حدیث (1)
امام على عليه السلام :
اَدَّبتُ نَفسى فَما وَجَدتُ لَها بِغَيرِ تَقوَى الالهِ مِن اَدَبِ، فى كُلِّ حالاتِها وَ اِن قَصُرَت اَفضَلَ مِن صَمتِها عَنِ الكَذِبِ، وَ غيبَةِ النّاسِ اَن غيبَتَهُم حَرَّمَها ذُوالجَلالِ فِى الكُتُبِ، اِن كانَ مِن فِضَّةٍ كَلامُكِ يا نَفسُ فَاِنَّ السُّكوتَ مِن ذَهَبِ؛
به ادب و تربيت نفس خود پرداختم و براىآن / ادبى بهتر از تقواى الهى در تمام حالاتش نيافتم، و اگر از پس اين امر برنيامد / براى آن چيزى بهتر از دم فروبستن از دروغ نيافتم، و از غيبت مردمان، همانا غيبت آنان را / خداوند با عظمت در كتابها حرام كرده است، اى نفس، اگر سخن تو / نقره است، سكوت طلاست
اعلام الدين ص 273
