عد از خوردن شام ، شروع به صحبت كرديم . بيش تر من حرف مى زدم و او گوش مى كرد. متوجه شدم ، پاسى از شب گذشته است . برخاستم كه بروم . فرمود:
- كجا؟
- دير وقت است . بايد بروم .
- اين وقت شب خطرناك است . امشب را همين جا بمان و صبح كه هوا روشن شد، برو. مى دانستم كه تعارف نمى كند. گفتم : با كمال ميل ! چه چيزى بهتر از اين كه شبى را در خانه ى امام سپرى كنم .
امام عليه السلام به خدمتگزارش فرمود:
رختخوابم را به پشت بام (همان جايى كه شام را خورده بوديم ) بياور.
حضرت آماده شد كه برود و بخوابد.
مثل هر شب ، كارهاى روزانه را در ذهنم مرور كردم . به اين مى انديشيدم كه من ، احمد بزنطى كجا و اين همه سعادت كجا! چنين افتخار نصيب چه كسى شده كه امام رضا عليه السلام او را براى شام دعوت كند، اسبش را براى آمدن او بفرستد، با هم شام بخورند و از همه مهم تر، در رختخواب امام بخوابد. هر چه بيشتر به اين موضوع فكر مى كردم ، احساس مى نمودم كه در آسمان ها پرواز مى كنم و اوج مى گيريم ، به حدى كه تيز پروازترين پرنده هم به من نمى رسد. در همين افكار غوطه ور بودم كه حضرت گفت :
- بزنطى !
- بله !
- مى خواهم از جدم ، امير مؤ منان على عليه السلام جريانى را برايت تعريف كنم ؟
- البته !
- روزى زيد بن صوحان مريض شده و على عليه السلام به عيادتش رفته بود. امير مؤ منان به خاطر اين كه زيد دچار غرور و تكبر نشود - كه شخصى بزرگوار چون امام به عيادتش رفته است - به او گفت : ((مبادا به مردم فخر بفروشى و خود را برتر از آنان بپندارى ! ملاك برترى به تقواست )). حال ، من نيز همان توصيه را به تو مى كنم ؛ دوست دارم براى خدا فروتنى كنى .
افتادگى آموز اگر طالب فيضى هرگز نخورد آب ، زمينى كه بلند است
سپس ((شب بخير)) گفت و از پله ها پايين رفت .
از افكارى كه به ذهنم خطور كرده بود، شرمنده شدم . پس از رفتن امام ، در رختخوابش خوابيدم . ملافه را تا زير چانه ام كشيده و به ستاره هاى آسمان خيره شدم . گويى آن شب در آسمان هم به خاطر خوشبختى من ، جشن بر پا بود و همه جا با نور ستاره ها چراغانى شده بود.
آن قدر به ستاره هاى چشمك زن نگاه كردم تا با همان احساس لطيف خوابم برد.(2)
- پاورقی -
2 - بحار الانوار، ج 49، ص 36.
