امر به نماز
دیگر وظیفه در قبال نماز «امر» به آن است . امر به معروف از فرایض بزرگ مکتب ماست و برترین معروفها نماز است . معروفی که اگر در جامعه آن گونه کهدین خواسته مطرح باشد، ریشه بسیاری از منکرات خشکانده میشود از ویژگیهایمردان خدا آن است که «امر» به نماز دارند . قرآن کریم در مورد حضرت اسماعیل صادق الوعد (که این غیر از اسماعیل فرزند حضرت ابراهیم است (1) ) میفرماید:
«. . . و کان یامر اهله بالصلوة والزکوة . . . ; (2) و این پیامبر پیوسته خاندان خود را امر به نماز و زکات میکرد . . .» .
و در مورد دیگر خطاب به پیامبر (ص) میخوانیم:
«و امر اهلک بالصلوة واصطبر علیها . . . ؛ (3) و خانواده خود را به نماز دستور ده و بر انجام آن شکیبا باش . . .» .
در این دو آیه بر «امر» اهل به نماز تاکید ویژه است، چرا که اصلاح بنیان خانواده زیربنای سایر اصلاحات است . اگر خانوادهها، الهی شدند جامعه الهی خواهد شد . بر این اساس است که در دو آیه فوق سخن از امر کردن خانواده به نماز است و این در حقیقت راهی برجسته برای نجات خانواده از آتش است همان کهدر آیه شش سوره تحریم آمده است:
«یا ایها الذین آمنوا قوا انفسکم و اهلیکم نارا وقودها الناس والحجارة . . . ; ای کسانی که ایمان آوردهاید خود و خانواده خویش را از آتشی که هیزم آن انسانها و سنگهاست نگه دارید» .
از این آیه میتوان رسالتسنگین پدر و مادر را در تربیت معنوی فرزندان استفاده کرد .
در روایتی از پیامبر گرامی اسلام میخوانیم:
«الا کلکم راع و کلکم مسؤول عن رعیته فالامیر علی الناس راع و هو مسؤول عنرعیته والرجل راع علی اهل بیته و هو مسؤول عنهم فالمرئة راعیة علی اهل بیتبعلها و ولده و هی مسؤولة عنهم الا فکلکم راع و کلکم مسؤول عن رعیته; (4) بدانید همه شما نگهبانید و همه در برابر کسانی که مامور نگهبانی آنها هستید مسؤولید . امیر و رئیس حکومت اسلامی نگهبان مردم است و در برابر آنهامسؤول است مرد نگهبان خانواده خویش است و در مقابل آنها مسؤول، زن نیز نگهبان خانواده شوهر و فرزندان است و در برابر آنها مسؤول میباشد . بدانیدهمه شما نگهبانید و همه شما در برابر کسانی که مامور نگهبانی آنها هستید مسؤولید» .
اینها برخی از وظایفی بود که ما در قبال نماز - این امانتبزرگ الهی - داریم امید که امانتداری شایسته باشیم و در انجام وظایفخویش کوتاهی نکنیم .
پی نوشت ها:
1) تفسیر البرهان، ج3، ص15 .
2) مریم (19) آیه 55 .
3) طه (20) آیه 132 .
4) مجموعه ورام، ج1، ص6
