همان دلايلى كه باعث شد ولادت امام زمان (عليه السلام) از دشمنان و مخالفان مخفى بماند، سبب غيبت او نيز گشت.
امام زمان (عليه السلام) را در روايات به حضرت موسى (عليه السلام) تشبيه كرده اند(1) كه فرعونيان به انگيزه از بين بردن او همه زنان حامله و همه شيرخوارگان آن دوران را مورد هجوم قرار دادند و همه پسران نوزاد را از دم تيغ گذراندند.
عبّاسيان براى حفظ پايه هاى حكومت غاصبانه خويش و جلوگيرى از پديد آمدن آخرين وصى پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) كه از بين برنده همه ستمگران و جبّاران معرفى شده بود، براى هر جنايتى آمادگى داشتند.
در سال 260 كه حضرت مهدى(عليه السلام) از حجره بيرون آمد وعموى خود «جعفر كذّاب»را به كنار زد و بر جنازه پدر بزرگوارش نماز خواند(2) و با اين عمل آغاز امامت خويش را اعلام فرمود، عوامل حكومت عبّاسى به فكر دسيسه افتادند و به شهادت او كمر بستند.
خداوند متعال آخرين حجّت خويش را با قدرت مطلقه خود از همان آغاز امامت، در پس پرده غيبت قرار داد تا او را از توطئه هاى دشمنان در امان بدارد و از كشته شدن او جلوگيرى به عمل آورد.
(يُريدونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللّهِ بِأفْواهِهِمْ وَاللّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِروُنَ)(3)
«مى خواهند نور خدا را با دهان هاى شان خاموش كنند; در حالى كه خداوند نور خويش را كامل خواهد ساخت، اگر چه براى كافران ناخوشايند باشد.»
---------------------------------------------------
(1) منتخب الاثر، ص 301 .
(2) ينابع المودة، ص461. كمال الدين، صفحه . در برخى كتب آمده است كه «ابو عيسى بن متوكل» به امر «معتمد عبّاسى» بر امام(عليه السلام) نماز خواند.
(3) سوره صف(61)، آيه 8.
----------------------------------
واحد تحقيقات مسجد مقدّس جمكران
www.m-mahdi.com
