نخستین زنی که اسلام آورد و برای خداوند عبادت کرد. بانویی که اموال زیادش را در راه اسلام تقدیم کرد. شخصی که همسرش رسول خدا(ص) بود و دختش سرور بانوان هر دو جهان، فاطمه زهرا(س). این ها وصف گوشه ای از زندگی حضرت خدیجه(س) است.
روزی رسول خدا(ص) در مسجد در حضور مردم در معرفی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) فرمودند: «ای مردم، آیا شما را خبر ندهم به بهترین انسانها؟ حسن و حسین(ع) جدّشان رسول خدا و جده ی آنها خدیجه(س) دختر خویلد اهل بهشت است.»(1)
حضرت علی(ع)، ایشان را «مبارکه» می خواندند و از نقش ممتاز حضرت خدیجه(س) در راه پیشرفت نهضت آزادی خواهانه پیامبر(ص) تجلیل می کردند.(2)
هم چنین امام حسن مجتبی (ع) نزدیکی خود با مادربزرگشان را اینگونه توصیف می کردند:
«... وَ کُنْتُ اَنا اَشْبَهُ النّاسِ بِخَدِیجَةَ الْکُبْری»؛ «... من شبیه ترین انسان ها [در سیما و منش] به مادر گرانقدرم خدیجه ام.»
حضرت امام حسین(ع) در خطبه ی معروفشان در روز جاودانه ی عاشورا، در برشمردن افتخارات خاندانشان برای سپاه یزیدیان بر مادربزرگ خود بالیدند و نام الهام بخش ایشان را پس از نام بلند و جاودانه ی پیامبر(ص) و حضرت فاطمه(س) و حضرت علی(ع) بیان کردند و فرمودند:
«همانا من فرزند دختر پیامبر شما هستم و مادربزرگم همسر پیامبر شما خدیجه(س) است... شما را به خدا سوگند آیا میدانید که مادربزرگم خدیجه(س) دختر خویلد، نخستین بانوی گرونده به اسلام و تصدیق کننده ی پیامبر و پیشتاز در یاری و حمایت اوست؟»(3)
هم چنین حضرت امام زین العابدین(ع) در بارگاه ستم پیشگان و یزیدیان و در آن شرایط حساس و سرنوشت ساز در معرفی خود در برابر مردم شام، ضمن بیانات روشن در مورد نسب شریف و تبار پر افتخار، نام پرشکوه و با عظمت مادر بزرگ گران مایه شان ،حضرت خدیجه(س) را در کنار نام بلند و تاریخ ساز پیامبر(ص) و علی(ع) و فاطمه(س) می آورد و خود را اینگونه معرفی می کنند:
«... انا ابن خدیجه الکبری؛ من فرزند خدیجه ی کبرایم.»
تربتی از جنس یاس
تربت و مرقد مطهر خدیجه با وفا(س)، به اندازه ای در نظر اهل بیت عصمت مورد احترام بود که کنار آن می آمدند و نماز و دعا میخواندند. روزی حضرت سید الشهداء(ع) کنار آن مرقد مطهر آمد و اشک ریخت و به نماز ایستاد و با این شعر به مناجات خداوند پرداخت.
«یا ربِّ یا ربِّ اَنتَ مولاهُ فاَرحَمُ عُبیداً اِلیک ملَجاةُ....؛
ای پروردگار من، ای پروردگار من، تو مولا و سرور من هستی. به این بنده کوچکت که جز تو پناهی ندارد رحم کن.»(4)
سلام بر بانو
در زیارتنامه ی ائمه ی معصومین(ع) و برخی از امامزادگان که از زبان معصوم به ما رسیده است، زائران آن امام یا امامزاده را فرزند خدیجه ی کبری(س) خطاب می کنند و به ایشان سلام می دهند تا همواره یاد و نام ایشان تجدید شود و نزد خداوند واسطه ی شفاعت قرار گیرند و همین نشانگر جایگاه والا و با عظمت آن بانوی با کرامت نزد خداوند کریم است.
در زیارت وارث می خوانیم:
«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ حُجَّةِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ عَلِيٍّ الْمُرْتَضَى، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ الْكُبْرَى…»(5)
پی نوشت:
1. سرور زنان جهان، اکرم السادات هاشمی نژاد، ص190.
2. فرهنگ جهاد - بهار و تابستان 1385، شماره 43 و 44 - نگاهی نو به زندگی یار و مشاور پیامبر، خدیجه علیهاالسلام
3. سرور زنان جهان، اکرم السادات هاشمی نژاد، ص190.
4. همان
5. مفاتیح الجنان
منبع: مقاله فرشته ی مهر، مجله پیام زن - مرداد و شهریور 1389 - شماره های 221 و 222 ؛ با تصرف و تلخیص.
