که به هیچ چیز متوجه نمی گردد . به دستور حضرت مجتبی (ع) در آن حال تیر را خارج کردند، بعد از نماز امیر اخلاص، علی (ع) متوجه شد، خون از پای مقدسش جاری شد، پرسید:« چه شد؟ عرض کردند: تیر را در حال نماز از پای شما بیرون کشیدیم . »

 

داستان دیگر در همین راستا:

 

در روایتی از ابو درداء آمده:

 

«شبی امیرالمؤمنین (ع) را دیدم که از مردمان کنار گرفته و در مکان خلوتی مشغول مناجات با پروردگار و گریه و زاری است و می فرمود:« بارالها چه بسیار گناهانی که با بردباری از عقوبتش درگذشتی و چه بسیار جرایمی که به کرم و بزرگواری ات آن را آشکار نساختی! بارالها . . . ناگاه دیدم صدا خاموش شد . گفتم: حتما حضرت را خواب برده است . رفتم تا آن حضرت را بیدار کنم، چون ایشان را حرکت دادم، دیدم همچون چوب خشک شده ای است . گفتم: «انا لله و انا الیه راجعون » با خود گفتم که امیرالمؤمنین از دنیا رفت و به خانه آن حضرت رفتم و فاطمه (س) را از این امر آگاه ساختم . فرمود: این حالتی است که از ترس خدا هر شب بر او عارض می شود . پس اندکی آب بر چهره او پاشیدم تا به هوش آمد .»

 

اما دو داستان دیگر، با صورت و سیرت دیگر:

 

یکی از داستانهای معروف و معتبر، که هم ریشه قرآنی دارد و هم ریشه روایی، این است که امیرالمؤمنین در حال رکوع نماز، انگشتر خود را تصدق داد .

 

این داستان، در روایات متعدد و معتبر نقل شده است .

 

«در کتاب تفسیر برهان و کتاب غایة المرام، صدوق (ره) روایت می کند که او در ذیل آیه «انما ولیکم الله و رسوله والذین آمنوا» از ابی الجارود از حضرت ابی جعفر (ع) روایت می کند که فرمود: طایفه ای از یهود مسلمان شدند از آن جمله عبدالله بن سلام، اسد، ثعلبه، ابن بامین و ابن صوریا بودند که همگی خدمت رسول خدا (ص) عرض کردند یا نبی الله حضرت موسی وصیت کرد به یوشع بن نون و او را جانشین خود قرار داد، وصی شما کیست یا رسول الله؟ و بعد از تو ولی و سرپرست ما کیست؟ در پاسخ این سؤال این آیه نازل شد: «انما ولیکم الله و رسوله . . . و هم راکعون » . آنگاه رسول خدا فرمود برخیزید، همه برخاسته و به مسجد آمدند، مردی فقیر و سائل داشت از مسجد به طرف آن جناب می آمد، حضرت فرمود: ای مرد آیا کسی به تو چیزی داده؟ عرض کرد: آری، این انگشتر را یک نفر همین اکنون به من داده، حضرت پرسید چه کسی؟ عرض کرد آن مردی که مشغول نماز است، پرسید در چه حالی به تو داد؟ عرض کرد در حال رکوع، حضرت تکبیر گفت . اهل مسجد همه تکبیر گفتند، حضرت رو به آن مردم کرد و فرمود: پس از من علی (ع) ولی شماست، آنان نیز گفتند ما به خداوندی خدای تعالی و به نبوت محمد (ص) و ولایت علی (ع) راضی و خشنودیم .»

 

به هر حال، در این روایت، به داستان امیر اخلاص، در مورد تصدق انگشتر، در حال رکوع نماز هم اشاره شد که در این نوشتار، این بخش از داستان مورد نظر ماست .

داستان دیگر در همین راستا:

 

«برای رسول خدا (ص) دو شتر بزرگ هدیه آوردند . حضرت به یاران خود نگریست و فرمود: «آیا در میان شما کسی هست که دو رکعت نماز به جای آورد و در آن هیچ فکر دنیایی به خود راه ندهد تا یکی از دو شتر را به او بدهم .» حضرت علی (ع) به پا خاست و مشغول نماز شد . هنگامی که سلام نماز را داد، جبرئیل نازل شد و به پیامبر عرض کرد یکی از دو شتر را به حضرت علی (ع) بدهید .

 

رسول خدا (ص) پرسید: علی (ع) در تشهد که نشسته بود، اندیشید کدام یکی از دو شتر را بردارد؟ جبرئیل پاسخ داد: اندیشید که شتر چاق تر را بگیرد و آن را بکشد و در راه خدا به فقرا بدهد، پس اندیشه اش برای خدا بود، نه برای خود و برای دنیا .

 

حضرت رسول خدا (ص) نیز هر دو شتر را به او داد و فرمود: بنده ای نیست که دو رکعت نماز گزارد و در آن اندیشه چیزی از دنیا نکند، مگر آن که خداوند از او خشنود شود و گناهانش را بیامرزد .»

پاسخ به شبهه همراه با تحلیل عقلی:

 

آیا بین دو دسته داستان اول یعنی:

 

1 - بیرون کشیدن تیر از پای حضرت امیر (ع) در حال نماز . .

 

2 - و بیهوش گشتن حضرت از ترس خدا، در حال نماز;

 

با دو داستان دیگر یعنی:

 

1 - تصدق کردن انگشتر در حال رکوع نماز و

 

2 - به جا آوردن دو رکعت نماز از روی اخلاص و دریافت هدیه - شتر - از دست پیامبر (ص)، نوعی تقابل و تضاد وجود دارد، تا زمینه ساز شبهه و یا شبهات باشد که از جمله آن شبهات این باشد که:

 

آیا تصدق و انفاق علی (ع) در حال رکوع، با حضور قلب منافات دارد؟

 

عده ای از قدما از جمله فخر رازی بر این نکته ایراد گرفتند که علی (ع) همیشه در حال نماز آن چنان از خود بی خود بود که توجه به اطراف پیدا نمی کرد، چگونه شما می گوئید در حال رکوع نماز، انگشتر به سائل فقیر تصدق کرد؟

 

شهید مطهری (ره) در کتاب امامت و رهبری، در پاسخ به این شبهه و سؤال، دو جواب داده اند که خلاصه آن چنین است:

 

1 - پیامبر اکرم (ص) و ائمه هدی (ع) حالاتشان در تمام زمانها یکسان نبوده؟ گاهی دیده می شود خود پیغمبر (ص)، وقتی نماز می خواندند، حسن و حسین (ع) بر دوش او سوار می شدند و حضرت سجده را طولانی می کردند تا این که طفل بلند شود و گاهی تیر از پای امیرالمؤمنین (ع) در می آوردند، چون حالت «جذبه » و «محو» قوی است، متوجه نمی شدند، پس همه حالات معصومین همچنین اولیاء خدا مشابه نبوده و شدت و ضعف داشته است .

 

2 - از دیدگاه عارفان وقتی حالت انجذاب کامل شد، در آن حالت، برگشت است; یعنی شخص در عین حال که با خدا هست با ماوراء هم هست، این همانند خلع بدن می باشد، بعضی در همه احوال در حال خلع بدنند و بعضی لحظاتی خلع بدن می کنند; در این صورت، نزد عرفا حالت هنگام بیرون کشیدن تیر از بدن، ناقصتر و پایین تر از حالت به فقیر صدقه دادن می باشد . چرا که به قدری توجه اش به خدا کامل است که در آن حال، تمام عالم را می بیند .

 

به هر تقدیر، با توجه به جواب دوم شهید مطهری، می توان گفت، شنیدن صدای سائل و به کمک او پرداختن، توجه به خویشتن نیست، بلکه عین توجه به خداست، علی (ع) در حال نماز از خود بیگانه بود نه از خدا، و می دانیم بیگانگی از خلق خدا، بیگانگی از خدا است، و پرداختن زکات در نماز، انجام عبادت در ضمن عبادت است . نه انجام یک عمل مباح، در ضمن عبادت .  و این یکی از آثار بزرگ نماز است .

 

برای اولیاء خدا و معصومین (ع)، حالت غفلت تصور ندارد . تمام آفات و لحظات برای آنها ذکر است و ذکر .

 

خود حضرت می فرمایند:

 

«ما رایت شیئا الا رایت الله فیه و معه »

 

چیزی را ندیدم، مگر آن که خدا را در آن و با آن دیدم .

 

به صحرا بنگرم صحرا تو ببینم

 

به دریا بنگرم دریا تو بینم

 

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت

 

نشان از قامت رعنا تو بینم

 

امیرالمؤمنین (ع) در تمام آنات و حالات زندگی از خود بی خود و توجه به خود و دنیا نداشته است . البته معنای غرق شدن در توجه به خدا این نیست که انسان بی اختیار احساس خود را از دست بدهد و همچون یک بیمار، بیهوش و از خود بی خود شود بلکه با اراده خویش توجه خود را از آن چه در راه خدا و برای خدا نیست برمی گیرد .

 

ریشه شبهه و مشکل در این است که برخی برای اولیاء الله و معصومین، همان تصوری را دارند که در حق یک فرد معمولی چنین می اندیشند . غافل از اینکه، رفتار و کردار، امیر اخلاص، فراتر از این حرفهاست . مگر علی (ع) در زمین کشاورزی و باغبانی به فکر خود بود؟

 

مگر علی (ع) درآمدهای کلان کشاورزی و باغبانی خود را بالسویه بین فقرا تقسیم نمی کرد؟

 

اگر در حق علی (ع) تصور درست نداشته باشیم، باید بگوئیم:

 

چرا علی (ع) درآمدهای کلان خود را، مصرف زندگی شخصی نکرد؟

 

چه اشکال داشت علی (ع) در رفاه زندگی می کرد؟

 

مگر خود زحمت نکشیده بود؟

 

آیا حضرت دیدی اقتصادی نداشت؟

 

به هر حال، هر کس می خواهد، شخصیت اولیاء الله و معصومین را در ابعاد مختلف مورد بررسی و قضاوت قرار دهد، اول باید تصور و تلقی خود را درست کند و سپس وارد میدان قضاوت گردد .

 

حافظ می گوید:

 

در ضمیر ما نمی گنجد به غیر دوست کس

 

هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس

 

به هر حال، همان طوری که :

 

1 - علی (ع) هنگام بیرون کشیدن تیر از پای مبارکش، در نماز، از خود بی خود بود،

 

2 - و در سجده شکر و عبادت بیهوش می شد،

 

همین سان:

 

3 - هنگام تصدق و انفاق انگشتر در رکوع نماز،

 

4 - و به فکر شتر چاق، برای انفاق به فقرا، به هنگام نماز هم، از خود بی خود بود و رضایت حق و خدمت به خلق، مد نظر امام (ع) بوده است .

 

در حدیث قدسی است می فرماید:

 

«لایسعنی ارضی و لا سمائی، بل و یسعنی قلب عبدی المؤمن .»

 

هیچ موجودی، آیینه جمال محبوب نیست، مگر قلب مؤمن . متصرف در قلب مؤمن، حق است نه نفس . کار کن در وجود او محبوب است . قلب مؤمن خود سر نیست . هرزه گرد نیست .»

 

پس قلب امام علی (ع) آیینه الهی بود و آیینه جمال محبوب، و در نماز به طریق اولی باید به حضرت، امیر اخلاص لقب داد .

 

خلاصه «عقل سلیم » و «قلب سلیم » چه حکم می کند؟

 

آیا این شبهه و قضاوت پذیرفته است که عده ای بگویند، علی (ع) یک وقت، طوری در نماز از خود بی خود می شد که در حال نماز تیر از پایش بیرون می کشیدند و متوجه نمی شد، همین شخص، در جای دیگر، در نماز، مرتکب «فعل کثیر» که منافات با نماز دارد می شده است و یا حداقل کاری می کرد که با حضور قلب در نماز، سازگاری نداشته است؟ !

 

آیا این کار امام، یعنی تصدق هنگام رکوع نماز، زیبا و بزرگ نبود و وجدان ها را بیدار نمی کند؟

 

صاحبان انصاف و وجدان بیدار، چگونه داوری می کنند؟

 

آیا اوج اخلاص و حضور قلب را نمی طلبد که شخصی تا به این حد به فکر خدمت به خلق الله باشد و در نماز هم به فکر خدمت و دستگیری محرومان باشد؟

 

کجای تاریخ سراغ دارید که علی (ع) به سائل جواب رد گفته باشد، تا در نماز چنین کند؟

 

مگر علی (ع) به سائل یتیم، اسیر و فقیر در ماه رمضان جواب رد گفت، تا در جای دیگر چنین کند؟ فضای حاکم بر زندگی امامان (ع) و اولیاء الله دو چیز بود:

 

خلاصه و نتیجه:

 

پیروی از محبوب، محبوبیت می آورد، چنانکه خدای سبحان می فرماید:

 

«بگو: اگر خدا را دوست می دارید، از من پیروی کنید تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد .»

 

شرط اساسی محبوب شدن اخلاص است . پیروی از خدا و رسول خدا (ص)، هم محبوبیت الهی می آورد و هم محبوبیت مردمی . علی (ع) اولین کسی بود که به دوستی خدا دل بست و به پیروی از رسول خدا (ص) پیوند خورد . . .

 

قضاوت در ابعاد مختلف زندگی علی (ع) بسیار سخت و حساس است . تا تلقی و تصور، درست نشود و تا معرفت عمیق حاصل نگردد و به دنبال آن، شخص از انصاف، وجدان بیدار و عقل سلیم وقلب سلیم برخوردار نباشد، یقینا به اشتباه می افتد و به قضاوت نادرست دست می زند . چون گفتار و کردار حضرت امیر (ع)، همسان قرآن دارای شان نزول است و باید درست تفسیر گردد . بطور مثال، قصه تصدق انگشتر در حال رکوع نماز، چون تفسیر به رای شده، عده ای به اشتباه افتاده و عده ای به قضاوت ناحق دست زدند . وگرنه، زندگی امامان و اولیاء خدا، سراسر حضور است و جذبه و محو شدن و در پایان به فکر خدمت خلق بودن . اگر متشابهات زندگی امام، به کمک محکمات معنا گردد، چنین شبهه ای پیش نمی آید و کسی در باتلاق شبهه گیر نمی کند .[2]

 

[1] - کوثر :: اسفند 1379، شماره 48

[2] - پاسدار اسلام :: مهر1380، شماره 238

*هر وقت که سرت به درد آید    نالان شوی و سوی من آیی

چون درد سرت شفا بدادم    یاغی شوی و دگر نیایی*

*پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب    تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم*

چهارشنبه 23 تیر 1395  2:34 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
دسترسی سریع به انجمن ها