اسم من «جو» است!

نام فارسي من «جو» و عربي من «شعير» است. در گذشته كه قيمت من از گندم ارزان‏تر بود، عده‏اي، گندم نماي جو فروش بودند ولي حالا قضيه معكوس شده و گندم را بطور تقلب با دانه‏هاي من مخلوط مي‏كنند. خواص غذايي گندم بيشتر از من و خواص درماني من بيشتر از گندم است. من برخلاف گندم، خون را ترش نمي‏كنم و سبوس من ماده ضد كلسيم ندارد. سبوس من از گندم بيشتر و سخت‏تر است و از اين رو در تغذيه گندم بر من مزيت پيدا كرده است، معذلك بعضي از يبوست‏ها با خوردن من برطرف مي‏شود، ولي نبايد در خوردن من افراط كرد و بايستي سبوس‏هاي درشت آرد مرا گرفت و الا توليد اسهال مي‏نمايم. من به علت داشتن انواع ويتامين‏هاي «ب» زياد و همچنين اثر نيكويي كه در پرورش ميكربهاي مولد ويتامين ب در معده و روده‏ها دارم، مفيد بوده و از سفيد شدن مو و بالا رفتن چربي خون جلوگيري مي‏كنم. دانه‏هاي من داراي يك عامل زنده‏به نام مالتاز بوده، و با كمك آن مي‏توانم نشاسته‏ي خود را تبديل به قند جو نمايم. من داراي ده درصد مواد ازته - دو درصد چربي - 70 درصد مواد نشاسته‏اي و سلولز هستم و نيز داراي فسفر، كلسيم و آهن و ويتامين‏هاي «ب» مي‏باشم. جوشانده دانه‏هاي من به علت داشتن مواد صمغي متورم گرديده سينه و امعاء را نرم مي‏كند، مخصوصا اگر در شير جوشيده شده باشد. جوشانده‏ي بيست در هزار من به علت داشتن مواد صمغي و نرم‏كننده از قديم براي غرغره در امراض گلو توصيه شده است. مالت‏ من نوعي سمنو هستم كه از جوي سبز كرده بدست مي‏آيم و براي تهيه من جو را سبز كرده جوانه آنرا گرفته و جوي آنرا جوشانده عصاره‏كشي كرده و در خلاء غليظ مي‏كنند. من داراي 50 درصد قند جو، ده درصد قند معمولي، 21 درصد دكسترين - 1/3 درصد مواد سفيده‏اي - 5/5 درصد اسيد فسفريك هستم. عصاره من محلل بوده، ترشحات غدد مخصوصا شير را زياد مي‏كند و به علت داشتن ويتامين‏هاي «ب 1» و «پ ب» بسيار مفيد مي‏باشد. در جوانه‏ي من ماده‏اي وجود دارد كه ميكرب وبا را از بين مي‏برد و از آن در صنعت داروسازي ماده‏اي مي‏گيرند كه ضد بيماري وبا مي‏باشد اين ماده ضد عفوني‏كننده كه «هوردين» نام دارد، براي امراض روده‏اي مخصوصا انواع حصبه و اسهال بسيار سودمند مي‏باشد. سرمه آن در ورم ملتحمه چشم نيز بكار مي‏رود. جوانه‏اي جوهر داراي ماده‏اي است كه قند خون را پايين مي‏آورد و ساختمان اثر آن شبيه انسولين است. ماءالشعير از جوشاندن جو در آب مايعي بدست مي‏آيد كه آنرا ماءالشعير نامند. اين مايع خنك‏كننده بوده مسكن فشار خون - صفرا و اخلاط سوخته و تب‏هاي گرم است. مسكن حرارت باطني و حرارت جگر و عطش مفرط است، مولد خون پاك بوده و براي امراضي چون - سل - دق - زخم روده - ذات الجنب و سر درد توصيه و تجويز مي‏شو. اثر آن در معالجه سرفه‏هاي خشك بسيار زياد است. چاودار فارسي من چاودار است، به من ديوك ديرك - جودار - جودر - جودره - ديله و بارنج هم مي‏گويند. منشا اوليه من ايران و افغانستان است. من در اراضي خشك گچي كه در آن گندم نامرغوب مي‏رويد روييده مي‏شوم و مقاومت بوته‏ي من در برابر سرما زياد است و بيشتر در نواحي كوهستاني به عمل مي‏آيم آرد من داراي 60 درصد نشاسته - 5/1 درصد مواد چربي و نيز داراي فسفر - پتاسيم - سيليس - آهن - مس و چندين مواد و تركيب مفيد مي‏باشم. علاوه بر تغذيه از من به عنوان نرم‏كننده معده و سينه استفاده مي‏كنند. جوشانده‏ي 50 تا 80 گرم بلغور من در يك ليتر آب اثر مفيد در يبوست‏هاي مزمن و دل درد كهنه دارد.

زبان خوراكيها جلد يك دكتر غياث الدين جزايري