قیام بعد از دو سجده

قیام بعد از دو سجده

   بیان شد که برخاستن از سجده اشاره به نشستن و برخاستن روز قیامت دارد. مردم قبل از قیامت همه در خاک آرمیده‌اند، وقتی صور اصرافیل دمیده شد، سر از خاک بر می‌دارند و این نشست و برخاست در نماز شبیه به آن است. وقتی که ما از سجده سر برداشته و قیام می‌کنیم، می‌گوییم: "خدایا به یاری تو بر می‌خیزیم و می‌نشینیم" تا در روز قیامت هنگام برخاستن از خاک بگوییم: خداوندا به یاری تو برخاستیم و قیام کردیم.

نمازگزار در مقام این ذکر، به حول و قوة الهی اعتماد دارد و می‌داند که مبدأ او خداست و رجوعش نیز به سوی خداست. حاصل چنین اعتمادی استکه خود و دیگران را بریّ از حول و قوه دیده و آن را ویژۀ خدا می‌داند.1

وقتی نمازگزار بعد از دو سجده و تواضع در مقابل خداوند، سرش را برمی­دارد، خداوند به ملائک ندا می­دهد که: "ای ملائک بدانید که این بنده را به سبب تواضعش در سجده، همچون سر از سجده بلند ­کردنش، بلندی و رفعت می­بخشم.2

1 . محسن طالعی نیا زنجانی، فلسفه نماز در اسلام، 489.