زندگی زیباست

خدا عظیم نیست ، او عظمت است . خدا مهربان نیست،او مهربانی است . خدا عاشق نیست،او عشق است و این عظمت و مهربانی توسط ما فرصت حضور می‌یابد؛وقتی دست ناتوانی را می‌گیریم و یا با عشقی خالصانه به حرف‌های انسانی تنها و درمانده گوش می‌سپاریم و گره از کار کسی می‌گشاییم . جهان در انتظار ظهور همه ماست . کار خدا خلق انسان بود و رسالت انسان تجلی خداوند بر زمین . انسان نردبانی است که از طریق آن،خداوند از فراز آسمان در زمین تجلی می‌یابد . ما عظیم‌تر از آن هستیم که می‌پنداریم .

" سی.پی.آر " بیمارستان جای جالبیست،آدم هایی که بیرون از آن تند و تند قدم میزنند ،گریه میکنند ،دعا میکنند ،حالشان بهتر از بیماری که برای زنده ماندن با دستگاه شوک دست و پنجه نرم میکند نیست.

آدم های بیرون از اتاق از یک چیز میترستند از "نبودن" !

از نزدن ضربان قلب عزیزترین شخص دنیایشان ،از جای خالیه یک آدم.

اتاق شوک جای بد و جالبیست ،تمام قول های عالم پشت دَرش داده میشود ،تمام خاطرات مرور میشود !تمام خوبی هایش یادآوری میشود !

حالا چشمتان را ببندید. بدترین آدم زندگیتان را درون این اتاق تصور کنید.

فرض کنید تنها کسی هستید که او دارد ،به خوبی هایی که قبلا به شما کرده فکر کنید،به جای خالیش .

نبود آدم ها را هیچ کینه ای پر نمیکند!

لطفاً در زندگیتان یک اتاق سی پی آر ،یک اتاق شوک داشته باشید 

و خوبی های آدم های بدِ دنیایتان را احیا کنید .

بعضی روزها امروزمان به فردا نمیرسند 

خدا عظیم نیست ، او عظمت است . خدا مهربان نیست،او مهربانی است . خدا عاشق نیست،او عشق است و این عظمت و مهربانی توسط ما فرصت حضور می‌یابد؛وقتی دست ناتوانی را می‌گیریم و یا با عشقی خالصانه به حرف‌های انسانی تنها و درمانده گوش می‌سپاریم و گره از کار کسی می‌گشاییم . جهان در انتظار ظهور همه ماست . کار خدا خلق انسان بود و رسالت انسان تجلی خداوند بر زمین . انسان نردبانی است که از طریق آن،خداوند از فراز آسمان در زمین تجلی می‌یابد . ما عظیم‌تر از آن هستیم که می‌پنداریم .

حواستان به داشته های زندگیتان باشد.

اینکه یک رابطه ی با کیفیتِ عاشقانه را

به خاطر چند رابطه ى نصفه و نیمه اجتماعی ، از دست می دهید ، 

از دست دادنِ کمی نیست !

اینکه یک فردِ مناسب وایده آل را

با افرادی که اسم رابطه شان هم حتی " دوستیِ معمولی " ست عوض می کنید ، 

تعویضِ ساده ای نیست ! 

یادتان نرود که چه چیزی را

در قبالِ چه از دست می دهید ...

نکند برای برداشتن چند تکه سنگ زیبا از روی زمین ، 

الماسِ باارزشی را که در دست دارید ، از دست بدهید ! 

نگاهتان به دستِ خودتان باشد ، 

به اَلماستان ! 

زمین ،

همیشه پر از تکه " سنگ های بی ارزش " است.

همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم

 که وقتی یک روز ، روزِ ما نبود 

بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم 

و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید

  "حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،

 حالا ولش کن مهم نیست، 

فدایِ سرت" .

میدانید آدم هر چقدر هم قوی باشد 

باید کسی را داشته باشد

 که حالِ بدش را بفهمد 

که نگذارد 

به حالِ خودش بماند

کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد...

"کاسپارف" شطرنج باز معروف در بازی شطرنج به یک آماتور باخت!

همه تعجب کردند و علت را جویا شدند؛ او گفت اصلاً در بازی با او نمیدانستم که آماتور است، برای این با هر حرکت او دنبال نقشه ای که در سر داشت بودم؛ گاهی بخیال خود نقشه اش را خوانده و حرکت بعدی را پیش بینی میکردم. اما در کمال تعجب حرکت ساده دیگری میدیدم، تمرکز میکردم که شاید نقشه جدیدش را کشف کنم ...

آنقدر در پی حرکتهای او بودم که مهره های خودم را گم کردم؛ بعد که مات شدم فهمیدم حرکت های او از سر بی مهارتی بود!!

 بازی را باختم اما درس بزرگی گرفتم. «تمام حرکت ها از سر حیله نیست آنقدر فریب دیده ایم و نقشه کشیده ایم که حرکت صادقانه را باور نداریم و مسیر را گم میکنیم و میبازیم!» 

بزرگ ترین اشتباهی که ما آدما در رابطه‌هامون میکنیم این است که: «نیمه میشنویم، یک چهارم میفهمیم، هیچی فکر نمیکنیم، و دو برابر واکنش نشان میدهیم»

ماهیمون هی می خواست یه چیزی بگه، تا دهنشو باز می کرد، آب می رفت تو دهنش و نمی تونست بگه. از توی آکواریوم و درش آوردم.

از خوشحالی بالا و پایین میپرید. دلم نیومد بندازمش تو آب، اونقدر بالا پایین پرید خسته شد خوابید.

دیدم تا خوابه بهترین موقست بذارمش توی آکواریوم، ولی الان چند ساعته بیدار نشده.

یعنی فک کنم بیدار شده دیده انداختمش اون تو قهر کرده خودشو زده به خواب.

این داستان رفتار ما با بعضی از آدمهای اطرافمونه. دوسشون داریم، دوسمون دارن، ولی اونارو نمی فهمیم. فقط تو دنیای خودمون داریم بهترین رفتار رو با اونا می کنیم

مراقب رفتارمون با اطرافیانمون باشیم.

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻡ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﯿﻤﺶ!

ﮐﻪ ﺣﺴﺶ ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻢ!

ﭼﺎﯾﯽای ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ ﻭ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩﯾﻢ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻮﺩ...

ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺯﺑﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻦ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻮﺩ...

ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯿﻬﺎﻣﺎﻥ، ﺷﯿﻄﻨﺖﻫﺎ، ﺁﻫﻨﮓﻫﺎﯼ ﻧﻮﺟﻮﻭﺍﻧﯿﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﻮﺩ...

ﺍﻣﺎ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ...

ﭼﺎﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏُﺮﻏﺮ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﯾﺎ ﭘﺮ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ!

ﺳﺮﺩ ﯾﺎ ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ!

ﺯﻭﺭ ﺯﺩﯾﻢ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺑﺪﻭﯾﻢ!

ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺳﺎﮐﺖ ، ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺗﻮﭘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﻮﺑﯿﺪﯾﻢ!

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﯾﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﺷﺎﯾﺪ!

ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ، ﺭﻓﯿﻖ ﺟﺎﻧﻢ، ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯾﻬﺎﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﺪﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﯾﻢ،

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ، ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻥ...

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺱ ﻭ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ.

ﺭﻭﺯ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻦ، ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻮﯾﯿﺪﻥ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺭﯾﺶ،

ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻮﺳﯿﺪﻥ ﺩﺳﺖ ﭘﺪﺭﺕ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﯿﻠﺮﺯﺩ،

ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺖ،

ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﯾﮏ ﺩﻭﺳﺖ،

ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺕ،

ﯾﺎ ﯾﮏ ﺑﻮﺳﻪٔ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ ﺣﺘﯽ،

ﺭﻓﯿﻖ ﺟﺎﻧﻢ! ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ،

ﺍﻣﺎ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻧﺪﮔﯿﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩ، ﻧﻔﺴﺸﺎﻥ ﮐﺸﯿﺪ.

ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ...

ربطی نداره متأهلی یا مجرد،

مکث را تمرین کن.

گاهی زندگی سخت است و گاهی ما سخت ترش میکنیم!

گاهی آرامش داریم، خودمون خرابش میکنیم!

گاهی خیلی چیزارو داریم اما محو تماشای نداشته هامون میشیم!

گاهی حالمون خوبه اما با نگرانی فردا خرابش میکنیم!

گاهی میشه بخشید اما با انتقام ادامش میدیم!

گاهی میشه ادامه داد اما با اشتیاق انصراف میدیم!

گاهی باید انصراف داد اما با حماقت ادامه میدیم!

و گاهی...

گاهی...

گاهی...

 تمام عمر اشتباه میکنیم و نمیدونیم یا نمیخوایم بدونیم!

کاش بیشتر مراقب خودمون، تصمیماتمون و گاهی‌های زندگیمون باشیم.

 کاش یادمون نره که فقط:

"یکبار زنده‌ایم و زندگی میکنیم،

فقط یکبار"

مرد جوان فقیر و گرسنه ای دلتنگ و افسرده روی پلی نشسته بود 

و گروهی از ماهی‌گیران را تماشا می کرد، 

در حالیکه به سبد پر از ماهی کنار آنها چشم دوخته بود. 

با خود گفت: کاش من هم یک عالمه از این ماهی ها داشتم. 

آن وقت آن ها را می فروختم و لباس و غذا می خریدم.

یکی از ماهی‌گیران پاسخ داد: 

اگر لطفی به من بکنی هر قدر ماهی بخواهی به تو می دهم.

-:این قلاب را نگه دار تا من به شهر بروم و به کارم برسم.

مرد جوان با خوشحالی این پیشنهاد را پذیرفت. 

در حالیکه قلاب مرد را نگه داشته بود،

 ماهی ها مرتب طعمه را گاز می زدند و یکی پس از دیگری به دام می افتادند. 

طولی نکشید که مرد از این کار خوشش آمد و خندان شد.

 مرد مسن تر وقتی برگشت، گفت: همه ی ماهی ها را بردار و برو 

اما می خواهم نصیحتی به تو بکنم. دفعه 

بعد که محتاج بودی وقت خود را با خیال‌بافی تلف نکن. 

قلاب خودت را بنداز تا زندگی ات تغییر کند،

 زیرا هرگز آرزوی ماهی داشتن تور ما را پر از ماهی نمی کند

زنده بودن حرکتی است افقی

از گهواره تا گور ......

اما زندگی کردن حرکتی است عمودی

از فرش تا عرش......

زندگی یک تداوم بی نهایت اکنون هاست.

ماموریت ما در زندگی

 "بی مشکل زیستن " نیست

"با انگیزه زیستن است

"سلطان دلها"باش

 اما دل نشکن.

 بگذار همه عاشقت باشن

 اما تو عاشق یک نفر باش

 پله بساز اما از کسی بالا نرو

دورت راشلوغ کن

 اما در شلوغی ها خودت را گم نکن

"طلا" باش اما خاکی

زندگى مثل يک كامواست

از دستت كه در برود، مى شود

كلاف سر در گم،گره مى خورد، میپيچد به هم، گره گره مى شود،بعد بايد صبورى كنى، گره را به وقتش با حوصله وا كنى

زياد كه كلنجار بروى، گره بزرگتر مى شود، کورتر مى شود

يک جايى ديگر كارى نمى شود كرد، بايد سر و ته كلاف را بريد

يک گره ى ظريف و كوچک زد، بعد آن گره را توى بافتنى جورى قايم كرد، محوكرد، جورى كه معلوم نشود

" يادمان  باشد "

گره هاى توى كلاف

همان دلخورى هاى كوچک و بزرگند

همان كينه هاى چند ساله 

بايد يک جايى تمامش كرد 

سر و تهش را بريد

زندگى به بندى بند استْ به نام "حرمت"  كه اگر پاره شود تمام است

"بعضي آدمها دنيارو زيباميکنند"؛

آدمايي که هروقت ازشون بپرسي چطوري؟ ميگن خوبم.

وقتی بهشون زنگ میزنی وبیدارشون میکنی! میگن بیداربودم !! یا میگن خوب شدزنگ زدی..

وقتي ميبينن يه گنجشک داره رو  زمين غذا ميخوره راهشون روکج ميکنن که اون نپره  اگه يخ ام بزنن،دستتو ول نميکنن بزارن تو جيبشون.

ادم هايي که با صد تا غصه تو دلشون بازم صبورانه پاي درد دلات مي شينن!

 همينها هستند که دنيارا جاي بهتري ميکنند؛

مثل آن راننده تاکسي ای که حتي اگردر ماشينش را محکم ببندي بلند ميگويد: روزخوبي داشته باشي..

آدمهايي که توي اتوبوس وقتي تصادفي چشم درچشمشان ميشوي، روبرنميگردانند لبخند ميزنند وهنوز نگاه ميکنند.

دوستهايي که بدون مناسبت کادو ميخرندوميگويند اين شال پشت ويترين انگارمال توبود.

يا گاهي دفتر يادداشتي، کتابي..

آدمهايي که ازسرچهارراه، نرگس نوبرانه ميخرند و با گل ميروند خانه

 "کسانيکه غم هيچکس راتاب نمياورند و تو رابه خاطرخودت ميخواهند و خلاصه در یک کلام ،بامعرفتن.

ای کاش میشد این ادم هارو قاب کرد و به در ودیوار شهر زد.

گاهی اوقات گمان می‌کنیم با حفظ و نگهداری کینه‌هایمان، انتقام خود را خواهیم گرفت و موجب خواهیم شد کسی که به ما آسیبی وارد آورده، تاوانش را بدهد. اما این دقیقاً همان چیزی نیست که اتفاق می‌افتد. خردمندی گفته است: «خشمگین بودن، مثل این است که جام زهری را بنوشیم و امیدوار باشیم که فرد دیگری بمیرد.» غافل از این‌که، تنها کسی که می‌میرد خود ما هستیم. تمام کینه‌ها، رنجیدگی‌ها، عصبانیت‌ها، سرزنش‌ها، گناه‌ها‌، تأسف‌ها، داوری‌ها، تلخی‌ها، ناامیدی‌ها، حق به جانب بودن‌ها، نفرت‌ها یا انتقام‌هایی که با خود به دوش می‌کشیم، بین ما و قلب‌های عاشقمان دیوار می‌کشند.

‍ به خودت و رؤیاهایت ایمان بیاور 

سخت ترین لحظات زندگی وقتی است که خودت را نشناخته‌ای، نه زمانی که دیگران درکت نمی کنند. 

به خودت ایمان داشته باش.

به ندای درونت گوش بده! به فطرتت معتقد باش!

 شکرگزار توانایی هایت باش!

  تجسم کن  رویایت را و شجاعانه برایش بجنگ!

 کارهایی را انجام بده که از آنها می ترسی، اما توانایی انجامش را داری.

 دنباله رو  رویاهایت باش. هر چیزی شدنی است. تو می توانی