درک عظمت خدای متعال در عبادت
عبادتبرای خداست. باید عظمت خدا را در حال عبادت درک کرد و مانند فرد ذلیل و خاضع در برابر او ایستاد و کرنش نمود؛ چنان که معصومین(علیهم السلام)در حالعبادت و نماز چنین حالتی برای شان پیش می آمد و با تمام وجود مجذوب پروردگار می شدند. درباره ی امام سجاد(علیه السلام) آمده است: «أنه کان یتوضاء لصلاه یصفر لونه فیقول له أهله: ما هذا الذی یعتادک عند الوضوء؟ فیقول: أتدرون بین یدی من ارید أن أقوم؟؛(1) آن حضرت هرگاه برای نماز وضو می گرفت، رنگ مبارکش تغییر می کرد و به زردی می گرایید. خانواده اش می پرسیدند: این چه حالتی است که در هنگام وضو دارید؟ در پاسخ می فرمود: هیچ می دانید می خواهم در برابر چه کسی قیام کنم؟» عظمت و کبریای حق تعالی چنانبر امام سجاد(علیه السلام) تأثیر می گذاشت که خود را محو در جمال او می دید.
هم چنین درباره ی آن حضرت نقل شده است: «اذا قام إلی الصلاه أخذتهالرعده فیقول لمن یسأله: ارید أن أقوم بین یدی ربی و اناجیه فلهذا تأخذنی الرعده؛(2) هرگاه امام سجاد(علیه السلام) برای اقامه نماز حرکت می کرد، لرزه بر اندامش می افتاد و چون کسی از او می پرسید، می فرمود: چون می خواهمبه طاعت پروردگارم قیام کنم و با وی راز گویم، لرزه بر اعضایم می افتد».
پی نوشت ها:
1. کشف الغمه فی معرفه الائمه، ج2، ص261.
2. همان.
