حق نماز
و حق نماز این است که بدانى که آن کوچ کردن به سوى خدا عزّوجلّ است و تو در هنگام نماز در برابر خداى عزّوجلّ ایستادهاى. وقتی این معنى و موقعیت را دانستى، در موضع بندهاى مىایستى که ذلیل و بیمقدار و آرزومند و ترسان و امیدوار و بیمناک و فروتن و التماسکننده است و خداوند تعالی را که در برابر او ایستاده است با سکون و وقار خود، بزرگ میدارد و در این حال از صمیم قلب به نماز رو مىآورى و آن را با حدود و حقوقش به پا میدارى.1
[1]. مجلسی، بحار الأنوار، ج71، ص 4، باب 1 جوامع الحقوق
