بسم الرب الحسين
نهم دي ميوهي شيرين درخت بصيرت مردم
و
گراميداشت نهم دي به معناي گراميداشت ارزشهاي بزرگ است.
امام خميني (ره) : اين محرم و صفر است كه اسلام را نگهداشتهاست.
ما شمر را لعنت ميكنيم، براى اينكه ريشهى شمرشدن و شمرى عملكردن را در دنيا بِكَنيم؛ ما يزيد و عبيداللَّه را لعنت ميكنيم،براى اينكه با حاكميت طاغوت، حاكميت يزيدى، حاكميت عيش و نوش، حاكميت ظلمِ به مؤمنين در دنيا مقابلهكنيم. حسينبنعلىعليهالسّلام قيامش براى اين بود كه بينى حاكميتهاى عليه ارزشهاى اسلامى و انسانى و الهى را بهخاك بمالد و نابود كند؛ و همينكار را هم امام حسين عليهالسّلام با قيام خود كرد. امام خامنهاي حفظه الله
*****
۹دي ترجمهي عاشوراست به زبان انقلاب اسلامي. ۹ دي تجربهي عاشوراست به زبان بسيجيان خامنهاي كه ميتوان تا كربلا رفت؛ اما با حسين عليه السلام برگشت تا زينب سلام الله عليها به اسيري نرود.
۹دي اگرچه روز بود اما شب قدر انقلاب اسلامي بود و فرشتهها شهدايي بودند كه همراه با ما ستارههاي حضرت ماه “اَينَ عَمّار” خامنهاي را با حضور خود لبيك گفتند. تقدير ما را خدا در شب قدر انقلاب اسلامي خوب نوشت. ما دراين شب قدر؛ در شب قدر انقلاب اسلامي؛ به جاي قرآن، قرآن ناطق را، امر حضرت سيدعلي را بر سر خود گذاشتيم. ۹دي ما گفتيم؛ الهي العفو از اَينَ عَمّار ..... و خدا ما را بخشيد، به آبروي شهدا.
۹دي تجلي شهدا بود. من بودم و تو بودي و ما بوديم و مادر شهيدي و فوج فوج شهدايي كه آمده بودند تا سلام ارباب بيكفن را به ما برسانند: “السلام عليك يا اباعبدالله.” آنانكه شهدا را در ۹ دي نديدند، چشم صورت گشوده بودند، نه چشمهي بصيرت. چشم ها را بايد شست.
۹دي حيات دوبارهي ما بود. اگر امام خامنهاي گفت؛ اَينَ عَمّار؟! ..... رهبرا! ما همه عمار. ۹ دي جلوهي عمار بود. ۹دي ما با شهدا، اما با خشم عاشورايي آمده بوديم. از خشم آشوب عاشورا آمده بوديم. از خشم لشكريان عمر سعد كه باز هم خيمهي حسين عليه السلام را آتش زدند. “يا خيل الله اركبي و بالجنت ابشري”.
ما در ۹دي حرفمان به امام خامنهاي اين بود: “ولله ان قطعتموا يميني، اني احامي ابدا عن ديني” ؛ كه ما فرزندان علمدار كربلاييم. هر درس كه لازم بود عباس عليه السلام به ما داده است.
*****
اگر ۲۲ بهمن ۵۷ روز پيروزي جمهوري اسلامي بود اما ۹ دي ۸۸ روز مهمتري است. از آنرو كه معلوم آمد در اين روز انقلاب اسلامي شكست ناپذير است.
از اين پس هر روز براي ما ۹دي است. جمهوري اسلامي كه در راس آن ولايت فقيه نباشد، عينا نظام طاغوت است. ما به جمهوري اسلامي نه يك كلمه كم و نه يك كلمه زياد، اما فقط به شرط ولايت فقيه راي “آري” داديم. اگر ۱۲ بهمن ۵۷ به امام خميني و با حضور تاريخي خود از فرودگاه تا بهشت زهرا “آري” گفتيم و اگر ۱۴ خرداد ۶۸ بيعت كرديم با امام خامنهاي، در ۹ دي ۸۸ “نه” گفتيم به دشمنان مشترك خميني و خامنهاي. با اين همه ۹ دي ۸۸ ريشه در ۲۲ بهمن ۵۷دارد، همچنان كه “لا اله” ما ريشه در “الا الله” دارد.
نظامي كه بعد از ۲۲ بهمن ۵۷ سر كار آمد جمهوري اسلامي بود، اما بعد از ۳۰ سال شجرهي طيبه جمهوري اسلامي نياز مبرم به هرس داشت. ۹ دي ۸۸ فرزندان انقلاب اسلامي بريدند شاخ و برگ هاي زائد اين درخت را. ۹دي ۸۸ روز حجامت جمهوري اسلامي بود.
۲۲ بهمن ۵۷ روز بعثت دوباره محمد(صليالله و عليه و آله) بود؛ روز برانگيخته شدن امام خميني ، و ۹ دي ۸۸ روز تثبيت ولايت مستمر “علي(عليه السلام)” بود. روز “نه” گفتن به دشمنان سيدعلي. ما در ۱۴ خرداد ۶۸ با امام خامنهاي بيعت كرديم اما ۹دي اعلام برائت كرديم از دشمنان خامنهاي. ۹ دي دير اتفاق افتاد اما دير يا زود بايد اتفاق مي افتاد.
۹دي حرف حساب ما اين بود؛ تا ظهور حضرت بقيه الله، جز جانشين حضرت روح الله؛ حضرت ماه علمداري براي انقلاب اسلامي متصور نيست. ۲۲ بهمن ۵۷ و ۹ دي ۸۸، دو روي يك سكهاند.
و ما دريوم الله ۹ دي ۸۸ حرف حساب مان اين بود: اجازه نمي دهيم آه حضرت ماه گره بخورد به سينهي چاه.
ما اگر بوديم “علي عليه السلام” تنها نميماند. ما اگر بوديم سرشمر را ميبرديم. ما يك ملت مالك اشتريم. فرزندان عباسعليه السلام.
و عجب روزي بود، يوم الله ۹ دي هشتاد و اشك. (گزيدهاي از دلنوشتهي حسين قدياني)
