بومادران

بومادران
 از گیاهانی است که تاریخ استفاده از آن برای درمان بیماری ها ، باید به زمان های خیلی قدیم نسبت داده شود . این گیاه به ارتفاع 20 تا 90 سانتی متر می رسد . برگ های آن دارای بریدگی های زیاد و باریک و بدون دم برگ است . گل های سفید رنگ آن به صورت کاپیتول کوچک و مجتمع به گل آذین در قسمت انتهایی ساقه قرار گرفته اند . قسمت های مورد استفاده این گیاه سر شاخه های گل دار و برگ آن است که طعم تلخ و بوی قوی دارند . سرشاخه های گلدار بومادران دارای اسانس نوعی هیتروزید مولد اسید سیانیدریک یه مقدار 3 میلی گرم درصد ، اینولین ، مواد چرب ، مواد معدنی ، تانن و غیره است .
در قرون اولیه از بومادران برای بند آوردن خون و علاج زخم هایی که باخونریزی همراه بود استفاده می کردند . در قرون وسطی از این گیاه برای بند آوردن خونریزی های بینی ، اختلالات قاعدگی ، بیخوابی ، اختلالات بینایی ، وجود خون در ادرار ، اخلاط خونی، صرع استفاده می کردند . علاوه بر موارد ذکر شده از بعضی اثرات و خواص همین گیاه شامل موارد زیر می شوند
ضد نفخ ، ضد ورم ، ضد اسپاسم ، مقوی معده ، تقویت رگ های واریسی ، کاهش پرفشاری خون ، برطرف کننده ی مشکلات روده ای و معده ای ، از جمله اسهال و دل درد ، ضد عفونی کننده مجاری ادرای ، کاهنده ی قند خون ، با وجودی که بومادران جزو گیاهانی با حداقل عوارض جانبی است ممکن است به طور معدود باعث درماتیت شود . ایجاد این حساسیت مربوط به گواینولیدها از جمله آلفا _ پروکسی آنی فولید می باشد.