0

در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

 
zahra_53
zahra_53
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : مهر 1388 
تعداد پست ها : 28735
محل سکونت : اصفهان

در سوگ شهادت حضرت علی (ع)



چگونگی امام على, شعر شهادت امام على

متن ادبی شهادت امام على علیه السلام

 

آه زمین و گریه آسمان

آن شب ستاره ها غمگنانه به کوفه می نگریستند و ماه از شرم، خود را با ابرها پوشانده بود. بغض آسمان که باز شد، زمین به حال خود گریست. تنها نه امت، یتیم شده بود، بلکه انسان سند افتخار و برگ برنده خود را در برابر ابلیس گم کرده بود. از در و دیوارهای کوفه ناله می بارید و وحشت سراسر آن را فرا گرفته بود.

کوفه سراسر سکوت است و خاک مرگ، روی شهر پاشیده اند. از آسمان غم می بارد. نگرانی در عمق زمان و لحظه ها موج می زند. علی(ع) در بستر مرگ آرمیده است.

 

گوش ها که ندای قُتِلَ امیرالمؤمنین را شنیدند، تن ها پای ایستادن نداشتند. مردم گیج و مبهوت شدند و ناباورانه خبر را زمزمه می کردند، همان مردمی که بارها امیر و امامشان، از بی وفایی و پیمان شکنی و سست عهدی آنان شکایت کرده بود، همان مردمی که درباره شان فرموده بود: «ای گروهی که جسمتان اینجا حضور دارد، اما عقل و خرد شما پنهان گشته است.

 

ای گروهی که فرمان روایانتان گرفتار شمایند، من که امیر و فرمانده شما هستم، خدا را اطاعت می کنم، در حالی که شما از من فرمان نمی برید و معاویه که فرمان روای اهل شام است، خدا را نافرمانی می کند، اما مردم شام از او فرمان می برند. به خدا سوگند که دوست دارم معاویه، درباره شما مردم بی وفا و نافرمان، با من معامله کند. از من سکه نقره بستاند و به من دینار طلا بدهد. ده نفر از شما را بگیرد و یک نفر از شامیان را بدهد».1

آری، همان مردم اینک سخت اندوهگین و افسرده اند و می دانند که روزهای سیاهی پیش رو خواهند داشت.

راستی، مگر علی(ع) چه کرد و چه گفت که مستحق شمشیر زهرآگین شد؟ پاسخ به این سؤال را باید در آن همه فضایل و مناقبی جست که رسول خدا، گاه و بی گاه، در سفر و حضر و به مناسبت مختلف درباره علی(ع) فرموده بود: «وَ ما ینْطِقُ عَنِ الْهَوی اِنْ هُوَ اِلاَّ وَحْی یوحی ».

 

   http://bayanbox.ir/view/4901804249511124488/talar-koodak.gif

 

 

اصفهان نگین فیروزه ای جهان

دوشنبه 7 تیر 1395  11:22 AM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh mmpbabalhavaej
zahra_53
zahra_53
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : مهر 1388 
تعداد پست ها : 28735
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

چگونگی امام على, شعر شهادت امام على

دل نوشته شهادت امام على

 
تیغ و محراب
ای سرزمین بی‏ ستاره رنگ رنگ! آیا حضور بزرگش، چنان گران بود که طاقتش نیاوردی؟


عمری علی علیه‏السلام ، عصمت تو بود در برابر آسمان و آسمانیان؛ پس چگونه...؟!


هان، ای خاک! تیغی که محراب را سیل‏واره به خون نشاند، مگر جز از قلب تو بیرون کشیده بودند؟


مگر جز این‏که پاره پیکر تو بود؟ آیا شرم نکردی؟


ای مسجد! چگونه محراب خویش را از فواره فرق علی علیه‏السلام رنگین یافتی وا ز پایه فرو نریختی؟!


مروت از کاسه ‏های شیر باید آموخت که هنوز در برابر خانه خلیفه صف کشیده‏ اند؛ اگر چه نیک می‏ دانند که دیگر کار از کار گذشته است.


بستر خالی، هنوز گرم وجود پر حرارتی است که دیگر به هیچ بستری نیاز ندارد؛ گرچه در تمام عمر نیز مردِ بستر نبوده است.


باید دانست که در این «در سجده مردن» چه رازی نهفته است و در این ایستاده زیستن! باید پی به این راز برد که چرا کعبه زادگاه کسی می‏ شود و مسجد، شهادت‏گاهش؟


بی ‏شک آن‏که نخستین نفس را در خانه خدا خویش فرو دارد، آخرین را نیز شایسته است در خانه خدا بازدم کند؛ که این عین، رستگاری‏ست؛ پس حقیقت گفت که: فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَه. و او رستگار شد اما... .


بدا به حال قومی که ب ی‏علی علیه‏السلام شده ‏اند...


وای بر قافله‏ های بی‏ قافله سالار! عنان کاروان آیا زین پس به دست چه کسی خواهد افتاد؟! وای بر همه یتیمانی که جز علی، پدری نمی‏ شناختند!


زین پس آیا چه کسی نان و خرمایی بر ایشان خواهد آورد؟ وای بر همه چاه‏ هایی که زین پس، غریب می‏ شوند. خلیفه تنها و چاه های تنها، عمری باهم از تنهایی بیرون می‏ آمدند. زین پس خلیفه نیست؛ پس چاه‏ ها تنها مانده ‏اند. آیا چه کسی عطش آب‏ها را آبی خواهد نشاند؟!!


طعم تلخ بی‏ علی بودن را حتی امروز می ‏توان چشید؛ طمعی که قرن‏هاست زاده می‏شود.


اما دروازه‏ های ماه را نگاه کنید که امشب چه گستردگی فراخی دارند.


نگاه کنید که پیامبر، چگونه پرشور به استقبال وصی بزرگ خویش آمده است و خاتون بزرگ عرش نیز که دست در دست پدر، انتظار می‏ کشد. مهتاب، ردّ پرواز مولا را مفروش کرده‏ است. آری! این علی علیه‏السلام ست که پس از سال‏ها، دوباره در کنار فاطمه علیهاالسلام ایستاده است؛ آن‏چنان که به پاس دیدار دوباره، پیامبر بزرگ را در آغوش مهر خویش می‏ فشارد.

گردآوری: بیتوته

منابع:
noorportal.net

hawzah.net

   http://bayanbox.ir/view/4901804249511124488/talar-koodak.gif

 

 

اصفهان نگین فیروزه ای جهان

دوشنبه 7 تیر 1395  11:22 AM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

مؤمنین واقعی  و پیروان راستین اسلام برنامه اخلاقی را به انگیزه فرمان برداری از دستورات باری تعالی انجام می دهند و محرک اصلی آنان در این کار، انجام وظیفه دینی و اجرای اوامر الهی است. در آیین مقدس اسلام حسن خلق یکی از شؤون اساسی دین به حساب می آید و قسمتی از تکالیف مسلمین است و به فرموده اولیا دین، اخلاق خوب  وسیله جلب رضای الهی، باعث رستگاری در روز قیامت، و موجب نیل به رحمت پروردگار عالم است.

حضرت علی علیه السلام به فرزند خویش فرمودند:

خدا حسن خلق را رابطه بین خود و بندگانش قرار داد

 

التماس دعا

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:53 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

بین علم و عمل ملازمه وجود ندارد و دانستن خوبی و بدی مستلزم انجام خوبی و بدی نیست.چه بسیارند افرادی که نیک و بدهای اخلاقی را میدانند و خیر و شر اعمال را به خوبی تشخیص می­دهند، ولی اسیر غرایز و شهوات خود هستند. اینان به پیروی از هوای نفس بر خلاف دانسته های خود عمل میکنند، خیر و خوبی را ترک می گویند، به شر و بدی می گرایند، و دچار سقوط و تباهی می شوند.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

"چه بسا عالمی که رفتار جاهلانه و کارهای خلاف علمش مایه هلاکت او شده و دانایی اش به وی نفع نرسانده است. "

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:54 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

در آیین مقدس اسلام، احسان مالی و هم دردی کردن و همچنین عفو و گذشت زمانی ارزش معنوی و انسانی دارد که در موارد شایسته و درباره افراد لایق صورت گیرد تا از جهت فردی و اجتماعی مفید و ثمر بخش باشد. اما کسانی که بر اثر کمکهای مالی بلاعوض بیکاره و تن پرور میشوند، زبون و فرو مایه می گردند و در زندگی سربار مردم می شوند، یا عفو و اغماض بر تجرّی و تجاوزشان می افزاید و اعمال بد و ناروای خویش را با بی باکی و جسارت بیشتری انجام می دهند، لایق آن نیستند که مشمول مهر و عواطف انسانی قرار گیرند و از اخلاق کریمه مردمان با فضیلت استفاده کنند. گذشت های مالی و اخلاقی در مورد اینان نه تنها پسندیده و ممدوح نیست، بلکه مضر و زیانبخش است و به موجب روایات بسیاری که در این باره اولیایی گرامی اسلام پیروان خود را از آن بر حذر داشته اند.حضرت علی علیه السلام ضمن نامه مفصلی که به حضرت مجتبی علیه السلام نوشته اند، فرزند بزرگوار خود را به سجایای انسانی تشویق نموده، و چند مورد از مکارم اخلاق را نام برده است. ولی بلا فاصله می فرمایند:

فرزند عزیز، بپرهیز از این که بزرگواری خود را نابجا اعمال نمایی و کرامت نفس را در مورد افراد نااهل به کار اندازی.

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:55 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

گر هر دو دیده هیچ نبیند به اتفاق                بهتر ز دیده ای که نبیند خطای خویش

خودناشناسی و بی اطلاعی بشر از عیوب درونی خود به معنی بقای بیماری فکری و ادامه زشتی های اخلاقی است و این صفت برای هر فرد به قدری بد و ناپسند است که اولیای گرامی اسلام آن را از بزرگترین گناهان به حساب می­آورد.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند: 

از جمله عیوب و نقایص مهم آدمی این است که عیب های اخلاقی اش بر وی پنهان باشد.

و همچنین می فرمایند:

یکی از بزرگ ترین گناهان هر انسان این است که از عیوب اخلاقی و نقایص معنوی خویش آگاه نباشد

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:56 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

خودپرستان و سودجویان، ابا ندارند که شرافت روحانی را با منافع دنیوی معامله کنند. انسانیت را فدای هوای نفس نمایند و از راه تملق و چاپلوسی، به اهداف مادی خویش دست یابند. اما در مکتب اسلام شرف انسانی و عزت نفس آنقدر گرانبها و پر ارزش است که مسلمان واقعی هرگز به خود اجازه نمیدهد در مقابل بزرگترین نفع مادی، کمترین ذلت و خواری را بپذیرد و به چنین معامله ننگین و زیانباری تن دهد.

 

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

یک ساعت ذلت نفس و خواری معنوی با یک عمر عزت ظاهری و کامیابی در زندگی برابری نمی کند.

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:57 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

یکی از راه های شناخت بیماری فکر و عیوب اخلاقی تذکرات دوست لایق و صمیمی است. در نظر اولیای گرامی اسلام ، بهترین دوست  کسی است که با صراحت عیب اخلاقی دوست خویش را می گوید، از رفیق خود انتقاد می کند و خلق و خوی ناپسند را خاطر نشان می سازد.

امام صادق علیه السلام فرمودند:  «محبوب ترین برادرانم نزد من کسی است که عیوب مرا به من اهدا نماید.»

اما در عین حال داریم افرادی را که در مقابل عیوب دوستانشان سکوت می کنند. بعضی این سکوتشان معلول حسدشان است، عیب رفیق خود را نمی گویند مبادا خود را اصلاح کند، بر اثر آن محبوبیتی به دست آورد و در جامعه بر آنها تقدمی یابد. بعضی جاه طلب و خود خواهند، عیب رفیق را تذکر نمی دهند و از صفت بدی که دارد انتقاد نمی کنند تا در وی رنجشی به وجود نیاورند، او را آزرده خاطر ننمایند، و به محبوبیت خویش آسیبی نرسانند. بعضی خود گرفتار عیوب اخلاقی اند و می دانند اگر عیب رفقا را بگویند رفقا نیز عیب آنان را خواهند گفت، برای آن که خود مورد انتقاد واقع نشوند از عیب رفقا چشم پوشی می کنند و در نتیجه هر دو طرف با عیب اخلاقی باقی می مانند و به رفتار نا پسند خود ادامه می دهند.

بدترین دوست در نظر اولیای گرامی اسلام کسی است که از خلق بد رفیق خویش آگاه است ولی آن را نادیده می‏گیرد و به عنوان مدارا از تذکر آن خودداری می کند.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«بدترین برادرانت کسانی هستند که با تو در صفات نفسانیت مدارا می کنند، نقایص را جدی نمی گیرند و عیب اخلاقی‏ات را از تو پنهان می دارند.»

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:58 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

                                                      به نزد من آن کس نکوخواه توست             که گوید فلان چاه در راه توست

سکوت بی مورد و چشم پوشی نابجا درباره عیوب معنوی رفقا و برادران، به منزله امضای سیئات اخلاقی آنان است و این عمل نه تنها منافی با دوستی صادقانه است، بلکه می توان آن را یک نوع بدخواهی و دشمنی درباره دوستان به حساب آورد.

حضرت علی-علیه السلام- می فرمایند:

دشمن را از آن جهت عدو می گویند که در باره تو عدوان می کند و به تو تعدی و تجاوز می نمایند. پس دوستی که عیوبت را نادیده انگارد و درباره سیئات اخلاقی‏ات مدارای بی مورد می کند دشمن توست؛ چون او با این عمل تعدی و ستم را درباره تو روا داشته است.

چهارشنبه 9 تیر 1395  2:59 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

                                              ز دشمنان شنو ای دوست تا چه می گویند                   که عیب در نظر دوستان هنر باشد

از راه های تشخیص عیوب معنوی و سیئات اخلاقی استفاده از گفته های دشمن است. کسی که با انسان دشمنی دارد و می خواهد از وی انتقام بگیرد، همواره می کوشد تا عیبی از او پیدا کند و آن را فاش کند و بدین وسیله ارزش دشمن خود را در جامعه کاهش دهد. بعضی از افراد به پاره ای از عیوب و نقایص پنهانی گرفتارند که نه خودشان می دانند و نه دوستانشان متوجه‏اند. ولی دشمن کنجکاو و تیز بین ضمن کاوش های خود به این به این عیوب پی می برد و به منظور اعلام دشمنی، آن را به زبان می آورد. گرچه گرچه او این عمل خصمانه را به انگیزه دشمنی انجام می دهد، ولی غیر مستقیم به دشمن خود خدمت می کند. زیرا که عیب نهفته آن را آشکار میکند و او را از بیماری اخلاقی‏اش آگاه میسازد.

حضرت علی -علیه السلام- می فرمایند:

گاهی دشمنان، برای مرد از دوستان و برادرانش پر منفعت ترند، چون آن عیوب و نقایصش را به وی اهدا می نمایند.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:00 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

یکی دیگر از راه های شناخت عیوب اخلاقی این است که آدمی با مردم بیامیزد و در قضاوت های اجتماع دقت کند. آن صفاتی که در نظر عموم ناپسند است ترک کند و خود را از آنها دور نگه دارد و آن صفات را که پسندیده و زیباست را در خود ایجاد و تقویت کند.

مسئله افکار عمومی  و قضاوت مردم درباره درستی و نادرستی افراد، مورد توجه اولیای دین بوده و در خلال روایات اسلامی مکرر آمده است.

از آن جمله حضرت علی -علیه السلام- در عهدنامه خود این نکته را به مالک اشتر خاطر نشان فرمودند و نوشتند:

ای مالک، بدان من تو را به شهر هایی فرستادم که پیش از تو حکمرانان دادگر و ستمکار بر آنها حکومت کرده‏اند و مردم در کار های تو با همان چشمی می نگرند که تو خود در اعمال زمامداران گذشته نگریسته ای و درباره‏ات همان را می گویند که تو درباره آنان می گفتی و می توان با سخنانی که خداوند در زبان مردم جاری می کند به شایستگی و صلاحیت افراد درستکار استدلال نمود.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:02 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

در برنامه های تربیتی اسلام یکی از وسایل خود سازی و اصلاح اخلاق، عمیق شدن در کارهای دیگران و تأمل در اعمال این و آن است. چون آدمی از این راه می تواند خوب و بدها را تمیز دهد، به عیوب و نقایص خویش پی ببرد و موجبات اصلاح خود را فراهم آورد.

حضرت علی -علیه السلام- به کمیل بن زیاد فرمودند:

مؤمن آیینه مؤمن است، چون آنکه با دقت در آن می نگرد، نیاز های باطنی و نقایص معنوی خویش را به وسیله آن بر طرف می کند و به حالت درونی خود جمال و زیبایی می بخشد.

نکته ای که لازم است مورد توجه قرار گیرد این است که در حدیث، امام علیه السلام از افراد با ایمان نام برده و کسانی را آیینه شناخت زشتی ها و زیبایی های اخلاق یکدیگر نموده است که افکارشان با تعالیم قرآن کریم شکل گرفته، دارای سرمایه ایمانند و عملا از مکتب اسلام پیروی می کنند.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:04 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

عادت خوب یا بد به منزله طبیعت دوم بشر است. هر انسان به طور نا آگاه تحت تأثیر عادات خویش قرار دارد، طبق آن سخنی می گویند، و بر وفق آن عمل می کند. عادت حاکم بر رفتار و گفتار مردم است و مانند کششهای غریزی و تمایلات طبیعی، افراد را به راه خود سوق می دهد.

حضرت علی -علیه السلام- فرمودند:

زبانت از تو آن را می خواهد که بدان عادتش داده ای و جانت از تو چیزی را طلب می کند که به آن مأنوسش ساخته ای.

غرایز که در وجود آدمی مخزن نیرو و منشأ تحرک است، از سال های اول زندگی به تدریج در نهاد کودکان بیدار می شوند فعالیت خود را آغاز می کنند. هر یک از غرایز در نظام حکیمانه آفرینش برای هدفی آفریده شده و باید در مسیر خود به کار افتد و به شایستگی مورد بهره برداری قرار گیرد. زیاده روی و افراط در توجه به غریزه و یا سرکوب کردن و واپس زدن آن عوارض نامطلوبی به بار می آورد.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:05 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

همان طور که اشخاص سالم برای بهداشت جسم خود در محیط آلوده نمی روند و با کسانی که بیماری قابل سرایت دارند آمیزش نمی کنند و بدین وسیله از ابتلای خود جلوگیری می نمایند، افراد با اخلاق و با فضیلت نیز برای پیشگیری از ناخوشی های اخلاقی باید همواره اصول بهداشت روحی را رعایت نمایند، از همنشینی با بیماران اخلاقی، رفاقت با گناهکاران، حضور در مجالس مضر، مطالعه کتاب های زیان بخش، مشاهده مناظر منحرف کننده و دیگر عوامل فساد اجتناب کند، و از این راه سلامت معنوی خویش را از خطر مصون دارند و این خود از جمله برنامه های اساسی اخلاق اسلام است که اولیای دین ضمن روایات متعددی به مسلمین خاطر نشان ساخته اند.

حضرت علی -علیه السلام- در نامه ای که به حارث همدانی نوشته اند سفارش کرده اند از مصاحبت و مجالست گناهکاران پرهیز کن، چون پیوند بد، سرانجام شر و بدی به بار می آورد.

و نیز فرموده اند

نتیجه همنشینی با اشرار و خطاکاران جذب بدی و شر است. مانند باد که وقتی از گذرگاه متعفن عبور می کند با خود بوی تعفن می آورد.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:06 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
mmpbabalhavaej
mmpbabalhavaej
کاربر برنزی
تاریخ عضویت : آبان 1394 
تعداد پست ها : 563
محل سکونت : فارس

پاسخ به:در سوگ شهادت حضرت علی (ع)

یک قسمت از زشت خویی و فساد اخلاق مردم معلول حقارت های باطنی و عقده های درونی است و این مطلب در قرون گذشته ضمن روایات اسلامی تصریح شده و در کتب روانی دانشمندان امروز نیز آمده است.

دروغگویی از جمله عیوب معنوی و یکی از سیئات بزرگ اخلاق است. بشر به خواهش فطری و کشش طبیعی میل دارد راست بگوید و سخن خلاف واقع به زبان نیاورد. کسی که دروغ می گوید در واقع با این عمل از مسیر فطرت منحرف می شود و برخلاف سنت آفرینش قدم برمی دارد.

حضرت علی -علیه السلام- می فرمایند:

دروغ تحول منطق از قرارالهی است!

منشأ دروغگویی ضعف درونی و خواری باطنی است. دروغگویان در ضمیر خود اسیر یک نوع ذلت و ناامنی روحی هستند و بر اثر ترس، عجز، نگرانی، زبونی، حقارت، حرص، طمع و دیگر عواملی نظیر اینها به بیماری دروغ مبتلا می شوند.

رسول اکرم -صل الله علیه و آله وسلم- می فرمایند:

دروغ گو، زبان به دروغ نمی گشاید مگر به سبب خواری و ذلتی که در نفس خویش احساس می کند.

علاج اساسی دروغ، تکبر و زورگویی در این است که مشکل روحی بیمار حل شود، ذلت درونی وی برطرف گردد و منشأ مضرش از میان برود وگرنه عمل ضد آنها را با تکلف و تصنع انجام دادن بیماری را ریشه کن نمی کند و بیمار را از اخلاق بد نجات نمی دهند.

چهارشنبه 9 تیر 1395  3:07 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh
دسترسی سریع به انجمن ها