ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺳﻢ ﺑﻮﺩ
ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭ ﺩﻳﺪﻱ ﺁﺭﺯﻭ ﻛﻨﻲ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺻﺪﻙ ﺩﻳﺪﻱ ﺁﺭﺯﻭ ﻛﻨﻲ.
 ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻱ ﺍﺭﺯﻭ ﻛﻨﻲ، ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ،
ﻗﺎﺻﺪﻙ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﺩ ﻣﻲ ﺑﺮﺩ، ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﺎﻧﺪﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎﻧﺪ، ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺕ ﻛﺮﺩ، ﺭﻫﺎ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ.
ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺩﻟﻬﺎﻳﺘﺎﻥ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﺍﻛﺪ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﺏ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﻔﺎﻓﻴﺘﺶ ﻳﻚ ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻛﺪﺭ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻮ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺩ، ﺑﻪ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭﻳﺎ، ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﺭﻱ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
 

آرزوداشتن روبایستی ازکاربرآرزوکاربرراسخونی یادگرفت.