حصول اطمينان از اين كه دارو به بافت يا بخش مورد نظر بدن بيمار هدايت شود و همچنين اطمينان از ميزان داروي استفاده شده ، دو نمونه از مهم ترين مسائل پزشكي نوين هستند. اين امر به طور خاص براي درمان سرطان اهميت دارد. چون داروهاي شيمي درماني براي سلولهاي عادي و سرطاني مانند سم عمل ميكنند.
به خاطر ناسازگاري برخي مواد با بدن و دفع سريع آنها توسط سامانه ايمني بدن ، داروها به طـور موقت در داخل يك ساختار هماهنگ با سامانه ايمني بدن قرار ميگيرند و در هنگام نياز در موضع بیماری به سرعت از داخل آن آزاد ميشوند.
قورت دادن یک قرص معمولا كار آساني است اما هنوز هم خيليها فراموش ميكنند كه داروهاي خود را به موقع و به اندازه مصرف كنند و مقدار دارو يا دز دارو در خون افت و خيز دارد. چسبهاي دارويي كه به پوست ميچسبند ، از اين مشكلات جلوگيري ميكنند. اين چسبها در سال 1990 براي ترك اعتياد مورد استقبال قرار گرفت. مجموعه اي از اين چسبها چند هفته كه مورد استفاده قرار ميگرفت ، مقدار نيكوتين بدن را به تدريج كاهش ميداد و با اين كار فرد به مرور اعتیاد خود را از دست میداد. امروزه چسب های پوستي براي انتقال استروژن براي درمان بیماری های هورمونی ، نیتروگلیسیرین براي گلودرد ، اسكوپولامين براي بيماريهاي حركتي و دريا زدگي ، فنتانيل براي كنترل درد و كلونيدين براي فشار خون بالا مورد استفاده قرار ميگيرد. سالها تحقيقات به بررسي احتمالي و حد تحقق دارورساني تراپوستي (دارو رساني از پوست) اختصاص يافته است. اولين مدل موفق براي انتقال تراپوستي در سال 1979 ايجاد شد.
