كودك از شكل فيزيكي خود با نگاه كردن به آيينه آگاه مي‌شود و وقتي ما احساسات او را منعكس كنيم او اين انعكاس احساسات خودش را خواهد شنيد و از آن‌ها هم آگاه خواهد شد.

عمل آيينه اين است كه تصوير را همان‌گونه كه هست منعكس مي‌كند بدون اين‌كه در اين انعكاس تصوير، تملق كند يا مرتكب اشتباه شود. ما مسلما آيينه‌اي نمي‌خواهيم كه به ما بگويد: ”تو قيافه وحشتناكي داري. توي چشمانت خون پر شده و صورتت هم پف كرده. روي هم رفته يك آدم شلخته و بدسليقه شده‌اي. بهتر است فكري به حال خودت بكني.“

پس از آن‌كه چندين دفعه خودمان را در چنين آيينه سحرآميزي ديديم مثل طاعون از آن فرار خواهيم كرد. ما از آيينه انتظار داريم كه تصوير واقعي‌مان را نشان بدهد نه اين‌كه برايمان موعظه كند. ما شايد از تصويري كه در آيينه مي‌بينيم خوشمان نيايد با اين حال ترجيح مي‌دهيم كه خودمان در مورد نحوه آرايش دفعه بعدمان تصميم بگيريم.

وظيفه يك آيينه عاطفي اين است كه احساسات را همان گونه كه هستند منعكس سازد بدون اين‌كه آن‌ها را تحريف كند و از حالت اصلي‌شان خارج سازد:

انگار خيلي عصباني هستي.

انگار خيلي ازش متنفري.

انگار كل اين ماجرا تو را بيزار كرده است.

اين جملات براي كودكي كه چنين احساساتي در خود دارد ياري‌كننده‌تر و مفيدتر از هر گونه برخورد ديگر خواهند بود. اين جملات به طور واضح به كودك نشان مي‌دهند كه داراي چه احساساتي است. وقتي تصوير چه در آيينه شيشه‌اي و چه در آيينه احساسي آشكار و واضح‌ باشد، فرصتي پيش خواهد آمد تا صاحب اين تصوير به طور ابتكاري خودش را بيارايد و تغيير دهد.

منبع: مجله موفقیت - محمود جوادي