اگر مدرس بميرد

پس از اينكه آيت الله مدرس طرح استيضاح سردار سپه (رضا خان) را تقديم مجلس كرد و روز تاريخي استيضاح (27 مرداد 1303) فرا رسيد، كارآگاهان شهرباني و پليسهاي آشكار و رجاله‏هاي مزدور، و چاقو كشان چريك و هوچيان داوطلب و امثال آنها در ميان گروه تماشاچيان كنجكاو، در حوالي مجلس پراكنده شدند و نگاههاي مظنون و كله‏هاي مشكوك همه جا به نظر مي‏رسيد و احساس مي‏شد. در حوالي ساعت ده صبح مدرس عصازنان به مجلس آمد و از همان بدو ورودش تعزيه شروع شد. هوكنان مزدور از دم در، طبق دستور شهرباني شروع به جنجال و اهانت را نسبت به مدرس گذاشتند. صداهاي قالبي «مرده باد مدرس» تمام صحن مجلس را پر كرد. مدرس در آن جنجال خطرناك نه تنها هراسي به خود راه نداد و دست و پاي خود را گم نكرد بلكه دست از متلك گويي هم نكشيد و مثل اينكه آن حوادث را كاملا عادي و با نظر حقارت نگريسته باشد برگشت و به آن دسته‏اي كه مرده باد مدرس مي‏گفتند، گفت: «اگر مدرس بميرد ديگر كسي به شما پول نخواهد داد» بالاخره مدرس هر طور بود خود را به سر سراي مجلس رساند. هنگاميكه از پله‏ها بالا مي‏رفت مجددا از صحن حياط صداي «مرده باد مدرس» شنيد، مدرس مجددا روي خود را برگردانيد فرياد كشيد و گفت «زنده باد مدرس، مرده با سردار سپه» اين جمله را چند نفر از وكلاي طرفدار سردار سپه شنيده غرغر كنان رد مي‏شوند و مدرس خود را به اطاق فراكسيون اقليت مي‏رساند. سردار سپه به مجلس مي‏آيد و حتي به او خبر مي‏دهند كه مدرس گفته است «مرده باد سردار سپه» از اين سخن خيلي اوقاتش تلخ مي‏شود و به خود مي‏پيچيد، مجددا از پائين صداي «مرده باد مدرس» بلند مي‏شود. مدرس از همان اطاق بالا، پنجره را باز كرده سر خود را بيرون آورده فرياد مي‏زند «زنده باد مدرس، مرده باد سردار سپه». به محض اينكه مدرس اين جمله را تكرار مي‏كند چند نفر از طرفداران دو آتشه سردار سپه از جمله سيد يعقوب انوار و يكي دو نفر ديگر با دوات و بادبزن و غيره به طرف مدرس حمله‏ور شده به او بناي ناسزاگويي را مي‏گذارند. اما سردار سپه كه قبلا هم شنيده بود مدرس چنين جمله‏اي را گفته اكنون هم با گوش خود همان جمله را مي‏شنود از جا در مي‏رود و به طرف مدرس حمله مي‏كند و يقه آن پيرمرد لاغر خسته را گرفته و او را با غضب كنج ديواري گذاشته مي‏گويد: «آخر سيد تو از من چه مي‏خواهي...؟!» آن پهلوان هم در آن حال كه مثل جوجه‏اي در چنگال آن ببر مازندران گرفتار بود باز ذره‏اي ترس از خود ظاهر نكرد و فورا با رشادت و عزم راسخ با لهجه رضايت بخش گفت: «مي‏خواهم كه تو نباشي!!!»

گفتني هاي تاريخ علي سپهري اردستاني