کشورهای زیادی به فکر بارورسازی ابرها افتاده و یا آن را عملا آغاز کردهاند اکثرا این برنامهرا با شلیک ابرهای طوفانزا به وسیله آیوداید نقره انجام میدهند.
بارورسازی ابرها مخالفان زیادی نیز دارد بگونه ای که : «برخی میگویند علم، ادعای موثر بودن این شیوه را تایید نمیکند و برخی دیگر نگرانند که عملا این کار باعث کاهش آسیب به محیط زیست شود.»
تاریخچه بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها پس از جنگ جهانی دوم و با هدف افزایش بارندگی ابداع شد. تئوری بارورسازی تئوری این کار از این قرار است: «آیوداید نقره که ساختار آن مشابه یخ است، در ابرها قطره باران ایجاد میکند، بارندگی را بیشتر میکند .»
عملیات بارورسازی چگونه انجام می شود؟
اگر ابری برای بارورسازی مناسب بود هواپیمای ویژه این کار، به سمت ابر حرکت می کند و به داخل آن می رود، (این هواپیما برخلاف هواپیماهای معمولی که از ابر گریزان هستند به داخل آن می رود) در این مرحله گروه متخصصان و کارشناسان داخل هواپیما به بررسی شرایط و ویژگی های ابر می پردازند و مجددا" آن را از نظر قابلیت بارورسازی می سنجند و در صورت مثبت بودن آزمایش، عملیات با شلیک گلوله های یدور نقره انجام می شود. این گلوله ها پس از طی 50 متر شروع به سوختن می کند. دوده یدور نقره باعث جذب ذرات آب موجود در ابر و نهایتا" ایجاد قطره می شود و پس از تشکیل قطرات درشت، ابر شروع به بارش می کند و همان طور که گفته شد فاصله زمانی بین بارورسازی و آغاز بارش حدود 20 تا 30 دقیقه است.
تری کاستنز، استاد اقتصاد کشاورزی در دانشگاه ایالتی کانزاس میگوید، دانش بارورسازی کردن ابرها در ابعاد مایکروسکوپی فوقالعاده عمل میکند، اما خارج از آزمایشگاه نتیجه جالبی نداشته است.
