عبادت با تهدیدهای دشمن
«عفیف کندی» از افرادی است که صحنه های نماز پیامبر(صلی الله علیه وآله) را در مسجدالحرام شاهد بوده است. وی از نماز نخستین روزهای بعثت نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) خبر داده است و آن را چنین توصیف می کند: در روزگار جاهلیت وارد مکه شدم و همراه عباس بن عبدالمطلب به مسجدالحرام رفتیم. ناگهان دیدم که مردی آمد و در برابر کعبه ایستاد. آن گاه پسری را دیدم که آمد و در طرف راست او ایستاد؛ چیزی نگذشت زنی را دیدم که آمد و پشت سر آنهاقرار گرفت و من مشاهده می کردم که این دو نفر به پیروی از آن مرد، رکوع و سجود می نمودند. این منظره بی سابقه، حس کنج کاوی مرا تحریک کرد و جریان رااز عباس پرسیدم. عباس آنها را به من معرفی کرد.(1)
رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در آغاز بعثت، مورد ظلم و ستم کفار قریش قرار می گرفت و پس از فوت عمویش ابوطالب و همسرش خدیجه کسی نبود که از او حمایت کند و مشرکان بارها به او اذیت و آزار می رساندند. روزی پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در مسجد الحرام مشغول نماز بود و سردمداران قریش در آن جا جلسه ای تشکیل داده بودند. «عقبه بن ابی معیط» شکمبه شتر آلوده به کثافات را آورد ودر حالی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در سجده بود، آن را بر پشت حضرتانداخت و جمعیت حاضر خندیدند! حضرت به همان حال در سجده بود تا دختر کوچکش فاطمه (علیهاالسلام) آمد و کثافات را از پشت پدر برداشت. سپس رو به جماعت کرد و آنها را مورد ملامت و سرزنش قرار داد.(2) این رفتار فاطمه (علیهاالسلام) سرمشق خوبی برای فرزندان مسلمان است تا هنگامی که پدر و مادرش در معرض خطر و تهدید قرار گرفتند، از آنها دفاع نمایند.
امام حسین(علیه السلام) در ظهر عاشورا با وجود رگبار مداوم دشمن، نماز را برگزارکرد و آخرین عبادت را زیر رگبار تیرها با کمال آرامش قلب به جای آورد. دو رکعت نماز خوف خواندند، در حالی که دو تن از اصحاب آن حضرت به نام «ظهیر بنقین» و «سعید بن عبدالله حنفی» با سپر قرار دادن خود، تیرها را از امام(علیه السلام) دفع می کردند. وقتی نماز به آخر رسید، سعید که سیزده تیردر بدنش نشسته بود، به زمین افتاد. امام(علیه السلام) به او فرمود: أنت امامی فی الجنه؛(3) تو در بهشت در جلو رویم قرار داری».
پی نوشت ها:
1. فروغ ایدیت، ج1، ص243.
2. السیره النبویه، ص296.
3. مقتل الحسین(علیه السلام)، ص 265و266.
